The Gambia IV

Catch of the day!

Voor degene die mijn persoonlijke e-mail krijgen raad ik aan die te lezen, die is namelijk véél leuker…

Het verblijf van papa en mama wordt drie dagen overlapt door de komst van Gora. Gora is een jongen uit Bangladesh die zich helemaal op eigen kracht via Zwitserland in Denemarken heeft weten te positioneren. Wij hebben elkaar tien jaar geleden ontmoet in een tempel die ik bezocht in zijn land en altijd contact gehouden. Hoewel Gora zichzelf niet heeft uitgenodigd naar Gambia te komen, maar ik hem zeker ook niet gevraagd heb is het meer een geval van wensen, woorden of ideeën die ooit eens uitgesproken zijn en onthouden. En nu dan dus nageleefd worden.

Naive art, sweet

DSC_0560 (640x403)

Ondertussen ben ik van Gambia gaan houden, zoals je dol kunt zijn op mango’s maar het niet mist wanneer het mango seizoen afgelopen is. Na een week of twee kwam de ommekeer en nu bekijk ik Gambia als een multiculturele mix aan inwoners. Ik ontmoet samen met papa en mama een groep jonge studenten die de ‘Amsterdam – Banjul race’ hebben gereden met auto’s die geveild worden voor goede doelen. Marloes is één van de gelukkige en samen met de groep studenten uit Enschede staan wij te midden van 150 kleine kindertjes en een stuk of zes lieve leraren te genieten van Afrika. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik inzie dat dit land weliswaar volledig uit balans is, maar dat dit juist vorm geeft aan het kleine deel van Gambia waar ik nu ben. Deze onbalans is Gambia. Tenminste is er geen oorlog en in vergelijking met Marokko en Mauritanië heeft Gambia een overschot aan waterputten en enorm veel fruit. Het eten is letterlijk van de bomen te plukken en uit de zee te vissen. Gambia is een mix aan culturen, inwoners en bezoekers.

Het kostte me even wat moeite om te wennen aan de ‘give me’ cultuur, maar nadat ik ermee weet te leven, word ik er zelf mee geconfronteerd. En hoewel het niet makkelijk voor me is om enorm veel ‘give me’ – dingen te ontvangen, merk ik wel dat het je een gevoel kan geven van heblust of van schuld inboeten, of van simpele dankbaarheid. Ik kies het laatste. Omdat ik iets verwezenlijk dat Gora bewonderd, wilt hij me helpen het fietsende leven makkelijker te maken, dus geeft hij. Omdat hij communicatie heeft gestudeerd en mij wilt helpen meer media aandacht te generen, geeft hij nog meer. Omdat hij zich heeft ingeleefd in mij heeft hij alles meegnomen wat ik nodig had maar bewust niet naar gevraagd heb. Dat betreft een tongschraper, een gummetje, twee zakken dadels, een pen en tijgerbalsem. Verder geeft hij me een zak gedroogde abrikozen, een zakje vijgen, een pot acacia honing, een zak muesli, een zak sultana krenten, blauwe bessen marmelade en dat samen met de 500 gram gedroogde papaya, de 250 gram gedroogde Coco Ginger Delight, de baobab poeder en de Moringa Olifeira poeder van Claudette zit ik weer in een oergezond voedingspatroon. Jammer alleen van de aanhoudende bedbugs in mijn bed die ik oploop in de eerste nacht, en een week lang last van blijf houden. Ik krab mezelf de nacht door om soms ‘s nachts op te staan en maar wat anders te gaan doen…

Silverfish

I am the Lady Champion!

Ik verhuis van Tujering naar Sukuta Camping en woon opeens weer heel centraal. In de avonden ben ik in de mogelijkheid om gezellig met papa en mama te eten in de straat waar zij wonen. En met Gora erbij hebben we leuke gesprekken over hoe zij elkaar ontmoet hebben terwijl we tegen een blauwe muur zitten waar een schaap op geschilderd staat terwijl een ezel gelukkig achter zijn eigenaar aan hobbelt, het touw om zijn nek sleept over de zanderige pad heen: de ultieme verhouding. We bezoeken opnieuw de varkensfokkerij achter de woonst van papa en mama want papa en ik zijn helemaal weg van die kleine, vuile varkens met hun lange snuiten. Ze worden gevoed met eten uit de hotels en met de automatische aanvulling van maden is het een extra proteinevolle maaltijd waarbij papa en ik een paar stappen achteruit moeten doen wanneer zij hun snuiten en poten in de bak bedorven eten werpen, anders belandt het op onze kraakheldere shirtjes.

