Dag 4 van de Sahara

Dag 4: Tarfaya naar Laâyoune

119.7 kilometer in 5 uur en 40 minuten

Gemiddelde snelheid 20 km per uur

Maximale snelheid 38.5 km per uur (zonder heuvels!)

Steve staat op met een enorm ochtendhumeur. Dat is vooral mijn schuld want hij heeft slecht geslapen. We slapen na lange tijd weer in één bed, omdat het hotel geen kamer met twee aparte bedden heeft. De kamer stinkt, namelijk naar mijn shit! Het eerste dat ik die ochtend hoor is dat ik mijn wc-papier hier door moet spoelen ‘the sewer cán handle that’. Ik gebruik wc-papier omdat ik langs beide zijden van mijn kruis ingetaped ben vanwege de ontstekingen daar en gewend om papier niet door te spoelen maar in een vuilnisbak -of wat daar voor doorgaat- te gooien. Aan het ontbijt slaat hij weer ruw alle vliegen van zich af, zegt niets behalve de gezichtsuitdrukkingen waarop het staat. We starten een uur later dan gewoonlijk, het is 10 uur wanneer we in de lichte regen langs het politiebureau rijden, waar ze beloofd hebben niemand achter ons aan te sturen.

Omdat onze communicatie verdacht afwezig is en mijn diepe binnenste gevoel genegeerd wordt door een gebrek aan rust en alleen zijn, vertrek ik zonder echt nagedacht te hebben. De gedachten en gebeurtenissen van de dag ervoor zijn niet geanalyseerd, onverteerd gebleven. En dit gebeurd dus op de fiets, fietsende naar de volgende stad. Maar na 13 kilometer alleen gefietst te hebben ben ik zodanig opgefokt: na wat we de dag ervoor hebben meegemaakt vind ik dit zeer onverantwoord van Steve. Wanneer hij zowaar ergens stil staat en ik hem mijn woorden kan laten horen, hoort hij ze goed. En Steve reageert er gepast op: ‘Jij was gisteren zo enorm langzaam,’ ‘nietes,’ onderbreek ik hem ‘het was mijn record!’, en Steve vervolgd ‘het was vreselijk voor mij om je bij te moeten houden.’ Iets dat hij nu blijkbaar niet van plan is. We krijgen ruzie. De 10 kilo zware dry-bag die hij voor me draagt vraag ik nu terug, en die geeft hij me meteen. ‘Shit,’ denk ik. Een laatste streek die ik kan leveren om hem bij me te houden mislukt, hij geeft me de 1000 dirham terug die ik de dag ervoor gewisseld heb voor zijn dollars. ‘Hadden wij niet juist afgesproken samen dor de Sahara te fietsen? En waarom? Not for fun, but for security! En nu laat jij me midden in de Sahara alléén?! Lekker betrouwbaar ben jij zeg!!

Daar staan we, midden in de Sahara, de vuilnisvelden van Tarfaya voorbij, in de regen. Geen van ons beide aanstalten makend om werkelijk verder te fietsen. Steve zegt me niet alleen te laten, op me te wachten zo nu en dan, en vervolgd ‘but first let me make a little side track.’ Er staat een bordeaux rode Mercedes iets verderop stil, op de afslag in de woestijn van Tarfaya naar Tan Tan of Laâyoune. Het is iemand die ons volgt, of zijn we nu heel paranoia? Wanneer Steve erheen rijdt, rijdt de Mercedes ook weg. En wanneer Steve terug komt zeg ik: ‘Ik ga terug, we worden alweer gevolgd!’ ‘Ik ga met je mee,’ antwoord Steve. Terug fietsend naar Tarfaya hebben we de wind mee, de rest van de route voor het eerst een flinke zijwind die me soms van voor ramt en pas op het einde hebben we de wind weer mee, een zaligheid.

Weldra volgt de bordeauxrode Mercedes ons en wij wachten hem op vanachter een muurtje en wanneer hij aan komt rijden, schiet ik de weg op, noteer ik zijn kenteken en vraag ik of hij politie man is. Zijn gezicht is open, vriendelijk en hij heeft zelfs zachte uitdrukking. Zijn antwoord is ‘nee’, en daar komt Steve weer aan met een agressieve uiting van ‘you are following us.’

