Years of traveling brought me many different insights, philosophies and countries I needed to be (over 90 in total). I lived in Pakistan, went over 15 times to India and when I stopped cycling the world, that was after 50.000 kilometer through 45 countries, I met Geo. Together we now try to be more self-sustainable, grow our own food and live off-grid. I now juggle with the logistics of being an old-fashioned housewife, cook and creative artist loving the outdoors. The pouches I create are for sale on www.cindyneedleart.com
‘Wat valt je hier op?’ vraag ik aan Oliver, we zitten tegenover 5 mannen bij het half openlucht immigratie kantoor. Hij kijkt om zich heen maar niets valt hem meteen op. ‘Snorren,’ zeg ik, ‘alle mannen hebben snorren.’
Het eten in Ghana is prima, lekker, maar niet speciaals. We worden bijna continu bedrogen wat prijzen betreft. Koffie en thee is hier niet te vinden en brood komt in de vorm van een droge baksteen. Soms wordt het brood met een doekje geboend, misschien omdat de schimmel er makkelijk vat op heeft. Jolof is gebakken rijst in tomatensaus, kinki gestoomde maïsmeel en verre van kinki.
Ghana is een land dat ik ken van verhalen, ik weet dat er toerisme is en dat er veel putten en toiletten worden gebouwd. Wat ik niet weet, maar nu wel gauw te weten kom, is dat veel vrijwilligerswerk betaald werk is. Door jonge Europeanen die wel eens wat anders willen dan een vakantie aan het strand en dit nu combineren met betaald werk in een arm land.
The road out of the capital is a dangerous one. The broad show-off highways come together into a very tiny African roads and we all, trucks to Burkina Faso, trucks to Abidjan, fast luxurious jeeps and us, bicyclers are on it.
‘The Wife, Her Husband, His Brother & The Genuine Bushman’
Our pleasant group of four has start to make fun of each other. I obviously derive great satisfaction out of caring for the three man, like a real Wife does. Very often one of the guys lower his pace to keep up with me, except for Oliver, he keep racing ahead all of us, always arriving as first.
As soon as I reach the first town into this new country I feel a great change. The people are having a refreshing mindset where none is asking, all seem to working and a few are even giving. A real nice change after Senegal, Gambia, both Guinea, Sierra Leone and Liberia where most people where asking only. I feel a pleasant sense of easiness over the people.
One of the things I lack while traveling is gathering information, about borders, about situations. I should use internet for this and as soon as I discover where to find internet I do make good use of it, but for gathering information.
Ik ben in Monrovia aangekomen, geen goedkope stad. Er is een adres waar ik heen kan in deze stad, een Bangladeshi familie, vrienden van Gora. Maar ik verblijf liever met ons groepje, midden in het centrum van de stad, pal aan de UN Drive, de oceaan achter ons, de volheid van de stad ons omringend.
De hoofdstad van Liberia is een ervaring op zich. De stad lijkt te zijn ontstaan door UN medewerkers en voort te drijven op enkel uitgaven daarvan. Er rijden vooral nieuwe, glimmende jeeps door de stad van en naar onwaarschijnlijk luxe hotels. Een groter contrast tussen de krotten aan de oceaan en deze hotels zo dicht bij elkaar heb ik niet vaak gezien (buiten India). Al de woningen van de blanke UN medewerkers zijn afgerasterd met dubbele rollen prikkeldraad, waarschijnlijk om de bewoners ervan te proberen te beschermen tegen hun angsten en ongerustheid.
I choose rice over pasta. I had my share of pasta while cycling South America, and am fed up with it up to this day. Any rice is fine and if I can get my hands on wild or brown rice, I use that.
For this recipe in particular, you need:
Bring a pot of water to the boil in which you have placed the rice. The rice should be about 1.5 centimeter below the water, this way it will boil dry.
While the rice is softly boiling, cut the asparagus and mushrooms. Slice the dried tomatoes and add these to the pot of rice.
When the rice is nearly done, add the asparagus, Parmesan tomatoes and/or -paste. Add salt, pepper and dried herbs. At last, add the mushrooms. Give everything a good stir and the dish is ready to be eaten.
‘There’s no love among the people,‘ zegt de vrouw van het kleine museum in Freetown dat ik niet bezoek. Dat is één van de redenen dat de oorlog uitgebroken is. Dat het land niet rijst, omdat men niet wilt delen. Werken wilt men ook niet. Afrika is het laatste kindje in de klas dat de zaal verlaat wanneer de examens plaats vinden. Waarom werken als de blanke geeft? Beter wat wachten tot de blanke over de brug komt. We horen het uit diverse richtingen, niet alleen van de Ierse ambassade man, ook van verpleegsters en van locals: het heeft geen nut. Men onderhoudt niet. Men is niet gemotiveerd. Men vraagt. En dus worden wij gevraagd geld te geven. Omdat iemand trek heeft en niet zelf zijn land wilt verbouwen, men verwacht dat je gewoon iets af staat. Waarom ook niet? Zij willen niet delen, maar de blanke wel. Verwachten dat onze fietstassen gevuld zijn met deelbare goederen, geld, veel geld.
