Dag 3: Sidi Akhfennir naar Tarfaya
Categories
Dag 3 van de Sahara
Categories
Dag 2 van de Sahara
Dag 2: Tan Tan naar Sidi Akhfennir
Categories
Dag 1 van de Sahara
20 september 2012: Tocht door de Sahara in 9 dagen
Categories
Van Ceuta naar Rabat
Terugblik op de camping in Noord Frankrijk: ‘Afrika?!’ De ogen van de Nederlandse man die naast mijn tent staat vallen bijna uit zijn kassen. De dag ervoor wilde hij de elektriciteitspaal die onze percelen van elkaar scheiden, checken. Hij marcheert over mijn staanplaats heen, zoals alleen een Nederlander dat kan, ziet mij niet eens zitten en loopt bijna over mijn prijzige Primus allesbrander heen. Gelukkig ziet hij mijn kookstelletje op tijd en stapt er óverheen.
Categories
Van Chipiona naar Ceuta
Met conjo en puta di madre, veel geschreeuw, een nieuwe luier voor de liefdesbaby van het ruziënde stel, en een Jack Russell die ons goede morgen komt snuffelen, ontwaken we vanuit ons vreemde kamp.
Het is zover: de tocht door de Sahara gaat beginnen!
Categories
Van Conquista del Guadiana naar Sevilla
De route door heet Extremadura vervolgd zich…
Categories
Van Guijo de Avila tot Trujillo
Het wordt steeds iets spannender, de hele reis.
Categories
Van Castrojeriz tot Cabrerizos
Eindelijk, de lang verwachtte rustdag is aangebroken! We zijn op een camping aangekomen waar ook Steve zich thuis voelt. We staan nu op een camping midden op de Compostella route, rood verbrandde wandelaars komen en gaan, en tegenover ons een Nederlandse vrouw die topless van de zon geniet. Wij zitten achter onze tenten, omgeven door hoge heggen. Ons privacy gehalte is hoog.
Categories
Van Zarautz naar Burgos
Tot San Sebastian gaat het goed en dat is omdat ik zelf een landkaart voor me in de stuurtas heb. Maar ná San Sebastian heb ik geen landkaart meer, geen campinggegevens en zelfs geen idee van de hele route.
I’ve reached the Atlantic coast! I let go a little happiness yell when I see the ocean. It’s special and impressive to see this, especially when you’re on the bicycle. I’ve reached the Atlantic, again, on my own power and am surrounded by pine trees, sand and 3000 Harley Davidson drivers.
De avond ervoor heb ik vreemd gegeten: hapjes van Engelse Keith en zijn vrouw Jan, mijn eigen bereidde maar te vet gebakken aardappelen en groenten die net niet goed samen gingen, 4 stroopwafels en de verkeerde sojamelk voor de chai maken dat ik niet helemaal optimaal presteer.
Het contact voor deze productie werd al gelegd in februari. Tijdens de Meet en Match van de stichting betrokken ondernemers Breda liepen wij Marijke den Ridder van stichting Focus on Education en Cindy tegen het lijf.
Categories
From Amboise to Montalivet
Rain is the most constant factor these coming days and I drive through it happily. Powerful thunder and strong wind is heading my direction and I change my heavy, sticky rain pants for a new purchase: a legging. Suddenly it’s lycra, spandex ánd rain.
One of these rainy nights turns into a heavy storm where my tent is able to handle it all. Although I am not fit altogether -because of the hard thunder so nearby, the rain noisy on the surface of the tent and the itching of mosquito bites- I decide to go cycling. Sitting in a tent when it’s raining is not my idea of great outdoor fun. The will to cycle is quite strong, something I am a bit amazed of. Of everything actually because this way of living takes so much effort. Everything takes lots of time. There’s no such thing as luxury, or easiness (but it actually is just that!) It’s all very much work: every morning packing a wet tent and unfolding it in the evening to put it up again, still wet. The wind might blow it over the campground if I do not pay enough attention. Then I head for the shower to wash myself and some clothes as well, and start cooking. Then it appears my lighter is finished so I need to find another one. No shops around though. Me swirling over the campground to head to another camper, a big broad smile is coming to me as the sun is able to shine some rays through the thick clouds. This means an evening without rain. Makes cooking so much more a pleasure. Especially with a lighter at hand now…
Categories
Van Amboise tot aan Montalivet
Regen is wat er valt de komende vier dagen en ik rijdt er vol goede moed doorheen. Knallende onweer en harde wind komt mijn kant uit en ik wissel mijn zware, niet echt ademende regenbroek af met een nieuwe aankoop: een legging. Plots is het spandex, lycra én regen.
