Van Conquista del Guadiana naar Sevilla

De route door heet Extremadura vervolgd zich…

We vertrekken midden op de dag uit Trujilo, wanneer iedereen siësta houdt. We fietsen over een route die opnieuw wordt geasfalteerd en waarschijnlijk afgewerkt wordt wanneer er weer geld in de staatskas is. Het is stoffig en hobbelig. In de kale velden liggen zwarte en caramelkleurige koeien, even verderop een vlakte vol stieren, waarschijnlijk de arena beesten. Sommige kijken me aan alsof ze denken ‘hm, curieuze verschijning,’ en ze rijdt verder door droogte, hitte en dorheid. Bergen rijzen weer op in de verte en een vreemd geluid dichtbij. Ik check onder het hobbelige, geconcentreerde rijden mijn voorband en ondertussen loopt de achterband volledig plat.

Ik werp meteen de bagage eraf en vol in de zon ga ik aan de slag: fiets op zijn kop en band eraf. Steve assisteert me en helpt mee de band op pompen en binnen een half uur is de lekke band weer vol en hard.

De route gaat langs verborgen tienda’s die we met moeite kunnen vinden, vaak niet herkenbaar als winkeltje maar gewoon een deur met een gordijn ervoor. Langs hacienda’s met lange oprijlanen en omringt door granieten stukken steen om de koeien binnen te houden. Platgeslagen olievaten voor schuurdeuren en heel veel graffiti, Spanje is duidelijk een land waar graffiti een kunstvorm is, en dat is het hier ook echt. Mopeds snorren ons met moeite voorbij, Renaultjes claxonneren en de bestuurders roepen vanuit hun auto. We naderen Marokko al…

In Spanje zijn enorm veel ooievaars en ze nestelen zich soms met tientallen tegelijk op een dak. Op de route naar Almendrajelo zien we er weer vele, het is maar 30 kilometer verderop en dus een korte dag fietsen. We hebben een lunch samen gesprokkeld in een enorme mega Carrefour en die eten we onder een olijfboom, dus het kan niet zo zijn dat de gieren die boven ons cirkelen op zoek zijn naar eten. Volledig vegetarisch dat wij zijn. En zij niet.

In een grote groep zweven ze vooruit, azend naar dood. Ze gaan snel en ik stap van mijn fiets om ze beter te kunnen zien. Eentje komt verder naar beneden, alsof hij onze overdaad aan net ingekocht voedsel ruikt. De uitstekende rand aan veren van hun vleugels bekijkend vliegt er opeens een ooievaar doorheen. Galant, met zijn lange snavel. Heel mooi, maar ik heb absoluut geen behoefte om deze vogels te vaak boven me te zien!

Op naar Los Santos de Maimona: de ochtend in Almendrajelo ontwaken we in een hotel wegens het ontbreken van campings en bedekte natuur. Het hotel liet geen daglicht binnen en zo is onze ochtend weer zonder tijd, alles vervagend. Ontwakend tot de ontdekking komen dat het tevens check-out-time is. Nu deze activiteit erbij is gekomen kom ik ruimte en tijd en mogelijkheden ertoe tekort. Zelfs slaap moet ik inleveren. Niet vreemd dat het me ontbreekt aan energie, ook omdat ik teveel gegeten heb in dit parkje, ik kleef van het zweet na een nacht zonder airco en een ochtend zonder rust en douche: op naar Sevilla. Ik ben moe.

De natuur is niet inspirerend op dit stuk. Olijfbomen en druivenranken staan in donkerrode aarde op rustig golvende heuvels. Alleen onderbroken door betonnen dorpjes die enkel voor hun industrie lijken te leven. We stoppen voor een ijsje want we hebben een regel ingevoerd dat wanneer het boven de 40 graden is, we een Magnum nodig hebben. Elke dag eten we nu minstens één Magnum, tot ik er genoeg van krijg. Ik bevochtig mijn rug met water en de zachte wind ertegenaan koelt me eventjes af, muziek van Khaled geeft het geheel meer sfeer en zo zeil ik het volgende dorp binnen.

