Dag 10 van de Sahara

Dag 10: C. de Bir Gandouz naar Nouâdhibou, Mauritanië

149.25 kilometer in 7 uur en 12 minuten

Gemiddelde snelheid 20.7 km per uur

Maximale snelheid 41 km per uur

Totale klim 303 meter en één lekke band

 

We staan om 7 uur op, hebben een goed ontbijt bestaande uit een omelet met tomaat, een potje thee en een vers brood. De televisie zend gebeden uit en ik lees ze één voor één. Ik neem vier Danone yoghurtkuipjes en een brood mee. Ik heb nog één sinaasappel en een Twix en dit houdt me gaande tot de grens, dan heb ik zo’n enorme trek dat ik mijn brood vergeet en in een aanlokkelijk restaurantje wil eten. Ik wil vis en Steve neemt weer een omelet (hij eet bij gebrek aan iets anders al weken omelet en is zienderogen afgevallen). Omdat ik in een ritme zit dat niet helemaal aansluit bij mijn natuurlijke manier van doen, heb ik geen omrekening kunnen maken van de geldeenheid van dit nieuwe land, Mauritanië, en betalen we veel te veel voor onze late lunch. Ook moeten we er ongeveer een uur op wachten en dat samen met de lekke band die ik net na de grensovergang krijg, komen we laat aan in Nouâdhibou.

De route naar de grens is wederom mooi. Ik geniet diep van de woestijn, zijn hammada, de kleine heuvels die me aan duizenden mierenhoopjes doen denken en de enorme zandduinen. Typisch is dat op de gehele route stenen op elkaar worden gestapeld zoals je ook in de bergen ziet. Er is bijna geen verkeer en de auto’s die ons inhalen zijn bijna allemaal Mauritaniër met Europese nummerplaten. De wind duwt me vooruit tot aan de grens, twee honden komen wild grommend op me af en proberen me bang te maken, ik ben in staat ze hetzelfde te bezorgen. Een stukje niemandsland volgt, een ruwe ongeplaveide hammada waar trucks overheen hobbelen en ik de fiets nu en dan moet duwen door het droge Saharazand. Het is zo ruw dat ik versteld sta van mijn buitenband, die een flinke snee heeft, met een binnenband met twee plakkers op dezelfde plek, en het (nog) niet begeeft.

De Sahara in Mauritanië veranderd niet veel. Het valt me op dat er veel autowrakken liggen, dat de security post mannen enorm vriendelijk en veel opener zijn dan de Westelijke Sahara Marokkanen maar dat de bestuurders niet zwaaien in het passeren of tegemoet komen. Er is zijn meer kameelboeren en sommige komen hun kudde per Mercedes bezoeken. Ze hebben allemaal een enorme waterzak bij hun vee liggen. De moederkamelen liggen samen met hun jong, vastgebonden aan elkaar met een flink stuk touw. De ijzertrein passeert me aan de westelijke kant en het is indrukwekkend hoe lang deze is, terwijl de zuidelijke kant een ongeloofwaardig gekleurde baai vormt. Tranen wellen op want het is een overvloed aan nieuwe indrukken en een besef dat ik de Sahara heb doorkruist. Ik voelde dat ik het zou kunnen maar ik had niet gedacht het zo snel te doen.

Het is wel echt vol Afrika, deze havenplaats met een erg lange weg die ons laat terecht komen in zijn centre ville, een stoffig onsamenhangende straat. Kinderen rollen dikke autobanden over de drukke weg, sommige schooien of roepen ‘bonjour monsieur’. Ik wordt blij van de donkere Afrikaanse schoonheid gemixt met de wapperende Arabische Saharagewaden van de mannen. Het is een chaos zoals ik nog niet heb meegemaakt op een fiets, wordt dan ingehaald door een motorrijder die me vraagt waar Camping Chez Abbas is, zijn motor vol modder en reservebanden, komende vanuit de Sahara hoopt hij op dezelfde plek als wij de nacht door te brengen.

Ik wordt regelrecht omver gereden door een Mercedes, gelukkig vangt het woestijnzand dat over de weg hangt me op en kan ik mijn balans hervinden zonder om te vallen. Wat later wordt ik weer gebumperd door een auto en ik merk dat ze hier moeite hebben met het inschatten van de omvang van de fiets en de tassen. Ik ontdek ook meteen dat ik hier de ogen in mijn achterhoofd moet openen en niet meer ervanuit moet gaan dat ik voorrang krijg. Zelfs ezelkarren snijden me af. Toch kan ik er wel om lachen, vooral om de uitdrukking van de bestuurder die me omver rijdt, zijn gezicht beschrijft iets als: ‘Oeps, ongelukje, no worry, niets aan de hand, sister,’

We vinden Camping Chez Abbas, we vinden een bank waar we geld afhalen en we vinden een Chinees waar we op de landkaart aan de muur zien hoe een enorm stuk we net gereden hebben!