Eén van die regenachtige nachten verandert in een storm en mijn tent blijkt het goed te weerstaan. Hoewel ik niet optimaal fit ben door de harde bliksem en de jeukende muggenbulten in de nacht, besluit ik toch te gaan fietsen want zitten in een tent terwijl het regent is ook niet alles. De wil om te fietsen is erg groot en ik sta er soms een beetje van versteld. Van alles eigenlijk, want deze manier van leven is enorm bewerkelijk. Alles kost veel tijd. Er is totaal geen luxe, of gemak en het is allemaal omslachtig: tentje elke ochtend afbreken in de regen en elke avond nat uitpakken en opnieuw in de wind opzetten. Daarbij waait de tent dan bijna over het terrein heen. Koken, mezelf wassen en meteen wat kleding mee de douche innemen om uit te spoelen. Klaar om te koken blijkt de aansteker leeg te zijn en zwier ik over het terrein heen om bij een camper een aansteker te vragen. De late stralen zonlicht verrassen me en een grote lach verschijn want een droge avond ligt in het verschiet. En ik heb vuur om te koken.
Super short update
Categories
From Laon to Amboise
‘There you’ve got another poor fellow,’ do I hear the man saying who’s cycling past me. He’s talking to his wife who is cycling steadily behind him. The village I just passed I have seen two bikes standing at the only café which was surprisingly open as well. I choose the budget option and have lunch in the shadow of a tree, just before I need extra power to cycle uphill to Laon. This man and woman are Geert and Janna, and become my neighbours at the campsite in Laon.
Because my bicycle has a little sticker from the shop where I bought it, it is recognisable to Brazilian André, who bought his bike there too. He and his wife Karla are on a worldtour as well and are shooting parts of film to make a movie about cycling. They want to make cycling a more daily habit of the Brazilian local, who are usually taking the car. Hopefully their movie will be the beginning of a creation of cycle paths. Their roads seem to be blocked and packed constantly, so here we are, three Dutch cyclists who are willing to talk in front of their camera. I am, surprisingly the first one. And since I am very used to camera’s, thanks to the close cooperation between Edwin and Eva from Pasta Media Productions, I feel no nerves. I just go for it, as a natural, I am a professional now, aren’t I? Well, obviously not. It is Janna who has to reminds me that I try to raise money with this cycle tour. Oeps…. We need to have a second take. It takes us half a day of filming and talking and it is great to do, us cyclers: Brazilian André and Karla who’s shooting us from out of the bushes, Geert and Janna, past the age of seventy and visiting their daughter in Paris. And me, who’s carrying a lot more at her own than Karla, with a mere 16 kilogram.
Categories
Van Laon tot aan Amboise
‘Daar heb je nog zo’n stakker,’ hoor ik de man zeggen die me voorbij fietst. Hij heeft het tegen zijn vrouw die vlak achter hem fietst. Ik had in het voorbijgaande dorp al twee fietsen zien staan bij het enige café dat het dorp telde en dat nog open was ook. Ik kies voor de budget optie en lunch tegen een boom die me schaduw geeft, even op kracht komen voor ik de heuvel van Laon ga bestijgen. Deze man en vrouw blijken Geert en Janna te zijn en we worden buren op de camping in Laon.