Bij het politie bureau aangekomen doet Steve het woord, ik vind dat hij het maar eens moet doen, hij is de man, dit is wat wordt verwacht van hem. Ik ben de vrouw en hoor op de achtergrond, hoewel ik meestal degen ben die het woord doet, in mijn zeer beperkte Frans. Weer krijgen we te horen dat dit het kenteken van een politie is, dat het voor onze veiligheid is. We laten de officier erbij komen want met deze politie agenten komen we niet veel verder. Onze bezorgdheid verdwijnt er niet mee. De officier komt in zijn dienstauto aangereden en blijkt een jongeman te zijn. Hij is verre van onaantrekkelijk en heeft ook al zo’n zachte, vriendelijke, open uitstraling. Misschien is dat een eis om politie te kunnen zijn, want een training in volgtechniek krijgen ze blijkbaar niet. De officier spreekt iets meer Engels en legt uit dat dit écht voor ónze veiligheid is. Deze man is politie en het is vandaag zijn taak om achter ons te rijden, om op ons te letten. Hij patrouilleert op deze weg, net als ‘De man die politie zegt te zijn’ dat gisteren deed. De wegen zijn lang en het verkeer rijdt hard, er is niet altijd telefonisch bereik en daarom rijden deze mannen op de weg om eventuele hulp door te geven aan het politiebureau. Wat me er opeens aan herinnert… ik ben vergeten een SIM-card aan te schaffen voor de Sahara.

De jongen van de dag ervoor, ‘De man die politie zegt te zijn’ verschijnt plots in het groepje agenten, hij is gekleed in een prachtig stijf groen uniform en onder zijn makkers is hij niet zenuwachtig, hij trilt niet eens en hij praat voor twee: ‘Heeee, you are the people from yesterday. I remember you! I was with you áll day. I gave you fréé security. Personal protection, no pay!’ Ik zeg dat wij dat zo niet ervaren hebben. Zonder uniform en Kalasjnikov valt er niet veel te beschermen. ‘Krijgen jullie geen training in dit soort zaken,’ vraag ik de officier. Hij moet besmuikt lachen om mijn vraag en zegt wel training te krijgen. Nu is iemand volgen in de Sahara die op de fiets is lastig, maar laat het ons tenminste weten zodat we niet bang hoeven te zijn. Zeg gewoon dat je ons vandaag gaat volgen. De Mercedes man zat deze ochtend al op ons hotelterras, terwijl de dag ervoor gezegd was dat niemand ons vandaag zou volgen.

De officier laat de Mercedes man komen, om ons gerust te stellen, denk ik. En wanneer hij komt herken ik hem, en ben ik gerust gesteld. Zijn uitdrukking vol schaamte en hij gebaard  oprecht excuses. We spreken af met de officier dat we geen security willen want als hij zegt dat zijn land veilig is, iets dat ik ook zo ervaar, dan hebben we geen volgauto nodig. Ik bedank hem voor zijn persoonlijke telefoonnummer, geen Marokkaanse SIM-kaart hebbend en we vertrekken met een laatste geruststelling ‘please, don’t worry, it is safe, you can go now, no problem.’ We bespreken de kwestie kamperen niet want we weten ondertussen dat dat één van de reden is dat we volgauto’s krijgen. Kamperen in de hammada is not done.

