The Gambia V

Sallah feeding the chickens

Na een bezoek met mijn ouders volgt opnieuw een persoonlijke bezoek. Aan het einde van mijn verlengde verblijf in Gambia ga ik naar Suleyman thuis. Ik sta ondertussen al onder hevige druk omdat ik het ritme van het fietsen mis. Ik mis de openheid van de natuur en het spoorzoeken naar de route die voor me ligt. Ik voel me bedrukt met dingen die ik moet doen terwijl ik vind dat ik te ver achterloop in het verwoorden van mijn avonturen. Daarbij is de plotselinge overdaad aan elektronica niet opbeurend voor mijn gemoedstoestand omdat ik weloverwogen voor alleen een kleine laptop had gekozen aan het begin van mijn reis. Al dat ik nu bezit gaat mijn kennis ver te boven en omdat ik het wil gebruiken moet ik het eerst zien te begrijpen, om de dag daarna in de bush te zitten zonder elektriciteit en een hemel overdadig zwanger aan sterren. Bijna elke nacht word ik wakker om twee uur lang te schrijven. Het kind van weleer met haar tomeloze energie komt weer aan de opppervlakte, zelfs wanneer ik een ochtend en halve middag besteed aan het zoeken naar de ambassade van Ivoorkust. Ik fiets non-stop 90 kilometer waarbij ik niet één pauze inlas. Ik race van mijn dorpje naar de hoofdstad om te ontdekken dat de Ivoorkust consul ergens ertussenin ligt. Ik trap zo hard ik kan, alle controleposten en wuivende politie agenten voorbij. Ik sjees door tankstations om slome bochten tot diagonale lijnen te trekken. Ik laat elke jongen die me een tijdje nauw gezet volgt achterwege. Dit klusje moet namelijk voor 12 uur geklaard zijn. En het lukt!

Baby Awa, happy and karite butter shiny

Little baby dollCSC_1047 (426x640)

Ik heb ondertussen mijn fiets goed nagekeken, ben klaar om te gaan. De voorband is bevrijdt van een klein doorntje en de band die langzaam leeg liep geplakt. De achter binnenband liep ook langzaam leeg en is dus ook verwisseld. Een Ortlieb tas had een gaatje opgelopen en die is gedicht, terwijl het balhoofd aangespannen is, wat meteen verhelderd waarom mijn voorband zo wobbelde. De ketting is aangespannen en gaat zijn laatste kilometers tegemoet voordat hij onbruikbaar geworden is. Ik heb het visum voor Guinee Conakry binnen en de laatste opdracht, en de reden dat ik hier ben, gaat nu van start! Ik ga naar Suleyman en eindelijk al de vragen en opdrachten gekregen van Marijke en Jacques uitvoeren.

Sulayman's teaching how to sow the seeds

Sulayman's teaching how to sow the seeds for salad

Ik had hier best graag langer willen blijven want zijn huisje is simpel, er is geen afleiding zoals electriciteit waardoor je makkelijk in een natuurlijke balans kunt komen. Er is zelfs geen gasfles aanwezig, en Sallah, de vrouw van Suleyman kookt op hout gesprokkeld van hun eigen stuk grond. Suleyman zegt wel neerbuigend dat zijn vrouw geen Engels spreekt maar we komen de hele dag goed door en terwijl zij njang katan klaar maakt volg ik haar stap voor stap. Een heerlijk simpel maar erg bewerkelijk recept. Deze eenvoudige taken als eten bereiden en de was doen nemen veel tijd in beslag, zoals de zus van Suleyman al eens zei: ‘Gambia no good, much work for only food.’ Zelfs het brood is één dalasi duurder geworden en ook al kost een brood maar 15 cent, een zak rijst van 25 kilo kost 25 euro, vaak een volledig inkomen voor een familie. Gelukkig, in deze compound merk ik niets van ontevredenheid of negativiteit. De zon gaat onder rond 7 uur, een Chinese lantaarn gaat branden, op batterijen die Sallah via haar slaapkamerraam zonder glas naar buiten werpt wanneer ze leeg zijn. De sterrenhemel kijkt dan op ons neer als een verzorgende herder terwijl een buurjongen informatie op komt halen over Nederland. Want hij wilt met een Nederlandse vrouw trouwen. Zijn droom is om in Ajax te voetballen en rijk te worden. Met het geld helpt hij dan de mensen in zijn omgeving. Ik zet mijn beste beentje voor om zijn dromen niet stuk te slaan, zo vlak voor het slapen gaan, maar vertel hem wel dat een Nederlandse vrouw moeilijk gaat zijn voor een Gambiaanse man. Ik vertel hem dat een Gambiaanse vrouw wellicht makkelijker in de omgang is voor hem, en Suleyman beaamt dit volmondig. ‘Cindy, you want to go to sleep?’ zegt Suleyman en dit is een mooi sluitstuk voor weer een gesprek met weer een jongen die droomt over een roomwitte rijkgevulde rondborstige toubab.

