Senegal I

Senegal: 20 oktober tot en met 9 november 2012

Mama Africa

Africa is not a poor country. We are impoverished. And now we have to work for our freedom. Staat geschilderd op een school.

Ik word wakker in het slaapzaaltje met 5 bedden en mis Steve enorm. Mijn veilige haven, mijn baken is in Dakar en vliegt bijna terug naar USA. Ik sta er alleen voor! Tot nu toe is me dat goed afgegaan, één jongen heb ik letterlijk boos moeten toesneren ‘don’t touch me,’ en een andere vraagt me hoe oud ik wel niet ben als ik hem antwoord niet van party’s te houden. Jongens en mannen die je aanspreken willen iets. De meeste kinderen willen d’argent (geld) hoewel de jongetjes met ronde blikken in hun armen me nooit iets vragen. Zij halen overblijfselen van eten op en zijn in praktijk bij een islamitische geestelijke leider, een marabout. Deze jongetjes worden talibe genoemd en één onderdeel hiervan is dat zij in onderdanigheid aan hun eten zien te komen.

Pretty in pink

Steve fietst richting Dakar en ik ga naar een goedkoper guest house. Van €28 voor twee personen ga ik naar een slaapzaaltje waar ik €8 betaal en recht voor mijn nieuwe woonst lukt het Steve maar niet om weg te fietsen. Hij blijft me maar zoenen. Daar buiten. In een land waar openlijk genegenheid tonen niet gebeurd en niet netjes is. En zo blijf ik achter in een aantal toeschouwers gedachten als een niet zo nette vrouw. So be it.

Steve's leavingSteve's collection of Sahara bottles

Een van de heerlijkheden van reizen is natuurlijk eten en drinken ontdekken. Het drankje dat van de baobabboom afkomt heet bouyi en samen met bissap, gemaakt van hibiscusbloemen, is dat mijn favoriet geworden. In Senegal zijn ze dol op rijst met saus en laat ik dat nu net ook zijn. Thiéboudienne is een bord rijst gekookt in tomatenpuree met een kroontje van een stuk vis, wortel, cassave en wat koolblaadjes. Yassa poisson (vanaf €2.75) is een hele vis of vis in stukken vergezeld van een dikke saus bestaande uit ui, citroensap en mosterd. Mafé (€1.60) is een bord vol rijst met pindasaus en het minst boeiend omdat er geen vis bij zit. Thiof en barracuda zijn de beste vismaaltijden na een dag hard trappen op de pedalen van Shanti. Barracuda is zacht als roomboter en thiof, klaar gemaakt door Meneer Boum voor €5.60 -de reden dat ik naar Toubakouta ga- is verrassend door toevoeging van balsamico azijn, boter en citroen.

Yassa Poison

Only showMy window view

De dag dat het Tabaski is voel ik spanning van alles en iedereen om me heen. Een soort Kerst spanning en al de geiten die voor ieders huis stonden worden allemaal geslacht deze dag. De messen maken een klink-kling geluid, jongetjes trekken aan hun nog levende eten, hun vaders roepen naar hen. Sommige schapen huilen. En ik ga er straks een hap van nemen. Ook ik, al ben ik vegetarisch. Het is een wat slappe troost dat deze dieren een goed leven hebben gehad. Hawa, de dame die dit guest house runt, heeft me al dagen van te voren gevraagd of ik Tabaski met haar familie wil vieren en nu ziet ze er prachtig uit. Net zoals wanneer ze haar pruik opzet en haar kleine wangetjes voorziet van rouge. Opeens wordt haar kleine ronde gezichtje dat me aan een schildpad doet denken een zeer aantrekkelijke vrouw en herken ik haar bijna niet meer.