Aangekomen in dit dorp, ook maar 30 kilometer verderop, zijn we weer genoodzaakt in een hotel te slapen. Een ferme vrouw in een roze kokerrok zwaait naar mij en komt in een snelle tred naar ons toe gelopen: ‘Wat wil je? Een kamer met dubbel bed ‘matrimonia’ of twee enkele, wifi, airconditioning? Twenty for you, twenty for you,’ en ze wijst ons één voor één aan. De vrouw in roze kokerrok regelt dit hostel ferm en duidelijk, maar niet dwingend. En sinds we op zoek zijn naar een hotel en zij ons dit biedt, ook al kost dit telkens € 40, een enorme uitgave voor een budget reiziger, we hebben geen keus.

Om toch het gevoel te hebben alles uit dit hotel te halen wat erin zit, verplaats ik me na Steve zijn massages naar het terras van hotel ‘Rosa’. Ik ben al weken toe aan café con leche en nu kijk ik uit over een tot leven komend dorpje. Leven in zulke dorpjes is er alleen in de late avond en vroege ochtend, waar nu de zebrapadstrepen opnieuw geverfd worden terwijl een drietal politiemannen het sterk ontregelde verkeer in betere banen proberen te leiden. De mannen zijn duidelijk sportschoolfanaten en passen maar net in hun uniform, de mouwtjes strak spannend om de bovenarmen. Oude mannetjes met voorgevormde gleufhoeden van stijf riet zitten hier aan hun café noir, houten wandelstokken naast zich, even ontdaan van hun last. Later verschijnen vrouwen in gekleurde outfits en jeugd komt terug van het enige spektakel in hun dorp: het zwembad.

Fietsen is toch wel een soort half top sport. Het komt heel precies wat te eten, en wanneer, en ook nog eens volledig gehydrateerd te blijven. Waar ik thuis nog erover na dacht om een setje aquarelverf en penselen mee te nemen, kom ik nu niet eens toe aan lezen, meditatie of lichaamsoefeningen! Hoewel… op een flinke klim vlak voor Sevilla zie ik Steve van zijn fiets stappen om over de vangrail verder te gaan. Vanuit de verte zie ik hem in beweging in de speeltuin. Speeltuinen in Spanje zijn een aanmoediging voor televisie-lievend kroost dat uit begint te dijen: allerlei op sportschool geïnspireerde apparaten staan in de brandende zon op ze te wachten. En zo komen Steve en ik toch nog aan onze volledige work-out op een doordeweekse dag op weg naar Sevilla. We skiën, we wippen, we swingen de heupen volledig los op het heupswinger en we schommelen. De kindertijd in Spanje herlevend want ik schommel bijna over de kop, kan de behoefte om er op het hoogste punt vanaf te springen maar nét  onderdrukken.

Wanneer we alle apparaten getest hebben volgt de weg in een enorme slinger, ver en bochtig, redelijk steil omhoog. Ik bedenk waarom dat zo bochtig en zo slingerend moet, om me op te laten nemen door de natuur die hier weer mooier wordt. Minder losstaande gebouwtjes, fabrieken, golvende velden vol olijfbomen op gouden graanvelden, meer een geheel om van te genieten. Er rijdt weinig verkeer dus ik kan zigzaggend de hele weg in gebruik nemen en zo makkelijker omhoog komen. Naast ons raast het drukkere ‘route de la playa’, waar vele Nederlandse Marokkanen op rijden, busjes volgepropt met dochters achterin die niet al te blij kijken.

Monesterio is een varkensslachtcentrum, het ruikt naar zoute bouten en hoewel ik erg weinig varkens zie, is de hele stad één grote vriendelijke concurrentiestrijd waar één en dezelfde schilder elke gevel heeft voorzien van een prachtig handgeschilderde bil van een ooit roze varken, nu een hangend prooi. De winkeltjes hebben hun ruimte vol hangen met varkensbillen waaronder een wit plastic druipkuipje hangt om het vet in te laten druppelen.

Sevilla is bijna een schok, het is zo modern na lange tijd gefietst te hebben in een staat waar geen enkele toerist te zien is, behalve wij tweeën op de fiets. Lopend langs de oneindige strook terrasjes en slechte tapasbarretjes probeer ik de waas aan mist te ontwijken. Dit is een systeem dat water blaast ter verkoeling, maar ik vind het overbodige luxe. Toch, zolang ik niet in de Sahara fiets.

Er zijn twee dingen die mijn aandacht trekken in deze stad en dat zijn de meisjes in de megahypermarket Carrefour die op rollerskates de enorme winkel door rollen, en de architectuur. De stad is erg sfeervol met zijn smalle, kleurrijke steegjes en Moorse architectuur.