Het land der gebroken navelkoorden
Sierra Leone, wat kan ik erover zeggen? Ik heb nauwelijks tijd om in mijn dagboek te schrijven, ik zit in een ritme dat ik aangenaam vind en dat is een ritme dat sneller is dan voorheen. Ik heb niet eens de mogelijkheid om me in te lezen in dit land, de 15 pagina’s uit de Lonely Planet krijg ik nooit te lezen. Ik volg Brendan. Oliver volgt. Eigenlijk is het wel makkelijk zo, ergens is het een verdere staat van leren loslaten. Ik ga voor het eerst een land in waarvan ik niets weet, waarover ik geen letter gelezen heb.
Conakry to Sierrea Leone border
Entering the capital of Guinea starts far from actual reaching the centre ville. Centre ville is Kaloum, la ville, where I start to write this post. In Maison d’Accueil, a catholic mission and one of the cheapest accommodations in town. I pay almost €20 and then it comes with an air conditioning unit, which I don’t use, and without water. Nothing, not even a bucket. Which is not very handy when you’re sweaty and salty and crusty and pimpled from the weather which has changed from pleasantly warm (even if that’s up to 40 degrees) to humid, cloudy and just filthy centre ville weather.
Guinea Conakry
Thuis maak ik notities vanuit andere reisgidsen die ik in de Lonely Planet gids bijschrijf. Eén zo’n tekst luidt: Guinee is a paradise for cycling. Ik weet natuurlijk niet over welke route zij het hebben, maar ik vind het geen fietsparadijs!
‘Guinea is a paradise for cyclists. You’ll probably want to spend most of your time in the Fouta Djalon region. Roads are not always maintained and if you are coming from Guinea Bissau you’ll have 200 kilometer of rough roads before reaching the tarmac.’ Was written in the guide for cycling
I am off on the tracks of west Ivory Coast. Another 200 kilometer mountainbiking. Together with 3 other cyclists it’s just great, less time to update the blog though, since I try to keep the up masculine pace, cook and prepare masala chai.
A lot of cycling the past weeks. I hit the gravel hard but was rewarded with a tropical island.
Laat je leiden door je waarneming van schoonheid en glans. Plaatsen en mensen die antwoorden voor je hebben, zullen mooier en aantrekkelijker lijken. De Celestijnse Belofte, James Redfield.
De kinderen van Senegal springen me tegemoet alsof ik de verwezenlijking ben van hun dromen. Ik blijk een presentje voor ze en daarom roepen ze ‘Toubab Cadeau’ naar mij. Ik krijg daarom van alles naar mijn hoofd geslingerd, en ik ben daar natuurlijk erg blij mee. Wat te denken van een leeggezogen sinaasappel, gewoon omdat ze uitzinnig zijn van blijdschap. De inzegening Toubab veranderd gaandeweg in Lou Lou en dansjes en liederen worden voor me opgevoerd. Wat een lol!
Age is just a number, marry me!
When leaving it behind I noticed how much The Gambia has a slight negative effect on me. Maybe therefor I am cursed with an infection on my ankle and decide to go to the doctor before I leave the next day for Senegal. Because that I am leaving is a fact! After 6 weeks of The Gambia I feel the surroundings weighting down on me heavily. The teacher’s energy, the villagers vibes (perhaps burdened by the political situation or poverty) and the overall feeling is becoming apparent, although I did enjoy the country. And I still do when I meet doctor Samba.
Het verblijf van papa en mama wordt drie dagen overlapt door de komst van Gora. Gora is een jongen uit Bangladesh die zich helemaal op eigen kracht via Zwitserland in Denemarken heeft weten te positioneren.
Na een bezoek met mijn ouders volgt opnieuw een persoonlijke bezoek. Aan het einde van mijn verlengde verblijf in Gambia ga ik naar Suleyman thuis. Ik sta ondertussen al onder hevige druk omdat ik het ritme van het fietsen mis.
Op een maandag komt een kennis van Marijke en Jacques naar de luchthaven in Banjul. Dit hoor ik donderdag per mobiele telefoon van Marloes en dus neem ik vrijdag een vrije dag van school. Ik spurt naar de stad om een mail naar mijn moeder te schrijven met een lijst van spullen die ze mee moet geven aan die kennis. Helaas, er is geen elektriciteit in de stad.