Read carefully, live accordingly

Elke ochtend eten Hawa en ik samen, zij wacht altijd tot ik naar haar kamer toe kom. We eten een typisch Senegalees ontbijt, en niet erg vullend, bestaande uit stokbrood met boter en een mok thee dat ze met gedroogde muntblaadjes meer smaak geeft. Zij spreekt Frans en ik doe mijn best. We vragen elkaar naar de leeftijd en zijn bijna even oud. We vragen elkaar naar de huwelijkse status en zijn allebei ongehuwd. Hawa zegt dat ze liever alleen woont en alleen slaapt en alleen eet omdat dit geen gedoe en geen zorgen veroorzaakt. Ze heeft ook een vriend, zegt ze, maar ze kiest ervoor om alleen te wonen. En dat is zeer vooruitstrevend in een land waar de vrouw van huis uit meteen met haar man gaat samenwonen.

GReat way of transport but I choose my bicycleA not so attractive coastline, or a very attractive one

Deze dagen van Tabaski betekend voor de Senegalezen aangekleed op hun mooist de familie bezoeken. De vrouwen kunnen er normaal gezien al wat van, maar nu slaan ze door. Gehuld in heerlijke walmen zalfjes, crèmes en ongetwijfeld namaak parfummetjes, hun prachtige donkere lijven strak omhuld door allerhande materialen en hun platte voeten geduwd in hoge hakken lopen ze door de straten vol zand en vuil en keutels van de schapen van de dag dat ze nog leefden. Hun glanzende pracht tegen een achtergrond van Franse koloniale huizen in zoete kleurtjes. De stofjes van de mannen hun kleding is glanzend geklopt door een techniek zodat het nu lijkt of ze in plastic kleding rond lopen.

Hawa draagt haar zwaarste kwaliteit katoenen wax jurken, gemaakt uit 6 meter machinale batik stof, en geeft de sleutel van het huis aan mij als zij naar haar familie gaat. Ik mag ook mee als ik wil, maar ik blijf liever thuis en zo beheer ik nu ineens haar hotel. En wanneer de bel gaat doe ik open: ‘Christian?’ vraagt een klein snugger meisje dat zich zeker en vast heel ver heeft moeten hebben uitgerekt om bij de bel te kunnen komen, en ik die open doe, een blanke. Deze kinderen komen alle huizen langs om geld op te halen. Wanneer ik beaam dat ik Christen ben maakt ze een gebaar van ‘erg jammer’, want dat betekend geen geld. Ik bedenk hoe hetzelfde onze godsdiensten eigenlijk zijn.

At least, they had a great life...Early evening colours

En de hele familie hakt en snijdt het vlees, ik kijk toe, tot vervelens. Ik merk op dat de schedels het lastigst door te klieven zijn, zelfs flinke hakbijlen slaan er niet in één keer doorheen. En ja… wanneer het vlees in grote pannen gebraden wordt, gekruid en geroosterd krijg ook ik een stukje om te proeven. Ik kan nu niet aankomen dat ik vegetarisch ben en besluit onder het mom van een religieuze ervaring gewoon vlees te eten. Immers, ik vind het lekker. En oh… wat smul ik ervan, samen met de grootmoeder blijf ik als laatste zitten kluiven van de lange ribben, met een zakmesje snijden we om beurten stukjes vlees af. We zitten op de grond, op een mat van natuurvezel. Op de binnenplaats staat in de openlucht een hoge koelkast met vriescompartiment en een grote vrieskist, eromheen de kamers van de familieleden. Vol gepropt met zware houten bedden, donkere kasten en allerlei prullaria waarvan de televisie het middelpunt is.

Baobab fruitNew meNatural juice

Zoals in alle Senegalese huishoudens sieren vele afbeeldingen van de geestelijk leider, Cheick Amadou Bamba, de muren. Of is het Cheick Ibra Fall? De eerste de stichter van de Mouride stroming diep binnen de islam, de laatste zijn volgeling en later een spiritueel leider. In het begin is het raar om deze afbeeldingen te zien, omdat er binnen de islam geen  personen of dieren afgebeeld worden. Maar hier zie je deze twee mannen overal op geschilderd, mannen met bovennatuurlijke krachten die tussen Allah en het volk staan om Zijn leringen door te geven. En hier zit grootmoeder met een grote, hippe zonnebril op haar hoofd, vast omdat er niets anders te verkrijgen is in modebewust Senegal. En daar zit ik, zo graag meer willen weten over deze Cheicken, maar ik spreek er te weinig Frans voor.