Mijn fiets heeft een stickertje van de winkel waar ik hem heb gekocht en zo is hij herkenbaar voor de Braziliaanse André, die zijn fiets in precies dezelfde winkel heeft gekocht. Hij en zijn vrouw Karla zijn ook wereldreis en willen al fietsende een film maken van andere wereldfietsers om deze vorm van transport toegankelijker te maken in hun land. Ik ben de eerste die geïnterviewd wordt en helemaal niet zenuwachtig. Dankzij de vele filmopnamen van Edwin en Eva van Pasta Media Productions ben ik ervaren. Jammer alleen dat ik vergeet te vertellen dat ik geld probeer in te zamelen voor Focus on Education en dat Janna me dat moet vertellen. Dus neemt André twee interviews van me en volgen daarna Geert en Janna. We zijn de halve dag bezig en het is leuk om te doen, ons groepje fietsers: Braziliaanse André en Karla die ons filmt vanuit de bosjes, Geert en Janna die de zeventig gepasseerd zijn en hun dochter in Parijs bezoeken en ik die alles alleen vervoert, in tegenstelling tot Karla die maar 16 kilo heeft omdat haar man de rest doet.
Start of the ‘Grand Tour’ 20th of May 2012
After a very warm and surprising ‘goodbye’ from friends and relatives I start at 9.00 in the morning.
Start of the ‘Grand Tour’ 20 mei 2012
Na een warm en voltallig afscheid iets over 9.00 uur in de ochtend van een veelbelovende dag in Terheijden toog ik opgewekt richting België.
Categories
In bed with Pasta
Tuesday May 15th is the day, finally, that I have an intimate appointment in my heavenly upstairs room. Not with one person, mais non… no less than two persons. Count your blessings, princess Cindy! With the three of us we will share my bed. Or rather, let me be slightly more detailed: I will lay in the bed while I get shot on film by one and recorded on sound by another.
Categories
In bed met Pasta
Dinsdag 15 mei is de dag dat ik een afspraak heb in mijn boudoir om niet één, maar twee mensen te ontvangen. Wij gaan met ons drieën naar bed. Of eigenlijk is het nog iets genuanceerder: ik ga alleen naar bed en word gefilmd terwijl de ander me opneemt.
Categories
Alle kinderen naar school!
Maandag 14 mei komen Marijke, Jacques en Miriam van de stichting Focus on Education samen met Edwin en Eva van Pasta Media Productions op de school ‘De Zeggewijzer’ in Terheijden.
Categories
The local newspaper’s talk!
I do fall in love now and then, but up to now, I also always moved on. Something like this is what the bigger letters in the text says. The headline says ‘worldtraveller for a good cause’. The friendly reported who interviewed me, who did this 5 years ago too, was amazed that I am forty years old! So she asked me: ‘Don’t you ever want to settle down?’
Categories
In volle vaart vooruit
De twee vrije weken voor vertrek zijn maandag van start gegaan. In volle vaart zijn Marijke, Jacques, hun zoon Jeroen en ik samen gekomen: maandag een kennismakingsgesprek met Thomas, een jonge student met onstuimige krullen die zich ook vrijwillig in wil zetten voor de stichting. Hij weet vast meer van social media dan Jacques, Marijke en mij, wel social maar niet op een media-achtige manier.
Dinsdag een interview met Marja voor BN de Stem en laat het duidelijk zijn: mijn doel in Afrika is Congo. Ik had mijzelf eerst geen duidelijk doel gesteld, behalve dat ik naar voodoo minnend Benin wilde. De medische school voor ex-kind soldaten en wezen in Kiliba, oost Congo is een mooi -maar heel moeilijk- eerste doel.
De eerste ronde fietstassen inpakken heb ik gedaan, nu volgen er minstens nog een stuk of vier. Alles wat ik heb past er in ieder geval wel in: de keuken, een slaapplaats, de kledingkast, de verzorgende en medicinale afdeling, een technische afdeling, een ontspannende als ook een creatief departement.
Mijn Amerikaanse fietspartner voor de Sahara is in Rome aangekomen en baant zich langzaam een weg door de regen naar Zuid Spanje.
