Dag 6 van de Sahara

Dag 6: Boujdour naar tankstation in de buurt van Echtoucan

146.8 kilometer in 7 uur en 37 minuten

Gemiddelde snelheid 19.2 km per uur

Maximale snelheid 35 km per uur

Totale klim 205 meter

Na een ontbijt verlaten we Boujdour pas om 11 uur, veel te laat voor de 150 kilometer die we voor de boeg hebben. Maar omdat we zo laat arriveerde na een lange, lange dag op de weg en een lange lange dag te gaan, heb ik wel een lange lange slaap nodig. Steve had hier blijkbaar graag een dag gebleven, en ik ook, maar bedacht het beter niet voor te stellen omdat hij dat vast geen goed plan zou vinden. Zijn humeur weerhoud me soms. Ik ben moe en heb weinig energie en het vooruitzicht om vandaag weer zo ver te moeten fietsen onttrekt veel van mijn energie. We hopen om te kunnen kamperen ergens in de hammada, maar die hoop wordt snel teniet gedaan als we een politie escort ontdekken. Deze keer is het een witte Citroën met een politie agent in uniform. Wanneer deze stil staat om op ons te wachten vragen we of hij onze escort is en hij beaamt dit, meteen eerlijk en professioneel ‘for your security, is that okay?’ Hij vraagt waar we heen gaan en laat er geen twijfel over bestaan dat kamperen aan de orde is. Hij blijft ons de hele dag volgen, passeren en opwachten.

Al gauw verander ik mijn denkwijze weer, passend aan de dag die ik te gaan heb, krijg ik er al gauw plezier in, probeer ik me niet te focussen op de pijn en schraalheid tussen mijn benen. We passeren twee checkpoints aan het begin van Boujdour en geven hen onze fiche, een kopie van ons paspoort met de benodigde informatie, waar ze erg blij mee lijken te zijn. De eerste helft van de dag kom ik langzaam vooruit en Steve zijn aanmoedigingen ‘with your speed of 14 kilometer an hour we will never reach in daylight’ zijn alles behalve aanmoedigend. Mijn snelheid is op dat moment bijna een volle 18 kilometer dus ik vermoed dat zijn humeur weer gedaald is.

De rit is wederom prachtig en het zijn vooral de elementen die het prachtig maken, de wind die zalig zucht in onze richting, de vogeltjes die delicaat zingen, de vlinders die voor me komen fladderen en wild de hoogte in worden geslingerd door de luchtstroom van passerende vrachtwagens, het wervelende zand dat een paar millimeter van het teer wordt gelicht en vlug vooruit wervelt, achter de banden van de vrachtwagen aan, het zand steeds meer beslag nemende van de teerweg.

De laatste uren echter maak ik een fantastische snelheid en dat ligt vooral aan de wind die precies goed in mijn rug staat en ik maak snelheden van 35 kilometer per uur. We zijn dan op het laatste stuk van de 145 kilometer die dag, waar de enige mogelijkheid tot overnachten een tankstation is. Het is een waar cadeau om die laatste 20 kilometers voor niets te krijgen, en een liefdadigheid van de politie om ons in te lichten dat het tankstation 5 kilometer verderop is. De politie wacht ons daar op om er zeker van te zijn dat we niet stiekem de hammada in trekken. Het benzinestation is een mannenzaal vol mannen en de kamer een grote slaapkamer vol bedden met glanzende dekens. De politie verzekerd zich ervan dat we hier inchecken en verlaat ons dan. Deze dag was niet de makkelijkste en word daarom vast beloond met een gefrituurde vis die zo groot is dat er een even zo grote lach op mijn vermoeide gezicht tevoorschijn komt.

Vanaf hier is er geen stromend water meer, het wordt aangevoerd door vrachtwagens en het is veel werk om dit over te hevelen in tonnen. Vanaf nu dus ook geen douche meer. Ook voedsel wordt per truck geleverd en het voelt heel fijn om vegetarisch (afgezien van vis) te zijn wanneer er weer een truck met schapen langs rijdt.

