Van Castrojeriz tot Cabrerizos

Eindelijk, de lang verwachtte rustdag is aangebroken! We zijn op een camping aangekomen waar ook Steve zich thuis voelt. We staan nu op een camping midden op de Compostella route, rood verbrandde wandelaars komen en gaan, en tegenover ons een Nederlandse vrouw die topless van de zon geniet. Wij zitten achter onze tenten, omgeven door hoge heggen. Ons privacy gehalte is hoog.

 

Wanneer  ik in kleermakerszit de zonnebloempitten open en ze verzamel ze om ze in één keer in mijn mond te kunnen stoppen, onderbreekt Steve me. Hij positioneert zich zittend achter me en begint een duizelingwekkende massage. Urenlang is het stil.  Zijn handen gaan netjes over mijn rug, stevig en mannelijk. Het is zonnig, zalig warm, vogeltjes zingen om ons heen en ik verbrandt mijn knieën even hard als zijn druk op mijn spieren. Wanneer hij zijn knieën opent en ik tussen zijn benen op zijn buik plof ben ik meteen uit mijn meditatieve trip en compleet terug op aarde! Dit is net iets te vooruitstrevend.

 

We fietsen door de stad Burgos en het doet me denken aan fietsen in Nederland, de bagage voel ik niet, de weg lijkt vlak. Ik ram me door het glijdende verkeer zoals ik in Breda doe en hierbij laat ik Steve soms ver, ver achter me. Ik negeer stoplichten wanneer die geen nut hebben. Rotondes neem ik langs de kortste kant als er geen verder verkeer te zien is en ik check gevaren zoals open slaande autodeuren of race auto’s die stoplichten negeren, zoals ik. Snelheid laat ik uitvaren op splitsingen door van te voren te controleren wie er aan komt. Ik probeer me uit te laten rollen voor het stoplicht en groen mee te pakken zonder af te hoeven stappen. Mijn balans gaat er op vooruit en met een zware bepakking ben ik veel stabieler. Mijn Rohloff-naaf is geluidloos en veel makkelijker te handelen dan Steve zijn ratelende Shimano.

Vrijdag de 13de wordt een zware dag! We komen pas om half 10 een camping tegen die ook nog eens veel te duur is: 25 euro maar hebben geen andere keus.

We hebben 6.5 uur in enorme tegenwind gefietst, langs prachtig golvende graanvelden, mijn knieën verbrandt van de dag ervoor. Maar oh, wat was het een mooie dag! Ook met een snoeiharde tegenwind voel ik dat rijke, volle gevoel en kijkend in de spiegel aan mijn stuur zie ik de wereld achter me. De wolken zo anders dan thuis. De hemel die zo veel hoger reikt, de uitgestrektheid van de graanvelden en de vele, vele windmolens, hoewel de moderne propellerbladen, met zovele op het hoogste punt van een heuvel geeft dat toch een indrukwekkend beeld. We hebben 88 kilometer gefietst in 6.5 uur met een gemiddelde snelheid van 13.3, en dat is niet erg snel.

Door graanvelden golvend, door dorpjes afgelegen, stil en verlaten door boeren die hun geoogste velden hopelijk gelukzalig toe kijken. Langs geopende zonnebloemvelden en slanke, glanzende paarden die me toe lijken te knikken, of uitlachen? Ik volg Steve en voel de bui al hangen wanneer we deze megahypershoppingmall tegemoet gaan. Het was drie uur toen we een heerlijke lunch in een bosrijk park namen en via een omweg de stad Valladolid verlaten. Ik fiets ondertussen half slapend vanwege de korte nacht ervoor én het ontbreken aan rust in de avond. Hij vraagt nog of ik het ‘okay’ vindt, zijn shopavontuur in deze megahypershoppingmall en wat anders kan ik zeggen, behalve ‘okay’ tegen een man komende uit het land van der malls? Ik, ondertussen, leg me voor de MediaMarkt  -or what ever- en ga slapen.

En in half slapende staat fiets ik verder, een flinke stijging over het plateau van Castilla y Leon. Het is al vijf uur en we hebben nog uren te gaan voor we een camping tegen zullen komen. Als tegenreactie stop ik net iets te vaak, plas ik langs de kant van de weg en doe ik geen moeite om beschutting te vinden want die is er toch niet. Ook drink ik mijn laatste liter water en als ik zwaar ademend achter Steve tot stilstand kom hijg ik net even een beetje harder. Ik merk dat ik alweer mijn boosheid op hem projecteer.