Ik heb ontdekt dat de rustpunten op een fietsdag de fietsmomenten zelf zijn. Dat is waarom ik zo uitkijk om te fietsen. Het fietsen is waar de rust zit. De dag dat we naar Sevilla rijden gaat over een flinke pas, een heel geleidelijke waar ik met 60 kilometer per uur naar beneden knal en met 5 kilometer per uur op sjok. Het naar beneden suizen is een geweldig gevoel waar adrenaline, een vorm van angst en grote opwinding vermengd met blijheid samengaan. De fiets is een voertuig dat makkelijk te handelen is en stabiel op de weg ligt maar verandert in een voertuig dat hoge concentratie eist. Vooral wanneer mijn fietspartner me rechts inhaalt! Waarschijnlijk ziet hij geen ander keus omdat ik de weg helemaal voor mijzelf neem, de bochten ga ik zo kort mogelijk door en strepen om de verdeling aan te geven zie ik als versiering. Ik kijk regelmatig in mijn spiegel om te zien of er een auto aankomt, en als er eentje achter ons zit, blijft hij daar, zelf ook niet harder rijdend dan de 60 kilometer per uur.

Soms stop ik, kijk ik voor me uit, puf ik uit. De autobanen naast ons die even zo sloom omhoog gaan met vrachtwagens in de tweede versnelling traag vooruit gaande. De wind ruist langs me, zweet prikt in mijn ogen. Mijn keel is kurkdroog, ik moet meer drinken.

De stad trekt enorm veel Roma bevolking aan, de één met een krom been, de ander zonder geld en een lege maag, een zeer doorvoede vrouw komt met één of ander takje langs, mannen met hun welbekende accordeon. Ik vraag me af of zij zich ook ophouden in Marokko? In de agrarische delen en dorpen van Spanje  in ieder geval niet!

Wat ik moeilijk vind aan met zijn tweeën zijn is dat mijn ruimte wordt ingenomen door een ander, dat mijn ordelijkheid verstoord wordt door iemand die deze eigenschap niet bezit. Mijn tentje waar ik zuinig op ben is nu een opberghok waar we onze tassen inzetten. Steve mikt ze er in, compleet met zand, takjes en blaadjes. Ik herschik ze, ruim op en orden. Mijn werk bij Sandwich hield onder andere in dat ik het magazijn op orde hield, en in feite ben ik daar nu nog mee bezig…

Eén nacht in een hostel in Sevilla, twee op een camping 25 kilometer verder, Dos Hermanas. En dan gaan we er weer tegen aan. Ik geniet ervan: het is stoer om door het drukke verkeer in een stad te zoeven. Er deel van uit te maken, niet af te wachten, maar actie! Ik vind het leuk: drukke winkelstraten in Sevilla met de fiets te trotseren is spannend. Zoals een skateboarder zich moet voelen, een tikkeltje opstandig, mensen springen opzij als ze mijn zwaar bepakte fiets zien. Ze kijken me na terwijl ik me hevig zigzaggend door de menigte heen wring. Het is opwindend: een lange rit te onderbreken door een tankstation binnen te racen alsof ik een auto ben, muziek van Khaled op en de Marokkaanse vrouw in haar vele gewaden verbaasd achter te laten.

Aantal kilometer: 378.80 kilometer in 8 dagen fietsen (is maar 47.3 km/per dag)

Hoogste snelheid: 62 kilometer per uur

Hoogste punt: 767 meter

26 responses to “Van Conquista del Guadiana naar Sevilla

  1. Ik verheug me op het vervolg, Een spannend boek waar ik de bladzijde nog niet van kan omslaan omdat die nog niet geschreven is. Wetende dat je nu in de Sahara zit en dat je vast veel te schrijven zult hebben over natuur en cultuur die steeds ongewoner wordt in vergelijking met Europa. Ben benieuwd hoe je de woestijn gaat beleven!
    Hier begint de zomer herfstig te worden, frisser . Ik verwen me half oktober met een weekje wandeltocht in N-Spanje. Voor eind 2013 houd ik me een ‘worst’ voor. Voor na de studie….. vakantie en gespaarde uren opnemen om mijn tocht van afgelopen jaar te vervolgen vanaf Rome naar Sicilie……… Iets ter bespreking op het werk…….
    Succes met voorttrappen.