Het is 12 uur eer we aan de Laâyoune stretch beginnen en het regent hard. Ik ben al gauw door en door nat en heb de wind tegen en ook nog eens 100 kilometer te gaan. Ik zie het een tijdje nogal negatief in en wil het liefste terug fietsen, maar Steve is zo ver voor me uit dat ik hem volg om hem tenminste te laten weten dat ik terug zou gaan, hij is nu die oranje pee die het ezeltje volgt om vooruit te gaan. Ik bedenk, en daar is genoeg ruimte voor in de nu natte woestijn, dat het niet aan de regen ligt. Het ligt ook niet aan de route, ik vind het waanzinnig om door deze onbegaanbare natuur te kunnen fietsen, eindeloze vlakten en ellenlange wegen. Het ligt gedeeltelijk aan Steve, en gedeeltelijk aan de veiligheid, die ik plots ben gaan betwijfelen met al die volgauto’s waarvan de bestuurders ontkennen dat ze politie zijn. En dan komt er een truck aan gereden, van voor en ook een van achter. Ik hoor ze toeteren, kijk in mijn spiegel, zie dat geen van de twee trucks uit kan wijken. Twee trucks met opleggers. Dan gaat alles heel snel, en tegelijkertijd lijken de seconden lange minuten te zijn. Ik moet de zachte, modderige berm in. En omdat deze een stukje lager ligt sta ik meteen stil, maar kan de fiets gelukkig tussen mijn benen houden zodat deze niet in de modder valt. De oplegger zwabbert heen en weer, de cabine zwenkt naar links en hij remt. En hij checkt of ik nog staande ben, levende ben. Rijdt dan door. Ik tril en voel de doodangst weer. Dit was op het nippertje en ik had zowaar de volgauto bijna nodig gehad, net nu we hem afgewezen hebben. Ik blijf even staan om bij te komen, geen Steve in zicht. Ik kalmeer en omdat ik enorme trek heb begin ik maar zo vast aan de zware rol Digestive koekjes. Ondertussen bedenkend wat ik moet doen: zal ik toch maar beter niet terug gaan? Maar waarom? Om de regen? Nee, ik fiets graag in de regen. Terug gaan is geen vooruitgang en regen geen reden. Ik wil vooruit! En besluit tenminste naar Laâyoune te gaan.

Langzaam verander ik mijn denken en krijg weer plezier en voldoening. Ik blijf weliswaar ontevreden met Steve zijn humeur maar tenminste stopt hij heel regelmatig om me als een razende in te halen en voor me uit te gaan. Ik ga van negativisme naar optimisme en vind de regen heel bijzonder. De hele Sahara is nat en vol plassen en vettige plantjes zuigen zo hard als zij kunnen, verschijnen in vier kleuren naast elkaar. De route is nu een stuk verwijderd van de kust zodat de vissershutjes ingeruild worden voor kamelententen, de visverkoop voor kamelenmelk. Kamelenskeletten liggen langs de weg en samen met de kapot gescheurde autobanden verbrandt. Ik zie nog steeds geiten dus hun hoeders moeten hier ook ergens zijn. Verder wat opgezwollen schapenlichamen en soms een kat of hond langs de route, aangereden of verzwakt en gestorven.

Er zijn twee dorpjes op de route, Tah en Daoura, zonder hotels, en hier gaan we de Westelijke Sahara in. Vanaf nu zijn de mensen geen Marokkaan meer maar een Westelijke Sahawari. De truckers hebben totaal geen ervaring met rijden in de regen dus ik blijf extra oplettend. Telkens wanneer een vrachtwagen me voorbij raast word ik meegezogen, en een spetterwaas aan regen kletst tegen me aan, duwt me naar de kant, eerst zijn kant, dan de andere. Dit is de reden waarom de politie volgauto’s inzet: om ongelukken te traceren en hulp te bieden. Ondertussen trek ik mijn drijfnatte T-shirt uit en doe ik een regenjas aan, met niets eronder, ik doe de drukknopen dicht en de rits open zodat er genoeg wind in kan komen om me af te koelen, om me de dag erna een fikse verkoudheid te bezorgen. Vele bandensporen staan in de zacht modderige berm gegrafeerd, wat indiceert dat de trucks niet omkantel zijn, dat ze geluk gehad hebben, net als ik. Het zand van de Sahara is nu zacht en ik zak er in weg, maar oh… wat is de grond blij, na twee jaar geen regen gevoeld te hebben. Ze zuigt gulzig alles op, net als Steve zijn humeur opgeslokt wordt door tijd en ruimte.