Water ready to drink straight from the well Link naar Suleyman maken.

Ik slaap van 9 uur tot 8 uur en dan tegen de middag weer een uurtje. Ik schaam me een beetje dat ik zoveel slaap terwijl ik hier ben voor werkzaamheden. Terwijl Sallah de was doet, eten bereid, hout sprokkelt, water uit de put trekt en de kinderen in een badje op de binnenplaats in de zon doet. Sallah heeft één dochter, en een inwondend vriendinnetje van haar dochter Mary, die nog niet naar school gaan terwijl ze op haar rug een allerschattigst babietje van vier maanden met zich meedraagt. Dit kind, Awa, is een bron van blijdschap en tevredenheid, misschien wel omdat ze altijd tegen haar moeder gedragen wordt en de borst krijgt wanneer ze er maar om vraagt, aan gezette uren doen ze hier niet. Aan poedertjes en maatbekers ook niet. Sallah drukt op haar tepel en de melk spuit er werkelijk in een straal van een meter uit, recht langs mij heen. Plots moet ik aan Steve denken, die brandweerman is geweest.

De opdracht die Marijke en Jacques mij gegeven hebben zijn het fotograferen van de waterput, de veestapel, de enorme tuin, het huis en de ezel. Allemaal met hulp van de stichting Focus on Education bekostigd en zij willen wel graag zien wat er van over is, wat er van geworden is en of Suleyman zijn droom najaagt, waarom hij uiteindelijk gefinancierd werd: het les geven aan vrouwen. Ik ontdek dat hij zijn droom wel degelijk najaagt, hoewel op een heerlijk Afrikaans tempo, dat eigenlijk ook zo mijn tempo is.

Working well togetherWork woman, work...

Suleyman verontschuldigd zich voor het simpele verblijf dat hij mij te bieden heeft ‘for you this is diffecult because you are not used to it,’ zegt hij. Hij gelooft me vast niet wanneer ik antwoord dat ik thuis ook simpel leef omdat ik geen stoelen heb en geen televisie. Van kamperen kan hij zich misschien geen voorstelling maken en in feite is het nog steeds een luxe wanneer je kunt kiezen voor de simpelheid van terug gaan naar de basis wanneer je ook terug kunt gaan naar de rijkdom van het westen. Met een enigszins schokkend effect zie ik plots in dat ik deze simpelheid voor mij vanzelfsprekend is geworden. Hierin voel ik me fijn omdat er weinig afleiding is. Dus wanneer Sallah hout sprokkelt en vuur maakt en het hout zo schikt onder de pan die balanceert op een stel stenen, zie ik alleen maar hoe gewoon het voor me is, terwijl ik er diep van kan genieten. Maar ja, ik ben dan ook degene die toekijkt en wanneer Suleyman thuis komt reageert hij zoals zoveel werkende echtgenoten, geirriteerd tegen zijn vrouw. ‘She’s so slow,’ zegt hij wanneer het eten nog op staat. Echt heel veel anders is het allemaal niet. Natuurlijk kies ik in gedachten meteen de kant van Sallah, ze is helemaal niet slow! Ze is juist heerlijk aangenaam en relaxed en gewoon een heerlijk prettige vrouw.

Net zoals Suleyman een heerlijk heldere man is. Ik sta er nog iedere keer versteld van hoe Marijke en Jacques deze man hebben kunnen ontdekken. Een Gambiaan die niet van suiker houdt en niet aan pakjes en blikjes doet als het op eten aankomt. Suleyman is een biologische eter, een natuurlijke genezer, iemand die stilte weet te waarderen en de kracht van de natuur als geen ander kent.