Gora moet niets van dieren weten. Zijn cultuur laat hem honden vies en gevaarlijk vinden en telkens wanneer ik een hond of een kat of een ezel kus bedenk ik hoe open ik wel naar deze beesten kan zijn. Na een aantal avonden echter snapt Gora dat ik echt alleen vrienden wil zijn, maar dat gaat wel vooraf aan twee dagen uitleg. Eén zo’n dag is op het strand samen met papa en mama waar ik gehuld ben in mama’s bikini die heerlijk ruim om mijn lichaam hangt en mij niet echt heel aantrekkelijk maakt, vooral niet wanneer ik het broekje helemaal naar boven optrek. Helaas verliest de bikini al zijn kracht wanneer ik het water in ga en de golven het bikinitopje omhoog rukt en ik meer van mijn lichaam laat zien dan ik al die tijd voorheen zoveel moeite voor deed. Een voordeel is dat Gora niet kan zwemmen en hij tot zijn heupen het water in gaat terwijl ik met papa de golven bedwing. Eenmaal op het droge kleed ik me weer aan en liggen Gora en ik als enige gekleed op het strand, wel zo handig met zoveel seks toerisme om ons heen.

Hard working mister Liquee

Would be a pleasure to sit here!

Als inwoonster van Gambia weet Marloes wat leuk is in dit land en regelt een boottrip voor mij. Eigenlijk had ik daar geen behoefte aan en wilde mijn geld daar ook zeker niet aan besteden omdat het een bedrag is waar ik minstens twee dagen van kan leven. Papa en mama gaan niet mee maar ik bedenk dat het wel een leuke activiteit voor Gora is. Marloes krijgt het voor elkaar dat mijn ticket gesponsord wordt en wel door meneer Bram. Deze meneer is pedagoog en met zijn ervaring en inzicht probeerd hij een aantal leraren van Gambia meer inzichten te geven in hun sterke kanten van het leraarschap. Bram doet dit vrijwillig en terwijl we daar over praten merk ik hoe rustgevend hij is, ‘net Sinterklaas,’ zegt een andere Nederlandse. Maar dat vind ik niet, Sinterklaas boezemde me alleen maar angst in. Dank U wel, Bram!

Gora heeft thuis in Denemarken de Bengali vis weten te vinden, een vis die gevangen wordt wanneer zij vol vet zit na het geven van haar eitjes. Precies dezelfde vis zoals hij me gaf in zijn huis in Brussel en dezelfde vis als hij me kwam brengen in Mariembourg. Deze vissen zijn door de grote afname van exporteurs onbetaalbaar geworden in eigen land Bangladesh, en een ware delicatesse. Na ons heerlijke visontbijt op de boot stromen de passagiers toe en het blijken allemaal Nederlanders te zijn. We genieten van een heerlijke dag aan boord van een simpel bootje waar we gaan vissen en het eten letterlijk en moeiteloos uit de zee hengelen. Ik vang een krab en een stuk of vijf visjes, hengel een zilvervis omhoog en bedenk hoe pijnlijk die haak in hun mond moet zijn. Ik probeer er niet teveel over na te denken anders vervalt het enige lekkere hapje dat me nog rest.

The Silverfish catched

Ik geniet van de Nederlandse sfeer en besluit ook in het snel stromende water te springen hoewel ik geen bikini bij me heb. Ik leen een hotpants van een meisje van 20, dejavu  alom. Gora besluit hetzelfde en heeft ongeveer een half uur nodig om zijn lenzen uit te krijgen. In dat half uur vraag ik mijzelf af, en hem ook een aantal keer, waarom hij gaat zwemmen als hij niet kán zwemmen? Dat antwoord krijg ik ‘s avonds laat pas: hij dacht dat hij wel een klein stukje kon drijven om zo naar het eilandje te spartelen waar wij allemaal heen zwemmen. De stroming is zo snel en sterk dat iedereen meteen meegesleept wordt en kracht moet zetten om naar het eilandje te komen, dat weliswaar maar een meter of dertig verderop ligt, maar wel dertig meter met ferme schoolslag techniek. En dus zinkt Gora meteen nadat hij het water inspringt. Ik kijk toe vanaf het eilandje en voel meer een ongeloof dan ongerustheid, want wáárom spring je in diep, snel stromend water als je niet kan zwemmen? Hij wordt gauw gered door een vrouw die hem meteen ziet zinken en daarna wordt hij door een andere man in een bootje naar het eilandje gezet en in een oranje reddingsboei terug naar de boot gebracht. Avontuur over voor mijn Bangladesh vriend die 28 van zijn klasgenoten heeft verloren aan de rivieren van zijn land…

Mijn moeder en ik bespreken het gebeurde eindeloos die avond en vragen Gora wel vijf keer over het waarom, want we snappen niet waarom hij dát deed? Het spreekwoord van die schaapje galmt alsmaar in mijn hoofd…

Thanks!DSC_0590 (425x640)DSC_1056 (425x640)What a joy!

Omdat Gora me twee enorm ingewikkelde gadgets heeft gegeven en ik niet enorm gadeget minded  ben, heeft hij twee dagen nodig om alles uit te leggen, te installeren en mijn computer bij te werken. We positioneren ons in ‘Blue Restaurant’, een Duits restaurant annex café dat met een deel van zijn opbrengst de bevolking steunt met voeding. Hier drink ik grote mokken thee met melk voor 60 cent en verwonder ik me over de sfeer. Hier komen vooral reizigers, ik ontmoet een aantrekkelijke half Poolse/half Ierse man die me in de Sahara voorbij is gekomen, mannen die met hun automobiel overland gereden komen of met de Banjul Rally dwars door de Sahara gekomen zijn. Ik bevind me dus in soortgelijk gezelschap hoewel ik steevast van top tot teen bekeken wordt wanneer ze te weten komen dat ik fietsend ben. Dan zie ik ze denken: ‘Jij?’