Verdere updates zijn medicamenten en smeersels die na lang nadenken toch aangeschaft zijn ter voorkoming en onderdrukking van malaria: 232 doxycyclinepillen, 8 Malerone pillen, en een tube gyno-miconazolnitraat, net zo eng als het klinkt (16 wegwerp applicatoren voor een schimmelinfectie, een bijverschijnsel van doxycycline).
Nu ga ik een korte broek maken, nóg een kledingstuk. De kledingkast samenstellen voor een onderneming als deze is misschien wel één van de moeilijkste dingen. Als ik niet in volle vaart vooruit kom weet ik waar het aan ligt.
Verder voelt het gewoon fijn om vrij te zijn. Het voelt verfrissend, onwerkelijk en zacht…
De dag begon met diarree. De nacht die eraan vooraf ging kwam ik niet makkelijk in slaap terwijl ik wel moe was en hoewel ik die middag een kort dutje had gedaan, was ik daardoor niet klaarwakker.
70 kilometer in 4 uur en 27 minuten, gemiddelde snelheid: 15.6 kilometer per uur (dit voorspelt niet veel goeds…)
Categories
Mijn debuut…
Zondagochtend 25 maart van 11.00 tot 12.00 uur is de uitzending ‘De Week van Cor‘ op StadsTV Breda (kanaal 40, Ziggo) waarbij Focus on Education centraal staat en mijn debuut als televisiester een feit is.
Categories
Definition of ‘Monkey Country’
Adventures start when you dare to venture into the woods. That first step is an action of faith. Micky Hart, drummer of the Grateful Dead
Categories
Definitie van ‘Apenland’
‘Avonturen beginnen pas wanneer je het waagt het bos in te gaan. Die eerste stap is een daad van vertrouwen.’ Micky Hart, drummer van de Grateful Dead
Af en toe zal ik schrijven over wat me bezig houdt en dat te maken heeft met de reis die ik ga ondernemen. Vanaf vandaag werk ik nog twee maanden en hoewel ik nog erg veel te doen en te regelen heb, moet ik soms even van me af schrijven. Sommige reacties maken namelijk een bepaald een gevoel in me los. Dit keer gaat het over ‘Apenland’.
Dit weekend stelde iemand me een vraag, hoewel het niet meteen als zodanig overkwam: ‘Ik snap niet waarom je naar zo’n apenland wilt.’ Het Apenland in kwestie is hier Congo. Door dit soort reacties wordt ik uit het veld geslagen. Niet door ‘het is levensgevaarlijk wat je gaat doen’. Ook reacties als deze doen me niets: ‘Ik snap niet dat je zoiets wilt’ of ‘stel dat je een lekke band krijgt en je haalt niet wat je die dag moet bereiken en je komt bij een dorpje waar ze geen camping hebben. Wat dan?’ Want dat zijn geen moeilijkheden en al zouden ze dat wel zijn, dan lossen die zichzelf wel op. Ook over deze opmerking maak ik me niet druk: ‘Ken je de uitdrukking ‘beren op de weg zien’, jij ziet ze niet, maar die beren zien jou wel!’ Beren zijn er immers niet in de Sahara. Blikken vol ongerustheid gebaseerd op gedachten die verraden dat ik een naïef, zelfs onnozel wicht ben. Veelal woorden gesproken vanuit een wetenschap dat ze gehoord worden door mensen waarop indruk gemaakt dient te worden. Dat doet mij weinig, omdat het onwetende woorden zijn. Zinnen gebaseerd op een onbekend terrein, uitingen van angst omdat het onbekend en dus eng is. Gevaarlijk natuurlijk ook.