    Like

    • Hoi Gerry, leuk weer van je te horen!
      Het vervolg werk ik aan, ik heb alles al af geschreven, tot vandaag aan toe, moet het alleen nog ‘editten’ en foto’s uitkieen en daar kom ik waarschijnlijk pas aan toe nadat ik de Sahara ben door gestoken!

      Ik ga proberen dat wel te doen, want anders ga ik hoe langer hoe meer achter lopen?!

      Jij bent ook lekker actief zeg! Heerlijk hé, dat het ook allemaal kan : ) Lopen is echt een fijne activiteit, vind ik ook! Tenminste, ligt eraan waar natuurlijk… Noord Spanje lijkt me prettig genoeg. Of Nepal : ) : )

      Alles op zijn tijd wat betreft je werk besprekingen, hahahaa….. maar leuk om wat worsten klaar te hebben hangen, altijd heerlijk vooruitzicht. Geniet van de herfst en zijn mooie kleuren.

      Groetjes Cinderella

      Like

      • Wat een snel antwoord….. de Wifi schijnt in Marokko goed te functioneren…..
        Of heb je mobiel internet op je apparaat?
        Je zult toch niet achter lopen met schrijven….. maar achter fietsen……
        Ik ga vanavond naar een film van Ken Loach…. Verken de wereld in het donker vanuit een stoel.

        Like

      • En nu zie ik even die Sahara voor je liggen…… wauwwww……….. Hoe zit dat met die spot link??

        Like

  2. He he spotlink gevonden en nu kan ik pas goed de Spanje route zien. Een route die ik ook nog eens ooit wil gaan doen!!

    Like

  3. Lieve Cin,
    Succes en een hele fijne fiets tocht door Sahara. Wij zijn weer terug uit USA. Hele fijne tijd gehad. Genoten van onze vrienden en lekker weer. Dikke knuffel van ons xxx

    Like

  4. I guess, the ‘King Bell’ has very little use in Sahara but it can certainly work as a replacement of a ‘fish-eye’ lens and produce some great images of cycling

    Like

    • Children here LOVE it! The bell has NO use in Sahara indeed, how do you guess that ; )

      But I do like to watch myself in it and occasionaly make photo’s through it.

      The bell will not go, because I am thinking of a GPS, but the bell will stay, it’s your present!

      Thanks again!

      Like

  5. a cycle with a bell – a good marriage, a legacy…

    it’s a kind of idiosyncrasy of becoming ‘older and aged’ that, one (specially men) wants to have a young wife despite older loving wife…a GPS sounds like a second wife in the scene…nevertheless, you are an experienced cyclist now….

    however, the ‘king bell’ is like the ‘sphinx’ near the pyramid in desert…not static but moving sphinx…producing aesthetic fish-eye images…so the ‘king bell’ deserves to accompany you through your journey alongside GPS (young wife)…

    in South-Asia, there are many ways one can place the bell, not necessarily in the handle.

    Like

    • Hi Gora, well, the marriage has to wait, the old wife is yet not ready for it. And to be honest, I am sure the old wife will never be ready for it nor agree upon. And I think that’s her good right! Why, if the marriage is fine and there is still good intimacy and understanding, the man want a second, young wife? Why?

      Howeverm a bell can not be considered as a first wife, neither can a GPS be the younger one. These are both total different devices!! Not to be compared. It would be like a man who has already a goat and now want a donkey. No harm at all, they can be friends!

      The donkey has to wait for now, I think I am not going into Dakar! But avoid it, do not have to be there and I am not yet that experienced!

      Like

      • well! your perception is nice…liked it…

        the King Bell (metaphorically first wife or goat) was a gift from me…likewise, a GPS (second wife or donkey) should come from me to keep the legacy….

        Don’t you feel the ‘King Bell’ is like a moving Sphinx of the desert!

        Like

      • Will you keep the legacy? At least it will make things not confused…

        The King Bell is like a giant fairground mirror to me, a disco queen on my bike : ) and when I feel like I watch myself in it and see my legs move funnily into it. In the desert it adds extra colour to the surrounding because I am always dressed in colours. Nice to see and watch it for a bit.

        Like

  6. hmm…we aren’t married yet, but this time when you hit the road and cycle, ask this to your mind: ‘whether you want to’ and let me know what ‘answer’ you get…

    Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s