18 responses to “Dag 6 van de Sahara

  1. Wat een afstanden…. maar je zal wel moeten als er onderweg niets is. Wat heerlijk dat die wind in de rug meewerkt! Vervelend van die ontsteking die weer op komt zetten. Rust aan het einde van de Sahara?? Waar zit je nu te schrijven?? Mauretanie??

    Like

    • Hoi Gerry,

      Ja, het waren een afstanden! We mochten niet in de hamada slapen en we werden elke dag geëscorteerd dus tja… we hadden geen keus. Het was een zaligheid die wind en je went er snel aan, als er dan een dag zijwind is valt dat zó tegen.

      Die ontsteking zal wel bij me horen en gaat weg alleen als ik het rustig aan doe. Bij vochtig weer komt het ook opzetten.

      Nu ben ik in Senegal, in St. Louis en hier is het heeeerlijk toeven. Heel bijzondere sfeer. Ben weer alleen en blijf zolang ik klaar ben met schrijven!

      Ik had graag langer in Mauritanie gebleven maar we waren met zijn tweeën en Steve vond er niks aan, die is nu ook terug naar huis gegaan (met malaria nog wel), zes maanden eerder dan verwacht. Hij vond Afrika tegen vallen (lees: moeilijk)

      Groetjes Cin

      Like

      • Jee, al in Senegal…… Neem lekker je rust en laat de boel helen. Ik denk dat het lange zitten op een zadel met weinig rust niet bevordelijk is geweest. Er zal wel iets in je zijn wat het doet terugkomen maar een rustiger ritme me lijkt me goed om de boel binnen ook rustig te houden. Wel, lekker schrijven. Ik wacht vol verwachting op je verhalen en mooie foto’s die me meenemen naar St Louis. Geniet ervan maar dat lukt je wel.

        Like

      • Hoi Gerry, de ontsteking is nooit erg hoor, enkel wanneer ‘ie open is en ik heen en weer word geklotst op slechte wegen en te lang zit. Nu is ‘ie compleet niet te voelen of te zien.

        En ik neem zeker mijn rust nu. Ik ga naar buiten om te eten, een avondwandeling en de rest schrijf ik, en research ik wat over de route. Ben een beetje zenuwachtig want nu heb ik niemand meer om te volgen ; )

        Ik geniet! En ik hoop jij ook. Groetjes Cin

        Like

  2. the fish with toppings looks so delicious that it is making me tempted…

    last time, it was me who brought fish fries and the next time, you have to greet me with fish fries….you didn’t post your smiling face but could imagine it…hugs

    Like

    • What do you mean Gora, make you tempted? Are you planning to take a plane to Senegal? Hahaha : )

      And holding a Lipton box with fried fish in it : )
      That would be…. a surprise.

      What I liked was your idea about cycling with locals, I will keep that up, although I am not so much into it, as they usually say ‘Madam, c’est ne pas fatigue?’ when I cycled 20 kilometer ; ) But it may lead to some where, keep you informed, and soon will write you a personaly e-mail.

      Cindy

      Like

    • Neither Steve was control freak nor possessive, I am just happy to be alone right now, but ofcourse, if you REALLY happen to be in Dakar, I surely come and visit you!!! Tell me where are you, and now honest!!

      Like

  3. Well! I am in Senegal now whether you like it or not! You have to accept this reality with patience…read below:

    When I was in Brussels, I called my dad once and he was playing tennis with his friend. This friend of my father is a land lord inherited from his family (a land lord in South-Asia means owning hundreds or thousands of acres of lands, like an estate). My father’s friend had planned a trip to London for site seeing, and my father asked me to talk to his friend since I was also living in Europe and his friend was about to travel to Europe as well.

    So, I started talking to my father’s friend now, and out of courtesy, I invited him in Brussels

    Gora: ‘I am living in Brussels, so you can plan a trip from London to Brussels’
    Father’s friend: ‘I don’t have a visa for Senegal’

    Gora: ‘Uncle! I am not living in Africa! I am living in Brussels, so you can plan a trip’
    Father’s friend: ‘No son! I don’t have any visa for Senegal. I can’t visit you’

    The conversation ended abruptly. I couldn’t realize what we’re talking about. Much later, I realized that my father’s friend actually meant ‘Schengen visa’ but he mispronounced it as ‘Senegal visa’, and I laughed out loud.

