Van Zarautz naar Burgos

Sorry, no English translation. Only when I do get some comments I shall make efforts to translate.

Tot San Sebastian gaat het goed en dat is omdat ik zelf een landkaart voor me in de stuurtas heb. Maar ná San Sebastian heb ik geen landkaart meer, geen campinggegevens en zelfs geen idee van de hele route. Ik volg Steve, en die weet eigenlijk ook niet veel meer dan wat zijn GPS zegt. Die lijkt vooral de scenic route en de meest onmogelijke campings aan te geven. Om me geestelijk voor te bereiden, houd ik ervan te weten wat ik kan verwachten. Maar Steve zegt niets meer dan ‘fairly flat’, redelijk vlak.

‘Fairly flat, fairly flat, fairly flat’, herhaal ik tot mijzelf, letterlijk in de wolken zijnde die over komen drijven vanaf de oceaan. Het is helemaal niet fairly flat, anders zouden we nu niet in de wolken zijn.

Het is koud, zo in de wolken. De snelweg beneden ons kan ik niet zien vanwaar ik nu ben, en dat is maar goed ook. Ik heb al genoeg om over in te zitten: het is een flinke stijging, ik heb trek, en Steve geeft me veel te weinig pistache nootjes. Ik heb dan wel Gerblé koekjes, vijgen en pinda’s, maar ik wil pistachenootjes. Ik heb zo enorm veel trek dat ik me overdreven vol sta te proppen met pinda’s en de paar pistache noten, tot Steve zegt: ‘Kom, eet de rest in ons volgende kamp.’  Brommend fiets ik verder. Mijn mantra ‘fairly flat’ wordt nu uitgebreid tot ‘Fairly flat? Pistache noten! Fairly flat? Pistache noten! Fairly flat? Pistache noten!’

De camping die we zochten is zo vol dat we totaal geen privacy zouden hebben, en dus fietsen we verder, de berg af. Het wordt mijn eerste echte afdaling van een flinke heuvel die niet recht naar beneden gaat maar in bochten slingerend en mij onverwachts onstuimig naar beneden neemt. Ik ga de 60 kilometer per uur over en vrees heel even voor mijn leven!

We zijn nu in de uitlopers van de Pyreneeën en ik merk dat ik sterker ben geworden. Ik kan het aan zolang ik Steve niet probeer bij te houden. Ik fiets mijn eigen tempo en geniet van de bergen, of heuvels, zoals Steve ze noemt. Koeien en paarden dragen bellen om hun hals die helder rinkelen. We worden enthousiast begroet door Spaanse tourfietsers met iets dat klinkt als ‘animo’, zelfs wanneer ik de fiets omhoog moet duwen op stukken van meer dan 15% stijging. Sommige Spanjaarden roepen geen ‘animo’ maar steken vanachter hun rug hun duim naar me omhoog.

Wanneer ik volledig energieloos ben na een dag fietsen maar we nog ver van Vitoria Gasteiz af zijn, vraag ik een man die zijn tuin aan het bewerken is of we ergens ons kamp op kunnen zetten. Eerst laat hij ons in een gemeentelijk park staan maar dat is zo in het zicht van alles en iedereen dat we verhuizen naar het stukje bos achter zijn huis. Er komen wat mensen langs die verder het bos in wonen en allemaal vinden ze het prima dat we hier kamperen. ‘Zijn jullie pelgrims?’ vragen ze ons. Als we antwoorden dat we naar Dakar en Congo fietsen stijgt hun verwondering.

‘Mannen kijken naar je fiets, echt niet alleen naar jou,’ zegt Steve later. En daar kan hij wel eens gelijk in hebben. Mijn lichaam is slank en mijn buik is plat, doch ik vul hem goed. Deze dag met 1 stokbrood, een grote krentenpastei, vele koekjes, halve liter koffie, halve liter thee, pompelmoes en een ananascurry. Het is de fiets die het hem doet en Steve en ik voelen ons goed. We hebben een plan gemaakt voor Spanje en fietsen nu langs de kust, de toeristische route zoals wij hem vroeger met de auto namen. Een oceaan die zover reikt als de aarde geven kan, de uitgestrektheid ervan, het blauwe. We suizen erlangs naar beneden, één met het verkeer, snelheden van boven de 50 kilometer halen we nu dagelijks.