Rond 7 uur komen we Laâyoune binnen, na een checkpost voldaan te hebben met onze informatie. Deze stad heeft een prachtige setting, liggend tussen woestijnbanken en rijk aan een rivier zodat het een groene oase kan zijn. De rivier kleurt zalm dat goed matched met de stenen en favoriete verfkleur van de stad. Na de dip van de rivier is het even optrekken met water dat hard naar beneden stroomt en omdat het nog altijd regent nemen we het eerste het beste hotel dat we zien. Voor minder dan €3 per persoon hebben we een kamer, een oud, muf hok dat lekt en al gauw klam aanvoelt door al onze stinkende, natte kleding. We blijven hier een dag, mijn ontsteking gedijt goed bij rust. Er is een grote militaire aanwezigheid die in de aanhoudende regen rond rijden in Hummers. We vinden met moeite fatsoenlijk eten, maar wel een pot amandelpasta met honing en de populaire argan olie. Het is een dure aanschaf, maar voor €8 heb ik een pot heerlijkheid, zo ontdek ik later in Mauritanië…

 

12 responses to “Dag 4 van de Sahara

  1. Ppppppfffffttttttt cin….
    Ben blij dat je veilig bent…so far so good 😦
    Wat een enge gedachte met die trucks zeg…
    En dan die chagerijnige steve…kan me zijn humeur best voorstellen…mijn gedachten gaan terug naar onze trip in merida 😉
    Blijf alert…
    Ze zijn daar geen fietsers gewend en trucks staan niet snel stil…
    Love u.
    P.s. Morris tippelde gisteren snel de trap op bij opa en oms,rent de computerkamer in en roept ‘le

    Like

    • Morris is onder de indruk van me, blijkbaar? Hoe komt dat toch? Ik keek hem wel eens diep aan, in zijn pretoogjes en dan maakte we echt een connectie, ik denk dat hij daarom ‘lella’ roept.

      Lief!

      Ja man, die truck kunnen echt niet rijden in de regen! Dat was oppassen hoor, en dat deed ik ook. Ik keek veel in mijn spiegeltje.

      Ik snap dat Steve geirriteerd is, dat snap ik heel goed! Jij was dat ook, alleen omdat ik langzaam ben?! Ik kan daar niks aan doen, ik ben zo gewoon. En denk erom: ik ben klein. Klein maar heb een goed uithoudingsvermogen! Steve heeft een burn-out. Ik bedoel maar…

      Steve is wel een schat, is na de irritatie altijd gauw weer oké en ik denk dat het voor hem ook gewoon teveel van het goede is. Zoveel samen zijn en dan moet hij altijd op me wachten : ) Dat is niet leuk.

      Haasten en geen pauzes nemen evenmin! Dat was mijn geval dus… Alles moest snel. Getver! Ik vind het niet leuk om met iemand samen te zijn die mij irritant vind omdat ik langzaam ben, dan ga ik daaraan denken en malen en bedenken wat ik kan zeggen. En uiteindelijk zeg ik toch niet wat ik dan bedacht had.

      Van de week heb ik zelfs mijn eten weg gegooid omdat ik anders nog meer tijd zou nemen om te eten en hij was al geirriteerd geraakt, dus ik dacht: ik gooi het gauw weg, dan ben ik klaar. Nou, dat is toch erg!

      Maar goed… overmorgen gaat hij naar Dakar. Ik ga hem missen, we hebben een leuke tijd gehad, vooral toen we verliefd waren natuurlijk! Afrika is zwaar voor hem, ik zie het aan alles,de vliegen zijn het ergste voor hem ; ) Maar ik mis mijn eigen tempo al veel te lang en zal blij zijn dát terug te hebben!

      Liefs Cin X
      X voor je kiddoos én Dikkie!

      Like

  2. Hij riep dus ‘lella,lella’…
    Hij is je nog niet vergeten dus.
    En may verteld vaak tegen vriendinnen dat je aan het fietsen bent,ver en lang…
    Vind het eigenlijk weer wel lang genoeg 😉

    Like

    • Hahahahaaaa… lang genoeg? Ik ben pas 4 maanden aan het fietsen, gekkie! Ik heb het gevoel dat ik Afrika net binnen ben, want dit hier is al echter Afrika dan Sahara. Maar oh… wat is de Sahara een avontuur Charlotte!!!