Maar het woord ‘Apenland’ doet mij wel wat. Dat snijdt meteen diep en heftig tussen degene die het uitspreekt en zijn ideeën over, in dit geval, Afrika. Wat wordt eigenlijk bedoeld met Apenland? Dat had ik natuurlijk op dat moment aan de persoon in kwestie moeten vragen, maar bij mij komt zoiets altijd pas veel later. Is een Apenland een land waar apen zijn? Vast wel. Maar apen zijn er ook in Zuid Spanje, in Gibraltar heb je de Berberaap. Is Spanje dan ook een Apenland? Of is de zee of oceaan een scheiding tussen Apenland en Mensenland? Is Amerika dan ook een Apenland of alleen de landgrens van arm en rijk Amerika? Staat aap gelijk aan arm? Is Afghanistan een Apenland? Heb ik daar eigenlijk één aap gezien? Ik geloof het niet, maar in buurland Pakistan zijn weer wel apen, toch zeker in het gedeelte dat grenst aan India. Want India is een echt Apenland. Wat een Apenland dan ook mag betekenen.
Wat is een Apenland nou toch? Is het een grap als dit gezegd wordt? Is het een grap als iemand zegt: ‘Neem maar een grote pot witte verf mee, dan kan je alle gezichten in Afrika wit schilderen.’ Dit zijn vragen die ik mezelf stel, wat wordt ermee bedoeld? Dat het dom, naïef, gevaarlijk, eng en ronduit stom is wat ik doe, zijn geen dingen die ik mezelf af hoef te vragen. Niet je hart volgen, niet je dromen waar maken, niet leven alsof het de laatste dag zou kunnen zijn, niet de comfort-zone verlaten of de zogenaamde zekerheid, niet de basis ontdekken, niet de wereld voelen, niet ontdekken waarom we leven en waarom we werkelijk allemaal hetzelfde zijn -aap of mens- vind ik eigenlijk heel menselijk. Dat vind ik dus heel onapelijk. Hmm… al schrijvende en denkende heb ik nu net ontdekt wat een Apenland is!
Een Apenland is een land waar mensen wonen die bewust leven, weten waarom en niet uit die comfi-zone kunnen of willen stappen omdat ze die wellicht niet hebben. Een Apenland leeft basic, met de natuur als hun leidraad, en misschien wel een aapje in de achtertuin annex jungle om ze daaraan te herinneren. Geen APP dus, maar een AAP.
Pots and pans, who needs what, and when?
Stoves and fires, who needs what, and when?
The comments don’t correspond with this post. My weblog is full and I have to overwrite posts. I am still curious to your ideas and thoughts : )
Categories
Thepla
By no means a camping food but when you find yourself having a kitchen, however simple, you can enhance your bread a lot.
Thepla’s are something in between a chapati and a paratha. The recipe I mention here is not the exact one but comes very close and you won’t need things you can not easily get without a supermarket and full kitchen at your hands. You do need a rolling pin, but I used a cup. It’s a lot of work but super delicious.
You need:
- wheat flour
- salt
- some (preferable Greek) yoghurt (I used milk)
- cilantro/coriander
- spinach (not the woody ends)
- garlic
- ginger
- chilli (I discard the seeds)
- Preferable some spices such as turmeric, chilli powder and coriander powder
- oil
- water
Cut the coriander and spinach, along with the garlic, chilli and ginger as small as possible. Mix together with the salt, spices and yoghurt. With very small increments add the water to form a sticky dough (I use a spoon or fork). Add water very careful and very little by little. The spinach may be moist a lot already so you need not as much water as you would think. It will be a sticky moist ball.
Let it rest for half an hour and preferable covered by a tea towel.
Form smaller balls.
To flatten them you need some wheat flour to avoid sticking the thepla’s to the surface. Here I used a cup to flatten them into small rounds of about 10 centimeter.
Place them in a frying pan. While one side is getting ready, place one teaspoon of oil on top and spread it out. Then turn the thepla and repeat the small spoon of oil by spreading it gradually over the other side of the thepla. When little blisters appear, it means you are doing it good. Flip back and forth a few times.
Categories
Met mama’s fiets
Dat ik reizen leuk vind is duidelijk, maar om er zeker van te zijn dat ik fietsen ook leuk vind, leuker dan de halve uurtjes heen en halve uurtjes terug van huis naar werk, lijkt het me een goed plan om een testrit te gaan maken.