De eerste pas dient zich aan, een bescheiden 612 meter hoge pas, niettemin een flinke klim. Een oud mannetje op een iets minder oude racefiets komt naast me rijden om me de minder steile weg aan te wijzen. Hij praat enkel Spaans maar ik versta hem goed: Steve zou het wel aan kunnen, maar ik, mager vrouwtje, niet. Al die bagage die ik mee sjouw krijg ik nooit de pas over. Ik kan maar beter terug keren en de andere route nemen, die is minder stijl. Ik bespreek het met Steve en opper dat de oude man het zeker en vast beter weet. ‘Zullen we terug gaan?’ stel ik voor. ‘Of zal ik het proberen?’ Ik zal toch ooit een keer een berg op moeten?! Halverwege komen we de oude man tegen, staand op de pedalen van zijn wielrennersfiets, zwetend en puffend. Het is inderdaad steil en ik moet vaak op adem komen, maar het lukt.

De ritten zijn aangenaam, de ontsteking is dat niet. Ik dacht dat irritatie of ontsteking tussen mijn benen weg was. Maar wanneer ik klaar ben met douchen druk ik er eens op en bloed spuit eruit! Ik verbind het, koop een tube  anti-ontsteking crème en fiets verder. Door heuvelachtige landschappen, vol goudgeel graan en dorren aarde. Mijn fiets valt op een steile helling in de geul naast de weg en het is niet simpel die eruit te krijgen.

We fietsen richting Burgos, een belangrijke plaats op de Santiago de Compostella route, die we nog altijd volgen. De route is ons een raadsel, absoluut niet aantrekkelijk om te lopen, dwars door de steden en industriële velden en pal in de zon. De route brengt ons ook op snelwegen en het vroegere reisgevoel zwelt aan. Het is vreemd en tegelijk wonderlijk om te beseffen dat ik nu naast de Spaanse trucks rijdt. Om te weten waar campings zijn en betere, gedetailleerde landkaarten te verkrijgen gaan we vaak naar toeristen bureaus in de stad. Miranda heeft zo’n bureau en we wachten tot het open gaat. Iets dat maar niet gebeurd. Zittend op een bankje en Steve op een andere heb ik even de nodige rust. Etend van dadels, schrijvend in mijn dagboek en wanneer ik behoefte heb aan zijn gezelschap schuif ik naar zijn bank. Ik buig me zo dat een massage al gauw volgt. Net wat ik nodig had.

We rijden een hele dag op de drukke N1, het gaat zalig vooruit. De Spaanse autowegen hebben uiteraard geen fietspaden en we rijden meer op de vluchtstrook die nogal smal is. We fietsen de hele dag naast vrachtwagen en heel wat claxonneren naar me. Toch frappant want ik draag geen lycra legging maar een baggy kniebroek met Keens. Het is een aanmoediging, hun arm recht vooruit, vuist gebald, alsof ze ‘Batman’ nabootsen. Sommige steken hun duim op, een duidelijker signaal dan  de ‘Batman’-move of ‘animo’-schreeuw.

Verderop de route speelt mijn ego wat op. We worden ingehaald door twee tourfietsers. Spaanse mannen met twee kleine, lege achtertasjes, gehuld in lycra en felle, strakke shirtjes. Steve heeft me gevraagd of ik nog 15 kilometer wilde fietsen tot we op de camping zijn, en hoewel we al boven de 60 kilometer zitten en mijn infectie voelbaar is en de zitbotjes ook, geef ik vol gas! In de hoogste versnelling zit ik de twee tourmannen al gauw op de hielen en moet ik ze in gaan halen, ook al fietsen we tegen een flauwe helling op. Wel, dan maar langs de tourman over de vluchtstrook. In mijn spiegel kijkend zie ik geen truck naderen dus haal hem in: een man zonder bagage. Wat zeg ik? Een Spaanse man zonder bagage wordt ingehaald door een Hollandse dame met 40 kilo aan bagage!

Eenmaal op het plateau, waar Burgos zich bevindt, met een hoogste punt van 968 meter, kijken we over alles uit. Ik vind het heel indrukwekkend, vooral ook omdat je klimt over hellingen van 13% op een heel smalle strook. Je bent een hele dag samen met truckers, het is toch een soort krachtoer.

Vanuit Burgos fietsen we naar Castrojeriz en hebben we zes dagen achter elkaar gefietst. In totaal 317 kilometer.

Mijn beloofde back rub (massage) wacht op me!

Een lange persoonlijke e-mail is in de maak en die ga ik sommige van jullie versturen zodra ik mijn achter geraakte schrijven up-to-date heb.

14 responses to “Van Zarautz naar Burgos

  1. Wow!
    Zou best een stukje met jullie mee willen fietsen…maar dan wel ‘fairly flat’ 😉
    Prachtig…ook de fotoos,prachtigprachtigprachtig.
    Ben trots op je…love u.
    Groetjes aan steve.