      Wat bijzoznder dat Morris dat zegt hé?! Dat heeft op de een of andere manier toch indruk gemaakt op dat zieltje. Misschien omdat jij moest huilen en je moeder zien huilen is heel erg, dat vond ik toch altijd wel. Of huilde ons ma nooit?

      Ik kan me zo herinneren dat ons ma de lift in ging en omhoog werd getakeld in het ziekenhuis. In die lift dus. Ik vond dat zooooooo erg! Maar nu weet ik niet meer of ik huilde of juist ons ma? Zal ik wel zijn geweest?

      Morris was in ieder geval onder de indruk. Vraag hem later maar eens waarom ; ) Wel speciaal dat hij het ook uitspreekt.

      Schattig dat Jasmay zo trots is. Ik zie vaak meisjes van haar leeftijd en denk dan aan haar, ook hoe vreselijk GOED ze het heeft!

      Hier zijn ze ook net zo schattig en meisjesachtig als haar en ik merk dat ik ze beter begrijp, omdat ik natuurlijk meer met jou kinderen om ga dan toen je ze niet had ; )
      Duuuhhhhh!

      X Cin

      Like

  3. Blij dat je zoveel avontuur beleeft, maar nog meer dat je veilig bent , ik kijk naar buiten en het regen…ik blijf binnen…:-) wat een verschil! Geniet van alles! En laat ons mee genieten met jouw verslagen! Kus

    Like

    • Lieve Monica, hoe gaat het met je? Ik denk regelmatig aan je, ook omdat ik probeer je e-mail adres te krijgen want die ik heb werken niet!?

      Het regende hier ook, maar dat was heerlijk, in de woestijn! In Nederland vind ik regen ook niet alles. Blijf maar lekker binnen. Dag lieve Monica x Cin

      Like

  4. Cin, wat heerlijk om “mee te mogen reizen”…mooie verhalen en foto’s!! En spannend ook… pfff.. gelukkig ben je safe.
    Ruzie krijgen met je reispartner is niet heel handig in een gebied als deze. Je bent op elkaar aangewezen.. in Nepal ben ik ooit na een ruzie met Mathias (!) tijdens een lange trek, in de ochtend, heel stoer alleen vertrokken. Ik verdwaalde in de bergen en raakte nog net niet in echte paniek.. Ik kreeg ook van hem het verwijt dat mijn tempo voor hem niet te doen was… Het gevoel constant iemand te moeten “volgen” is weer een ervaring op zich… 🙂

    Ik kijk uit naar je volgende verhaal. take care en geniet… x

    Like

    • Hoi Bregje, ik weet wel van je avontuur, dat vertelde je me in Chitral, weet je nog! Goh, echt… vond hij jou ook langzaam? Wat is daar toch mis mee, langzaam zijn betekend meer zien!

      Het is inderdaad heel makkelijk om iemand te volgen, Steve heeft een GPS en dat is handig. Dat heb ik niet. Ik doe er misschien een dag over om straks Dakar binnen te komen, maar ja… dat geeft niet.

      Steve gaat naar huis, hij is burned-out en zo lost het euvel zich vanzelf op. Ik heb prettige momenten gehad, vooral de intimiteit is heerlijk, maar dat gevolg… nee, dat is het niet hoor. Als je samen bent mis je ook veel van de lokale bevolking, vind ik. En hoewel ik erg verliefd op hem kan zijn, is 24 uur samen zijn, elke dag, echt veel te veel van het gode voor mij! Oef…

      Alles heeft zo zijn positieve en negatieve kanten, ik reis het liefste alleen maar voor de Sahara was het wel beter om met zijn tweeën te zijn. Fietsen alleen vergt ook meer onderhoud en moeite dan backpacken trouwens…

      Het volgende verhaal komt eraan, er zitten 10 delen in de Sahara. Liefs Cin en mail je terug zo gauw ik kan. Hoe vond Eric je fiets trouwens?