 

Ik zou het zo weer doen, de rit door de Sahara. Maar dan wel in dezelfde richting. Een aanrader!

13 responses to “Dag 10 van de Sahara

  1. Wat een foto’s. Echt geweldig. Die tocht door de Sahara is een ervaring die je nooit meer vergeet. Ben er maar trots op dat je zo’n prestatie hebt geleverd.. En trots,dat ben ik ook, op onze projectmedewerkster en maatje van de stichting, op jou dus!

    Like

    • Hoi Marijke,

      Zeg dat wel: wat een ervaring! Ik ben ook trots op mijzelf hoor, hahaha… en niet vals bescheiden, maar dat wist je al : )

      Op naar het volgende onderdeel: Gambia! Ik ben blij dt ik voor jullie mag werken want het zijn altijd diepe belevenissen, en nu voor het eerst in Afrika!

      geniet van de druiligerige dag in NL, ik ga hetzelfde doen van de dag hier, met zon. Liefs Cin

      Like

  2. Hey die Cinnie,
    Supertrots zijn wij op jou hoor dat je de Sahara doorkruist bent met je pijnlijke billekus:) Het is elke keer weer genieten van je verhalen en die prachtige foto’s!! Succes weer voor de verdere kilometers xx

    Like

    • Hoi lieve baas, ex bazin, schatje,

      Wie zijn wij? Sylvia en Miranda, en wie nog meer?
      Ja, de billen hebben een kilo meer erbij zitten ondertussen, ik kan zien dat ze wat voller zijn geworden, jullie zouden het ook zien. En mijn haar is al lang ook….

      Lees jij álles Syl? heb je daar toch wel tijd voor… in je luie stoel : )

      Morgen verder, heb er zin in! Spannend, nu zonder GPS ; )

      xxx Cin, dank je voor je reactie, leuk je hier te zien. Oh, jij bent vandaag vrij, da’s waar ook. Hoe is het met je vader Syl?

      Like

  3. wow, geweldig! wat een prestatie, en je doet het ook nog eens met erg veel overgave en plezier. mooie verhalen ook. Dikke knuffel
    Dianne

    Like

    • Hoi Dianne, leuk je hier te zien ; ) (of lezen beter)

      Dank je voor de complimenten. Hoe gaat het met jou in Indonesië? Sorry dat ik even niet meer terug heb geschreven via Facebook. Fietsen neemt veel van mijn tijd in beslag ; )

      Liefs Cin X

      Like

  4. hoi Cin, Heerlijk avontuur, en ik weet nog dat je 50 kms per dag wilde fietsen, nu doe je het driedubbele!Had nooit gedacht dat je van die politiemannen achter je aan zou hebben, best vervelend, maar in ieder geval heb je ze wel bij de hand als je ze wel kan gebruiken, ook wat waard. Net als de hele tijd een man om je heen, eigenlijk hetzelfde, niet? En er zitten weer moordfoto’s bij, Je bent een bofkont dat je zo kan en mag genieten, ga zo door, tot binnenkort, liefs Monique

    Date: Mon, 29 Oct 2012 08:55:58 +0000 To: moniquedane1@hotmail.com

    Like

    • Hahaha Monique, ik moet zo lachen om deze zin ‘net als de hele tijd een man om je heen’. Ik hóór het je gewoon zeggen! Gelukkig was de man meestal ver, heel ver voor me uit en wachtte hij ergens op me, tot zijn ergernis. Want tja, ik ben natuurlijk erg langzaam.

      De man was overigens wel een goede man en ik had hem niet willen missen in de Sahara, maar lastig is het soms wel ja, zoveel samen, dag en nacht. Je moet je dan zo aanpassen en dat is moeilijk voor me. Ik pas me goed aan qua cultuur enzo, maar wil wel graag mijn eigen ritme behouden. En dat was nu niet.

      Die politie security mannen maakte dat wij zoveel moesten fietsen, want wij hadden liever gekampeerd in de woestijn, maar dat mocht niet.

      Leuk dat ik je hier zie Monique! Jij bent ook een bofkont hoor! Lekker wonen op een enorme boerderij met ezels vlakbij en kippen en kaas in La France! Dat doe je goed!

      Liefs Cin x

      Like

  5. Zucht…. wat mooi! En dat groene gloedje daar….. prachtig!
    En wat een titanetocht door die Sahara, in afstand en wat je er mee gemaakt hebt.
    Pet af. Of toch maar beter ophouden in die warmte.
    Wat zal het komende traject een verschil zijn vermoedelijk.
    En lees ik in de vorige ‘comments’ dat je morgen al weer gaat fietsen??
    Het lijkt alsof je bijna bij het 1e Focus-project bent nu je de Sahara zowat door bent.
    Volgende etappe….. en heel veel succes!! En genieten.
    Groetjes, Gerry

    Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s