    Like

    • Zo, jij bent er snel bij zus : )
      Ik moest aan je denken toen ik in de bergen kwam omdat jij vroeg of ik al in de bergen was. Nu dus wel. En nu zijn we zelfs in Marokko… Ik ben ook trots op jou, liefje : ) zusje : )

      Steve is al wat ouder en hoort niet wat ik zeg ; )
      Ik zei dat je de groeten deed, maar hij fronst alleen maar. Je krijgt ze vast terug : )

      XX Cin

      Like

    • Lieve Rita, jij vraagt en je krijgt. Ik heb de tijd gevonden om er aan te beginnen. Deel 1 ligt op je deur mat : )
      Hoe gaat het met je? Waar ben je? In USA? Leuk om van je te horen hier, Rita : )
      Liefs Cin

      Like

  2. Hey Cin,

    Het gaat supergoed met je zie ik wel, wel jammer van je billetjes(goed verzorgen hoor. Fijn dat je weer wat van je laat horen dat weet ik weer waar je bent. Je krijgt ook vele groetjes van verschillende klanten die nog steeds naar je vragen hoor!! Dikke knuffel en tot laterzz xxxx

    Like

    • Hoi lieverd, Syllie,

      Heb je de link doorgekregen, of wat? Omdat je me weer kunt volgen… of staat het al op de blog en weet ik het nog niet? Mijn billen hebben geen probleem, Syl, het is dat gedeelte tussen mijn foeselemie en bovenste bovenbeen. Maar het is nu al helemaal genezen en ik heb nergens last meer van! Geef alle klanten mijn zonnige groeten terug. Zeg ze dat ik geen kou meer heb en veel thee drink, en dat onze verkooptechnieken zoveel beter zijn dan die hier in Marokko ; )

      Hoe gaat het op het werk Sylvia? Ik hoop dat je een leuk, hecht team hebt! Liefs Cinxxx

      Like

  3. Weer een mooi verhaal en mooie foto’s. Herkenbare plaatsen en landschappen. Dat mooie gele graan, Burgos met zijn kathedraal. Vittoria. Ik had al het vermoeden dat je in Marrokko zou zijn. Ik ben benieuwd hoe je ervaringen daar zijn als fietsende vrouw. Wel samen met een ‘beschermende?’ Steve. Tetuan ken ik van bijna 30 jaar geleden, wit en blauw. Het mooie Rifgebergte, opdringerige hashverkopers…. Hoe is het er nu? Dat lees ik wel in een vervolg verhaal. Ik ben benieuwd waar je precies gaat fietsen in Marrokko. Ik ken het tot ten zuiden van de Atlas en het begin van de woestijn. Weer bergen, maar knap zoals je ze met je zwaar bepakte fiets trotseerd.
    Mijn fietstocht naar Koblenz duurde een weekje. Ik heb dan meteen weer het gevoel eeuwig weg te kunnen blijven en ben mijn gevoel voor tijdsdruk dan kwijt. Heerlijk. Het zitvlees zat er nog dus geen zadelpijntjes. Bij jou zal het nu wel niet meer terugkomen als je blijft fietsen. Ik heb ieder jaar opnieuw weer even last. Maar dat ben ik dan altijd weer vergeten als ik begin.
    Nu ga ik thuis aan een ander avontuur beginnen, volgende week begint mijn sprintopleiding tot verzorgende. Ik werk nu veel, val veel in bij de ouderen binnen verschillende teams. Heel verrassend en ik doe veel ervaring op om tzt te kunnen flexwerken wanneer het me uitkomt.
    Hier is het nu tropisch met overdag 30 graden. Dit gaat nog een weekje aanhouden.
    Succes met je vervolg.
    Groetjes, Gerry

    Like

    • Hoi Gerry, jouw mailtjes zijn altijd leuk! Lang ook : )
      En net wat je zegt, de mannen in het Rif zijn nog net zo persistent als 30 jaar geleden. Alleen, nu wordt het aan Steve gevraagd en niet aan mij. De touts zijn nog even irritant als toen ik hier een jaar of 17 geleden was, maar ja… dat is hun job. Ik heb er weinig last van eigenlijk. In Tetouan hebben we niets gedaan anders dan rusten en schrijven, we zijn de souk niet ingeweest. Ik had er geen fut voor, geen zin in. Wilde alleen maar schrijven.

      Nu zijn we in Chefchaouen en het is zo ontzettend mooi hier, blijven hier even en ik merk wel dat we om de dag even moeten fietsen om de spieren goed te houden want ik had erg veel moeite met de laatste 10 kilometer om hier te komen. Het was erg steil en ik trok het niet meer. Mijn bagage is te zwaar voor de Rif… op dit momemt toch. 10 kilo lichter en ik kom beter vooruit, denk ik. Maar goed, Chef is de enige plek die ik wilde zien in de Rif, daarna richting kust.