Ik ben in Tujering gaan logeren omdat ik hier een heel huisje gratis tot mijn beschikking heb. Dit huisje staat bijna een heel jaar leeg, is nieuw en prachtig scharlaken rood geverfd. Ik besluit als tegenprestatie les te gaan geven op de school die bij dit huisje hoort. En zo geschiedt…
‘What? So much? You cycled hundred thirty kilometre?’ zegt de Franse vrouw die als enige Engels spreekt op Domaine Kalao in Thiès. Alle hoofden draaien om en ik neem aan dat ik een indrukwekkende afstand neer heb gezet. Een afstand die alleen Europeanen snappen. En als je deze afstand vergelijkt met een aantal maanden terug, dan is het meer dan een verdubbeling. De Sahara heeft me getraind!
Africa is not a poor country. We are impoverished. And now we have to work for our freedom. Staat geschilderd op een school.
Ik word wakker in het slaapzaaltje met 5 bedden en ik sta er alleen voor! Tot nu toe is me dat goed afgegaan, één jongen heb ik letterlijk boos moeten toesneren ‘don’t touch me,’ en een andere vraagt me hoe oud ik wel niet ben als ik hem antwoord niet van party’s te houden. Jongens en mannen die je aanspreken willen iets. De meeste kinderen willen d’argent (geld) hoewel de jongetjes met ronde blikken in hun armen me nooit iets vragen. Zij halen overblijfselen van eten op en zijn in praktijk bij een islamitische geestelijke leider, een marabout. Deze jongetjes worden talibe genoemd en één onderdeel hiervan is dat zij in onderdanigheid aan hun eten zien te komen.
With a breakfast of yoghurt, real good muesli and acacia honey (a present from a friend, Gora who visited me here) I start my search for the embassy of Ivory Coast.
De ferry vanuit Barra zet me in ongeveer 45 minuten naar de overkant, ik kom in contact met de eerste bumster die me vraagt of ik een boek heb gekregen van de organisatie waar ik voor werk waarin staat dat ik niet met black people en bumsters moet praten.
Terjît is klein, één lange zandweg -waar Steve me weer een stukje moet duwen- met een paar hutten van stro en wat stenen tikits en blikmaterialen schuurtjes. Het dadelseizoen is lang voorbij en nu wonen er nog maar 30 mensen terwijl het in juni aanzwelt tot 3000 inwoners.
Zonder dat het was afgesproken krijg ik bezoek. Het thuisfront heeft samen met Marijke (van Focus on Education) en Marloes besloten mij een verrassing te bezorgen. En de mensen die ik op de luchthaven zou ontmoeten om de door mij gevraagde onderdelen en spullen af te leveren, bezorgen me bijna een hartstilstand (telt dat ook als verrassing?)
De grensovergang van de Westelijke Sahara naar Mauritanië is makkelijk en snel gegaan, met een fiets rijdt je gewoon alle wachtende voorbij. De drie kilometer ruige hammada niemandsland gaat ook goed, alleen heb ik wat verderop een lekke band. Ik plak hem terwijl Steve toekijkt. En wanneer een auto vol mannen langs rijdt kijken zij op hun beurt verwonderd naar Steve. Wat dagen later leg ik een nieuwe binnen- en buitenband op het achterwiel omdat de scheur die er in zit lekken blijft veroorzaken.
Zittend op een bootje tussen de mangrove van Gambia bevind ik me tussen een geheel Nederlands gezelschap. Deze mensen zijn allemaal werkzaam in organisaties die de lokale bevolking helpen. Ook ik. Het is echt niet dat ik hier alleen voor mijn plezier ben; strandwandelingen, boottochten en lekker eten.
Begin september 2012: Essaouira is een stad waar ik bijna twintig jaar geleden ook geweest ben, met een vriendinnetje op Interrail stonden we hier op een camping. Die camping is nu verdwenen en vele sjieke hotels zijn ervoor in de plaats gekomen. Busladingen vol toeristen en een medina waar de prijzen in euro’s en de kruiden in piramides gevormd, maar van karton zijn.
We zijn voornamelijk in Rabat om het visa voor Mauritanië te verkrijgen en al gauw ontdek ik hoe fijn ik deze stad vind.
Dag 10: C. de Bir Gandouz naar Nouâdhibou, Mauritanië
Dag 9: tankstation naar tankstation C. de Bir Gandouz
Dag 8: tankstation naar tankstation
Dag 7 is een rustdag: tankstation naar tankstation
Dag 6: Boujdour naar tankstation in de buurt van Echtoucan
Dag 5: Laâyoune naar Boujdour
Dag 4: Tarfaya naar Laâyoune