Tracks in the bush, very few roadsEn zoals ik al zo vaak heb gezegd, toeval bestaat niet: Suleyman geeft deze avond wederom les aan een half dorp aan vrouwen, die in dienst staan van Claudette, daar waar mijn ouders hun vakantie door gebracht hebben, een vriendin van Marloes. Claudette is een hardwerkende, boeiende vrouw die ondanks vele tegenslagen dit tuinproject door wil laten gaan omdat zij vindt dat ze deze vrouwen niet aan hun lot over kan laten. De meeste vrouwen in dit land runnen het huishouden en moeten voor het eten en deel van het inkomen zorgen. Claudette heeft dit land bekostigd, zal bepaalde groenten van deze vrouwen af gaan nemen, en heeft alleen nog een tuinier nodig die de vrouwen les geeft in groenten verbouwen want daar hebben ze geen verstand van.

En ik vraag me af of ze ooit verstand van krijgen! Aan Suleyman ligt het niet, die staat als enige zaadjes in de grond te waaieren. Als ik dat zie, een overvloed aan vrouwen en maar één man die werkt steven ik op Suleyman af en vraag: ‘Waarom laat je die vrouwen niet zaaien, nu doe jij ál het werk.’ suleyman antwoord dat ze dat niet kunnen en hoewel dat wat overtrokken lijkt kan dat best de waarheid zijn.

Seeing from different angles

Mijn idee van dit land veranderd met de dag want waar ik eerst de vrouwen als sterke en leidende kracht zag, zie ik nu hoe ongelofelijk koppig, eigenwijs en regelrecht gansachtig zij kunnen zijn! Het is zelfs zo erg gesteld met deze dorpse vrouwen dat ik op een gegeven moment afstand moet nemen omdat zij zo enorm veel lawaai maken. Ik bedenk hoe moeilijk dit voor Suleyman moet zijn, een natuurlijke genezer die zo van stilte houdt. Niemand luistert, iedereen roept door elkaar heen, ze schreeuwen en maken hun zelf opofferende leraar belachelijk. Ze grappen en grollen en zoals de cultuur hier blijkbaar is, steken ze de draak met hem en roepen onvriendelijke dingen naar hem. Ik kijk toe en zie dat de enige vrouw die echt geïnteresseerd mee werkt hoogst waarschijnlijk een lesbische is. Iets dat natuurlijk niet bestaat in dit land. Zij draagt een jeans en een sweater en terwijl zij als enige mee zaait loop ik op Suleyman en haar toe en vraag hem of hij een verantwoordelijke aan gaat stellen voor deze enorme lap grond. Want dan moet zij de uitverkorene zijn. Ook maak ik commentaar op de vrouwen die hele emmers tegelijk op een stuk grond leeg kieperen. Het is niet dat ik veel verstand van tuinbouw heb, maar zo heb ik mijn ouders toch nooit het land zien bewateren. Ik bedenk dat ik me beter maar op de achtergrond kan houden, ik ben hier immers alleen om foto’s te maken en niet om commentaar te leveren.

DSC_0767 (456x640) Awa is falling!

Uren later zit Suleyman’s taak er weer op en spring ik achterop zijn Chinese motorbike. We rijden lang door de donkere avond, door de ruisende bush waar de harmattan wind door heen woeit, waar takken tegen mijn gezicht zwiepen en de sterren alweer lachende pretoogjes vormen. We stoppen bij een klein winkeltje, zacht verlicht door enkel een Chinees lampje, vanachter de kippengaas omheining staat een jongen die me een blikje melk verkoopt. We zoeven verder langs compounds waar geen electriciteit bestaat, wel een vuur waaromheen familie zich gewikkeld heeft. Ezelkarren versperren de zanderige route. Een plotselinge persoon op het pad vast verblind door de lichten van Suleyman’s motorbike wanneer wij om de flauwe bocht gecrossed komen. En dan sta ik weer aan de poort van de school, mijn rode huisje lonkt en ik eindig de dag zonder maaltijd maar wel met mijn geliefde masala chai. Ik ben Gambia gaan waarderen en hoewel het een liefde is waar ik niet naar terug verlang, houdt ik wel van haar. Ik betreed Afrika dieper en dieper…

It's all about the president

The really want a photgraph being taken of them!

2 responses to “The Gambia V

  1. Hoi Cinderella! Wat geniet ik elke keer weer van je verhalen! Het zijn avonturen die ik graag zelf zou meemaken, maar helaas de lef niet voor heb. Geniet ervan!

    Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s