Na tien dagen en met volle maan vertrek ik vanuit Saint Louis, op het moment dat Steve vliegt. Ik vind de tijd er rijp voor. Ik heb enorme zin om te fietsen en heb de tijd met Steve laten bezinken. Als stremsel op de bodem van een lichtroze fles wijn. Natuurlijk had ik een moment van angst, en dacht ik: ‘Waarom zie ik er zo tegen op om alleen te fietsen? Was ik niet in een Franstalig land waar bijna niemand Engels sprak, waar ik toch mijn weg vond, zelfs in Parijs!’ dit helpt me bewust te worden en de angst te beteugelen. Ik raak mijn fiets, Shanti, elke dag wel even aan in het voorbij lopen, te bedenken dat ‘Ogre’, Steve zijn fiets, nu in een doos in het vliegtuig zit. Dat is een treurige gedachte, Ogre, groot en groen, hoort getrapt te worden, ver voor me uit te snellen.

Boys with their kites

De eerste rit word een makkelijke met maar 73 kilometer. Ik neem afscheid van Hawa met drie kussen. Ik oefen mijn Frans bij een enorme baobab boom: ‘J’ai ne rien, non bonbon, non chocolate, non d’argent, non cadeau. Ne rien!’ Ik ontdek dat de meeste Senegalezen graag langs de kant van de weg zitten, graag willen praten en kinderen graag op me af rennen en af en toe een steen gooien. Maar in niets lijkt het op de chaos zoals in Mauritanië. Prachtige vrouwen staan langs de weg, te wachten op vervoer, en sommige zijn zo mooi dat ik ze aan blijf kijken. Alsof ze zo van de catwalk de zanderige weg opgesprongen zijn.

Het grote vraagstuk op de fiets wordt in Senegal het woord toubab. Blanke. Zouden wij vijftig jaar geleden ook ‘zwarte’ geroepen hebben. Vast alleen gefluisterd. Ik zie het maar als een enthousiast ‘hallo’ en roep vaak toubab terug. Verder wordt er van alles opgeëist: mijn groene T-shirt, mijn banaan, mijn brood, mijn geld, een fietstas en zelfs mijn fiets. De beleefde woordjes sil vous plait wordt ze niet aangeleerd, het is altijd donnez moi. Geef mij! En dat verbaasd me omdat ik door kleine dorpjes fiets waar naar mijn idee niet vaak een blanke uitstapt om eens fijn rond te gaan met de buidel. Wel zijn er een aantal waterreservoirs aangelegd door Europese instellingen, maar ik zie niet direct een verband. Ik fiets over de N2, en ben het liefste tussen de dorpjes zodat ik niet opschrik van toubab groupie-gegil.

Lonely kite

In Louga is geen goedkoop hotel of auberge te vinden, voor zestien euro heb ik een kamertje in een auberge en ik moet mezelf moed in gaan praten om de volgende keer bij een familie te gaan kamperen, om de kosten in dit niet goedkope land te gaan drukken. Deze avond doe ik dat al wel wat eten betreft. Omdat er geen kok in de auberge aanwezig is en geen elektriciteit in restaurant resto maak ik zelf een maaltijd klaar van gebakken rijst met ui en knoflook en een ei. Ik loop weer een flinke verkoudheid op doordat ik de waaier recht op mijn hals richt wanneer ik ga slapen en samen met de brandplek op mijn bovenbeen die ik heb veroorzaakt door de titanium beker (van Steve gekregen) tussen mijn benen te klemmen met thee inschenken en mijn lippen en armen die door de zon verbrand zijn, zit ik er weer geboterd bij. Deze keer met Senegalese karité boter van Hawa.