    It was a coincidence that, I was working for the European Union at that time and I shared this story with my European colleagues, some laughed out but some didn’t get the humor.

    Now, if someone asks me where do I live? I reply with a gentle smile, ‘in Senegal’ …… 🙂

    Like

      • I’m glad that it added little humor in your journey/quest…it’s always good to see a smile in your face…

        well! the presence and absence of someone complements each other and help realizing the intutive connections between them…so I would rather leave you in your personal space for a while…

        your invitation has been gladly accepted. thanks. let’s keep it open until the right moment comes…

        Like

      • I agree on that, then, ofcourse, it will be not Senegal but another African country. And it will be a new experience for you too!

        I actually found it rather strange that you would be here now, it would not be you, but a possesive person and ofcourse I would gladly meet you (really) but would have found it strange all together ; )

        What are your plans for Eid tomorow? I was invited by the woman of the house yesterday, so let’s see. I do have to eat mutton then, I realise….

        Oh no!
        : )

        Like

  4. every day is an ‘eid-day’ for me – in a sense that, a new day comes with a new promise/hope…do i sound a ‘neurotic’? Well! definitely in my childhood, I just wished every days were holidays or festival days because ‘no studies’, ‘good food’ and ‘new cloths’. It’s not only me but all my cousins were feeling the same…

    I don’t celebrate Eid as such except few phone calls to friends and families to greet…did you buy any Eid gift for me by any change? If not then hurry up! You still have time for last minutes shopping…

    The joke I described earlier happened after you had left Brussels. I was waiting patiently for your arrival in Senegal, to surprise you with the joke as if I am there…

    You don’t necessarily have to eat mutton. I’m sure they would have plenty of side dishes, fine rice or bread (heart shaped 😉 ), drinks and desserts (in desert). However, even if you feel like trying the meat, you may like it because it’s fresh meat. It has been considered as holy meat though and cure diseases (in your case, it could be ‘inflammation’)…

    Getting invited by local women sounds very exciting. Once you start mingling with the locals, strangers may not appear as ‘strange’ as before.

    You should dress like a Senegalese woman! Curiously waiting to see some of the pictures.

    Like

    • Eid Mubarak, Gora! What did you do? Hope you did get good food, new clothes perhaps and no studies!

      I did eat mutton, no way there were side dishes. It is more like Pakistan valley: very simple, but also very good. So we had meat, fries and a very very good sauce! Delicious!

      My inflamation is long over now, I only get it when I cycle too much or when it is humid.

      I do not see strangers as strangers, we are not strange but quite the same.

      Like

      • I don’t celebrate Eid or any other religious festival per se. It’s just like any other day. I reduced my weight 9 kgs since we last met, having more fruits and vegetables…no new cloths as yet but I liked a casual coat put on sale which I am planning to buy…I have finished studies long ago…

        yes! this eid is all about delicious meat (cooked, grill, fried) with sauces…despite the fact of me being a good cook now, I can’t still prepare such delicious food like back at home…I enjoy little idiosyncrasy when it comes to ‘cooking’. I don’t use the word ‘cooking’, instead I use a phare ‘play with spice’ – Indian crusine is all about spiice as you know that…

        Have you thought of using ‘talcum powder’ because in humid and warm weather, it might be helpful for the skin…

        you could get along with people, nature and culture intuitively which always helped and would help you from not being a ‘stranger’. You are gifted as a traveler and you should always consider this as your strength…

        rest well before you are on the road again….

        Like

      • Very well, 9 kilo’s less. How did you do that, that’s quite a lot. Oh yes, more fruit and veggies, very well. I gained a bit, not much, maybe 1 or 2 kilo. Together with Steve I ate a lot of pastries so that will lessen now. He’s off to USA, did I tell you that? I think I did.

        I think also, I am almost ready to hit the road again. I will let the moon decide : )

        Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s