Tot ik tot de conclusie kom dat wanneer ik hier alleen was geweest, er ook geen campings zouden zijn! Maar natuurlijk is daar altijd de mogelijkheid van kamperen in de natuur en wanneer ik de ‘drafting’ techniek toepas achter een tractor die zich met 5 kilometer per uur de heuvel op trekt, hem inhaal en hem vraag of we in het veld kunnen staan. Onze slaapplaats voor de nacht zou een goudgeel, vers gemaaid graanveld kunnen zijn, de stoppels zacht genoeg en wij niet zichtbaar vanaf de weg. Steve vindt het niets. Dus fietsen we verder. Ik gefocust op fietsen, stil en alleen stoppend voor een prachtig in bloei staand zonnebloemveld.

Twee dagen van rust komen er aan, op mijn verzoek uiteraard. Maar niet voordat ik een recorddag neerzet: 88.6 kilometer in  4 uur en 40 minuten. Dat is een gemiddelde van bijna 19 kilometer per uur en dat is snel met volledige bepakking, en een totale klim van 363 meter. Dan zijn we wel in de buurt van Salamanca. Het wordt een heerlijke dag fietsen. Waarschijnlijk aangedreven door ons beide gemoedstoestand van die ochtend. Steve stiller dan anders, mij niet tot welke irritatie dan ook willen aandrijven. Ik norser, ruwer, wat opstandig. Een ophoping van de dag ervoor, die leidt tot een uitbarsting op de weg. Een positieve wel te verstaan…

Ik spring op de fiets en de eerste 8 kilometer spurt ik ver voor Steve uit, de hele route volgt pal naast de snelweg. Ik gebruik voor het eerst mijn iPod en de muziek van Khaled en Nour, twee Noord Afrikaanse muzikanten geven me instant energie! Voor het eerst blijf ik maar gaan. Ik stop niet wanneer ik niet hoef te stoppen, laat Steve zijn blikje Fanta limon bij de Repsol tankstation kopen terwijl ik er voorbij zoef en wanneer er een rotonde aankomt en ik niet zeker ben van de juiste afslag blijf ik rondjes maken tot Steve er aan komt. Voel me een dolgedraaide marmot, en het voelt goed om in de tred van beweging te zijn.

Het is weldadig om Spanje op deze manier aan me voorbij te zien trekken. Auto’s die op dezelfde camping stonden halen ons nu in, de gelige velden trekken vaag langs me heen en de vrachtwagens met opdruk ‘Mahgreb’ zoeven als een belovende traktatie hoger boven me op de snelweg. Ik geniet er zo van dat ik meezing met de muziek en wel op zo’n volume dat Steve stopt omdat hij denkt dat ik hem roep. Ik stoot enkel wat Arabische klanken uit, zingend met de wind mee, in de hoogste versnelling. Bergen in de verte, daar waar we heen gaan. Felblauwe luchten, goudgele velden en zwart teer onder me. Een heel mooi Spanje!

Op de camping in Salamanca, waar we drie nachten gratis mogen staan, vind ik eindelijk de nodige rust en zelfs de kracht om een wekker te zetten. Half zeven gaat het alarm en proberen we eens voor het middaguur te vertrekken! Het wordt zwaar, de binnenlanden van Spanje, waar de agrarische sector leeg, dor, afgelegen en heet is. Hier bevindt zich de vleesindustrie van het plateau. Een Spanje zoals ik het niet kende. Een Spanje zoals je nooit zou leren kennen zonder fiets. Soms voelt het Boliviaans, de hacienda’s helemaal alleen in de dorre droogte. De leien stenen, ongelijk maar evenwichtig op elkaar gestapeld, die gebruikt worden als weide afscheiding voor de koeien. De bergen in een waas niet ver meer, waarheen wij gaan. De velden vol graan en olijfstruiken, kronkelige, ruige boompjes. De hitte stijgt naar 43 graden en zal gauw meer worden. Steve en ik houden een watergevecht met onze bidons op de fiets en we doen een dutje – onze siësta- onder een boom vol bijen.