De ene dag dwarrelt seks door dit Blue Restaurant, dat alles behalve blue is. Oude Engelse mannen raken de jonge donkere meisjes meer aan dan ze lief is. Soms gaan ze zelfs overstag om de oude Engelse man met rood aangelopen bierhoofd een kus op zijn schrale lippen te deponeren. Ik zie de schrik op het meisje haar gezicht en de trots op die van de man, die met zijn minstens 65 jaren een verdomd lekker jong meisje al zo ver heeft weten te veroveren. Zouden zij ook de nieuwste gadgets krijgen, zou dit tot seks met die mannen kunnen leiden? Is dat een voorwaarde van serveerster zijn? De volgende dag echter is het toneel hetzelfde, maar de sfeer anders en kan ik er hartelijk om lachen. De humor is dezelfde als die in Nederland, de donkere meisjes achter de bar plagen de oude Engelse man met iets minder rood bierhoofd dan de dag ervoor. Het is een sfeer van afwijzende seks met een humoristische aardige toon terwijl een gepensioeneerde chirurg van 74 jaar lalt, zingt en als een papagaai te aanwezig woorden herhaalt tot hij op zijn wandelstok meegevoerd wordt een taxi in. Na vijf bier wordt hij steevast afgevoerd.

Ik neem Gora mee naar de hoofdstad Banjul, we fietsen er samen heen, laat hem baobab sap en touba koffie proeven. We zijn op zoek naar de ambassade van Guinee Bissau, Guinee Conakry en Sierra Leone. Deze ambassades verplaatsen zich continu en alleen de laatste is sinds het verschijnen van de Lonely Planet West Africa gids nog hetzelfde. De rest vinden we net voor zonsondergang met 75 kilometer op de teller en een Gora die mij verrast door zijn kundigheid van fietsen in een stad met rush hour. Deze stad lijkt erg op een stad in Bangladesh -compleet met werkplaatsjes zoals meubelmakers of ijzerhandelaren langs de weg, spelende kinderen op de weg, mannen zittend langs de straat, en chaos alom- en wij snellen tussen de auto’s door, langs trucks en manouevreren tussen de smalste spleten verkeer, iedereen achter ons latend. Ik ben verheugd met Gora zijn capaciteit want nu kan ik eindelijk wedstrijdje spelen in de stad!

De volgende dag heb ik het visa van Guinee Conakry al in mijn geldbuidel, samen met een verlenging van het Gambia visa.

En wanneer Gora weer vertrekt zwaai ik hem uit tot wanneer hij volledig uit beeld is. Ik merk dat ik opval in een land waar het meestal andersom gaat, waar de toubab meestal door de immigration poort gaat. Gora is niet als toubab gekenmerkt in Gambia, hoewel hij zich wel als zodanig gedraagt. Ik blijf ver achter hem wanneer hij elk kind ballonetjes uit deelt. Ik vind het vreselijk beschamende dat hij zich als een echte Sinterklaas gedraagt, temeer omdat ze Sinterklaas hier niet kennen in de vorm zoals wij hem wel kennen. In Gambia kennen de kinderen wel een Sinterklaas maar dat is dan een toubab klaas en hoewel Gora geen toubab klaas is, heeft hij uiteraard wel recht om dat te willen en kunnen zijn. Ik laat hem, tot het delicate onderwerp van ‘aanmoedigen tot bedelen’ aan de orde komt en zijn ballonnen verdwijnen terug waar ze vandaan gekomen zijn.

Checking, and repairing the bicycle, early morning before a wash

Wanneer Gora in de rij van de check-in balie staat bekijk ik hem en voel ik een groot gevoel van trots, omdat hij helemaal zelf naar Europa is gekomen en het altijd moeilijk blijft voor hem om als, zoals hij het noemt, tweederangs burger te zijn en altijd genoegen te moeten nemen met minder. Dat hij me zoveel geeft maakt hem gelukkig, maar mij toch behoorlijk bezwarend…

Dan pak ik de fiets, laad ik de extra kilo’s aan muesli, honing, jam, dadels, vijgen, abrikozen en rozijnen in de tassen en fiets ik naar het rustgevende dorp Tujering waar ik me weer thuis voel komen. Waar ik door hanen en ezels en vogeltjes getjirp wordt wakker geschud en waar de wind door het Rode Huisje blaast. Ik moet in de ochtenden al een fluitketel opzetten om een emmer warm water te verkrijgen voor een aangenamere wasbeurt. Ik kan weer slapen in een bed zonder bedbugs, zonder jeuk en daarmee zonder nachtelijk oponthoud. Alles besmet met de bedbugs gaat in een emmer sop, dan in de stralende zon.

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.