Boys will be boysSeems more colourfull then even India!

Wat me meteen al opvalt is de stilte. Het is ineens stil. Alleen reizen, mijn eigen ritme en mijn eigen plan hebben. Je zou bijna zeggen dat het saai is, maar dat is niet wat ik zeg. Het is stil. Heerlijk stil. Er is geen angst, ook niet op lange stukken waar ik alleen ben. Er is geen haast meer. En nu heb ik weer de ruimte om alleen te zijn, een kamer voor mij alleen zonder rotzooi van een ander. Mijn ritme zonder me te spiegelen en inzien hoe langzaam ik ben.

8 responses to “Senegal I

  1. Hoi zus.
    Mooi verhaal weer met prachtige foto’s!!!
    Zal inderdaad wel weer wennen zijn om alleen te fietsen… Maar eigenlijk ben je nooit alleen heh!
    Ik ga nu je andere verhaal lezen want ik liep een beetje achter.
    Love u.

    Like

    • Hoi Charlotte, je loopt achter zeg je? Ja, dat liep ik ook, maar ik ben weer helemaal bij gewerkt en dat is zo’n fijn gevoel! Het alleen fietsen wende snel hoor, je bent inderdaad nooit alleen en nu hoef ik tenminste geen rekening te houden met snel en langzaam. Wat wel een gemis is, is dat ik nu alles echt alleen moet doen, dus ook inkopen van eten en koken en afwassen! Hahahaha, alles heeft zijn voor- en nadelen. Maar ik ben tevreden zoals het nu is. Heel tevreden zelfs : )

      Liefs Cin x

      Like

  2. Hoi Cinderella,
    ik ken u niet maar vind het wel heel leuk uw belevenissen te lezen.
    Ik voel zo de warmte en de talloze ‘ toubab ‘ roepende kinderen die u achterna lopen en roepen ‘ donnez moi un cadeau ‘.
    Ben twee jaar geleden dwars door Burkina Faso gefietst, onvergetelijk.
    Ik vind het fantastisch wat ge doet en wens u nog vele leuke ontmoetingen en een veilige terugkeer.

    Groetjes,
    Philippe

    Like

    • Beste Phillipe,

      Leuk om van u te horen en leuk dat u zelf ook gefietst heeft. Ik weet nog niet of mijn route ook door Burkina Faso gaat leiden. Maar tips zijn wel welkom : )

      Vond u dat toubab gedoe aangenaam? Ik niet hoor! Ik ben blij dat ik in de Guinea ben.

      Groetjes Cinderella

      Like

  3. Hallo Cinderella,
    Mooi geschreven maar ook een beetje triestig! Afscheid nemen van iets of iemand is altijd moeilijk. Liefs, en slaap wel, ik toch
    X

    Like

    • Lieve Monique,

      Leuk je weer te zien. Ik plan al een tijdje een mail naar je te schrijven maar het komt er niet van, omdat er zo weinig kans voor is. Ik heb bijna geen internet meer. Nu eindelijk weer wel. Ik ben in Kindia aangekomen na een lange rit door de heuvels van Guinea.

      Ja, nou… het was niet makkelijk natuurlijk om afscheid te nemen maar ik was l lang bezig om afscheid te nemen dus het eigenlijke afscheid was goed te doen. Ik miste hem wel heel erg en soms nog hoor…

      Vier maanden zo intensief samen is heel intens.

      Hoe gaat het met je, lievve Monique? Ik hoop dat alles goed is en dat het om zijn je ook bevalt! Liefs aan je lieve dochter Cleo en voor jezelf en Hawa ook : )

      Like

  4. Hey there! Someone in my Facebook group shared this site with
    us so I came to check it out. I’m definitely enjoying the information. I’m bookmarking and will
    be tweeting this to my followers! Wonderful
    blog and superb design.

    Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s