      Ik heb ook geen last meer van mijn binnendelen hoor, helemaal genezen.

      Fijn dat je van het tijdloze kon genieten. Ik heb dat ook regelmatig, hoewel ik al een week twee uur later leef dan het werkelijk is : ) Toch een tijdsverschil hier?! En net iets teveel gevoel van haast met een fietspartner. Hier ga ik nu aan werken! Hij heeft zijn been bezeerd dus we zullen het wat rustiger moeten doen.

      Ik herinner me wat je zei over je plannen wat werk betreft: veel succes en veel plezier. Genier ervan!
      Liefs Cinderella en leuk dat je zo mailt : )

      p.s. ik heb je deel 1 van de lange mail gestuurd. Hoop dat je het leuk vindt.

      Like

      • Ik antwoord maar meteen, nu ben je blijkbaar in de buurt van je computer… Ik heb mijn verslag van 2 jaar geleden zo goed als klaar. Dag 1 staat op een verhalensite http://www.monumentoflife.com bij schrijfwedstrijd/ reizen. Niet dat ik het als een wedstrijd beschouw maar het kopje reizen bevalt me. Het is een bevriend koppel wat wat bezig is met taal en schrijven wat de site opgezet heeft. Ik plaats alleen dag 1 daar. Een idee voor jouw om daar wat te plaatsen? Een verhaal mag ongeveer 1000 woorden zijn. Het mijne van die ene dag is meer en ging ook.Je schrijfstijl is erg leuk.
        De laatste mail, met de uitbreiding op het blog, ook weer. Chefchaouen herinner ik me ook. Ik moet de oude foto’s maar weer eens gaan bekijken.
        Fijn dat je geen last hebt van de touts met Steve erbij. Sneu voor hem. Geven en nemen voor jullie. Ik zou zelf liever de scenic routes nemen met de inspanning erbij. Dat langsrazende verkeer vond ik vervelend. Maar richting zuiden zal het vanzelf wel rustiger worden denk ik.
        Heb je nu minder bagage? Meen ik te lezen. Hoeveel kg heeft Steve eigenlijk?
        Hier is het tropisch heet. Limburg gaat morgen zijn warmste dag ooit beleven, 37 graden. Ik ben gelukkig vrij en geniet van mijn schaduw-tuin. Zodadelijk naar een feest toe.
        Fietze, op naar de kust!

        Like

      • Hoi Gerry, hier ben ik weer. Ik heb een hotel met gratis wifi, wat een luxe!

        Dank je voor de tip wat betreft het schrijven en publiceren, maar ik zie er op dit moment geen ruimte voor. Ik doe mijn best om mijn verhaal te schrijven, en dat doe ik voornamelijk voor mezelf, omdat dit een creatieve uiting voor me is die ik nodig heb. En laat sommige van jullie ervan mee genieten : )

        De touts, daar heb ik eigenlijk nooit zo’n last van. Steve lijkt er meer mee in zijn maag te zitten dan ik. Het lijkt of hij er nog aan moet wennen. Ik ben wat meer bereisd dan hem, en weet er goed raadt mee. Maar ja, nu wordt ik geacht geleid te worden, dat is anders dan zelf je gang gaan. Vaak neem ik het voortouw dan maar : )

        Nee, ik heb gewoon de volledige bagage! Veerig kilo! Steve heeft nog meer. Maar hij is ook zwaarder, en in verhouding sleep ik veel meer de berg op, maar kan niet met minder in Afrika toekomen. Dus zal het moeten doorstaan.

        Ik vind een rit op snelweg leuk! Dat gaat lekker snel! Scenic vind ik ook leuk hoor, vind het allemaal prima, zolang het maar geen mountainbiketrail is, dat is geen doen met zoveel bagage!

        Leuk feest gehad? Hier is het minder heet dan in Spanje, maara veel vochtiger en dat is lastiger, vind ik. Geniet van jullie zomer daar. Liefs Cin

        Like

  4. Lieve Cin,

    Prachtige foto’s weer en een mooie verhaal. Leuk dat wij je zo kunnen volgen 🙂
    Dikke en een tropische knuffel uit NL X

    Like

    • Hoi Ineke, wat een leuke verrassing! Dat je me mailt via de weblog én de donatie! Ik ga het vermelden op de weblog : )
      Super, erg lief! Dat is één van de reden dat ik deze weblog goed bij wil houden en dat lukt nu wel met wifi in dit leuke hotelletje in Chefchaouen.

      Hoe gaat het met jou?
      De airco op volle toeren in de Bij, neem ik aan : )
      Hier is niet eens een waaier?! Oef!

      Groetjes Cinderella en geef iedereen die ik ken de groeten bij de Bij

      Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s