      Like

  5. Zonet al je verslagen gelezen. Ik was zo benieuwd!! Nu ben je dus bijna in Senegal maak ik op uit je reacties op reacties….. Hoezo langzaam???? Wat een km’s op een dag! Ik heb aan de helft, tussen de 55 en 70 km meestal genoeg. Ik sta altijd erg vaak stil, om rond te kijken, even ergens liggen geneiten…. Mijn gemiddelde is zo’n 13 km per uur zoals laatst. Ik neem wel veel bergen en heuvels. Jammer dat het zo loopt met Steve, zeker ook voor hem. Burned out van de reis?? Terug naar eigen land? Eigen tempo is wel zo fijn maar met z’n tweeen in de Sahara ook wel zo prettig met die volgers ook al hebben ze goede bedoelingen. Het zou handig zij geweest als ze dit eerder kenbaar hadden gemaakt dan had dat misschien gescheeld in de onrust.
    Ik zou je zo achterna willen fietsen……. maar ben nu, nog even, met andere dingen bezig. Ik heb een heerlijke week wandelen achter de rug. Nu nog maar eizen in kleine brokjes. Ik wacht vol nieuwsgierigheid de volgende verslagen af. Het stuk door Marrokko beschrijf je niet of heb ik wat gemist?
    Veel fiets en schrijfgenot!
    Gerry

    Like

    • Hoi Gerry,

      Ik dacht al dat je wandelen was, zoiets had je gezegd en ik miste je hier op de blog. Herinnerde me dat je ging lopen. Hoe is dat gegaan? Was het weer niet te koud? Maar daar kan je je op kleden.

      Ik ben nu inderdaad in Senegal. Het is een duur land en zou hier daarom het liefste doorheen racen, hahaha…. maar ik ga niet meer racen! Ik heb genoeg geraced!

      Ja zeg, langzaam, 203 kilometer op een dag is me wel mooi, lijkt me. Potverdorie zeg! Nu had ik wel wind mee en was het redelijk vlak, dat is zoooo zalig! Ik ben maar een klein vrouwtje en draag mijn eigen gewicht in bagage.

      Ik ben wat dat betreft net als jij hoor, lekker stoppen voor een foto, een kijkje hier en daar, of gewoon even liggen en een dutje doen! Goed eten natuurlijk en de billen rust geven, niet te vergeten.

      Dat ga ik nu dan ook doen. Steve is burned-out, vindt Afrika niets aan. Ik zag dat al lang van te voren aankomen. Dat is jammer, maar hij is te gesloten, sluit zich af, wantrouwt iedereen. Hij vliegt deze week terug naar USA. Ik had de Sahara niet graag alleen gedaan, achteraf kan ik zeggen dat het te doen is, maar dat is achteraf. Ik zou het niet graag alleen gedaan hebben hoor! Nu ging alles goed, maar stel dat het niet goed gaat, het zijn lange afstanden. Op de fiets dan toch.

      Al met al ben ik blij dat we een tijdje samen geweest zijn, de verliefdheid is altijd leuk natuurlijk : ) Intimiteit ook. Maar het was veel te veel samen zijn! Pff… en we hebben een erg verschillend level, idee van beleven. Hij moest ook altijd op me wachte en dat is ook niet leuk natuurlijk. En ik haasten!
      Maar een fijne, goede man : )

      Ik loop zo achter, omdat mijn snelheid zo hoog was, dat de Marokko posts niet gepost zijn, maar dat wil ik wel gaan doen. Dus die komen er wel aan.

      Het was inderdaad niet leuk dat die politie mannen van te voren niet kenbaar maakte wie ze waren. Dat had wat gestress gescheeld ja. Maar hun werkwijze is nogal anders dan wat wij zouden doen, niet dat ik thuis ben in achtervolgen, maar dat denk ik dan toch ; )

      Nou Gerry, ik ga weer verder, even plassen en dan weer van de wifi genieten! Liefs Cinderella

      Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s