Ik ben en blijf verbaasd, en ben er niet blij mee, dat de dagen zó snel gaan. Ze zijn tot de nok gevuld en dat terwijl we, héél soms, zo vroeg opstaan? Waar ik wel erg blij mee ben is het zicht van Steve die voor me uit fietst, dat maakt de hele scene waarin ik zelf zit zichtbaar. Muziek van Khaled maakt de belofte van Marokko voelbaar en de natuur waardoorheen ik rijd versterkt dit gevoel. Ik voel me rijk.

12 responses to “Van Castrojeriz tot Cabrerizos

  1. Wat een mooie foto’s, alweer. Mooie manier van kijken! Maar dit was nog een Spaans verslag…. waar zit je nu in Marrokko?? Aan de kust?

    Like

    • Hoi Gerry, ja… ik loop enorm achter. Hier in Marokko probeer ik bij te komen en alles in te halen, dus voorlopig krijg je nog Spanje.

      Ik ben nu in El Jadida, fijn plekje. Morgen proberen we voor 120 kilometer te gaan…

      Liefs Cin

      Like

      • Tjonge…120…. Met al je bepakking….. Je gaat snel! Ik las ook dat je gemiddelde snelheid behoorlijk is. Mooi schrijven kost tijd en dan heb je ook wat. Uiteindelijk ben je natuurlijk meer aan het fietsen dan aan het schrijven. Je reist jezelf leuk achterna…. 2 reizen in 1.

        Like

      • Hoi Gerry, ja… het was vlak dus 120 KM ging heel oké. Met al mijn bepakking inderdaad! Ik heb het schrijven nodig als uitlaatklep, anders heb ik het idee dat alles zich ophoopt in mijn hoofd, ik schrijf graag en het meer voor mijzelf dan voor wie dan ook. Maar vind het wel leuk dat sommige vn jullie mee kunnen genieten : )

        Hoe is de zomer daar in Nederland? Ik hoop goed voor je : ) Groetjes Cinderella

        Like

      • Met de Nederlandse zomer is het helemaal goed gekomen sinds half juli. Nu hebben we een mooie nazomer. Heerlijk, lekker veel buiten zijn.

        Like

      • Essaouira, even opgezocht. Ook omdat ik nieuwsgierig was of dit de plaats is waar ik zo’n 25 jaar geleden ook geweest ben. Een witte stad aan een rotskust. Klopt dus.
        Voorlopig fiets ik alleen naar mijn werk…. Donderdag begin ik met een opleiding van een jaar, verzorging met verpleegtechnische handelingen. Voorbereiding op mijn flex-toekomst.
        Groet en fiets ze morgen weer….

        Like

      • Hoi Gerry,

        Succes met de opleiding, hopelijk vindt je het net zo leuk als je hoopt dat het is : ) En kan je er je werk van maken zoals je dat graag ziet… Flexibel!

        Ik ben ooit ook in Essaouiera geweest, 20 jaar terug, en het is flink gegroeid, heeft ook wel voordelen hoor. We zitten in een appartementje waar ik zelf kan koken! Eindelijk flinke maaltijden! Want de maaltijden zijn standaard te klein voor me ; )

        Hoeveel KM is het naar je werk? Neem je de goede fiets daarvoor? Neem aan van niet. Geniet van je nieuwe leeringen. Succes en wordt een goeie!
        Groetjes Cinderella

        Like

      • Naar mijn werk is maar 8 km. Ik doe ze op mijn ‘goede’ trekkingfiets. De weg er naar toe is door een mooie natuur, broeklandschap, plassen en vaak reeen! Altijd genieten om dat stuk heen en terug te fietsen. Mooi verhaal weer tot Trujillo! Daarnaast een spannend en romantisch verhaal…… wordt vervolgd….

        Like

      • Hoi Gerry, romantische verhalen hebben altijd een vervolg hé….

        Wat is een broeklandschap?

        Ik vond het fietsen van en naar mijn werk ook altijd een must, je hoofd leeg maken en rust hebbend, ook al zag ik nooit reeën, alleen auto’s : )

        Groetjes Cin

        Like

      • Een broeklandschap is ietwat nat weiland, tegen moerasachtig aan, wilgen, slootjes. Ligt oa bij Den Bosch vlakbij de stad en de Dommel. Tegengesteld aan waar jij nu bent. En waar ben jij nu?

        Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s