Van Amboise tot aan Montalivet

Regen is wat er valt de komende vier dagen en ik rijdt er vol goede moed doorheen. Knallende onweer en harde wind komt mijn kant uit en ik wissel mijn zware, niet echt ademende regenbroek af met een nieuwe aankoop: een legging. Plots is het spandex, lycra én regen.

Eén van die regenachtige nachten verandert in een storm en mijn tent blijkt het goed te weerstaan. Hoewel ik niet optimaal fit ben door de harde bliksem en de jeukende muggenbulten in de nacht, besluit ik toch te gaan fietsen want zitten in een tent terwijl het regent is ook niet alles. De wil om te fietsen is erg groot en ik sta er soms een beetje van versteld. Van alles eigenlijk, want deze manier van leven is enorm bewerkelijk. Alles kost veel tijd. Er is totaal geen luxe, of gemak en het is allemaal omslachtig: tentje elke ochtend afbreken in de regen en elke avond nat uitpakken en opnieuw in de wind opzetten. Daarbij waait de tent dan bijna over het terrein heen. Koken, mezelf wassen en meteen wat kleding mee de douche innemen om uit te spoelen. Klaar om te koken blijkt de aansteker leeg te zijn en zwier ik over het terrein heen om bij een camper een aansteker te vragen. De late stralen zonlicht verrassen me en een grote lach verschijn want een droge avond ligt in het verschiet. En ik heb vuur om te koken.

Wat harder werken voor deze simpele handelingen plaatst de details in een heel ander licht zodat ik ze nog meer waardeer. Een avond zonder regen. Een bankje om op te zitten. De balans zien te vinden tussen vertrekken en genieten van de zon. Vaak vertrek ik rond 10 uur maar het kan ook 12 uur worden.  Zittend op een bankje, de tent naast me drogend in de zon. Chai in de thermoskan, fromage chevre en brood met gekonfijte fruit. Heerlijk genieten. Oeps, het gekonfijte fruit blijkt gerookte ham te zijn. En ik vegetarisch…

Het fijne aan fietsen is om op eigen kracht te reizen, jezelf te zien afzakken op de landkaart. Ik heb het idee dat ik geuren beter ruik. Wanneer ergens een vuur brandt, dan waan ik me waar ik ooit datzelfde rook en dat kan dan de ‘bergen van Nepal zijn’. Nu is het de D910 naar Poitiers toe, een heel nieuwe ervaring. De geur van wilde munt en tijm op de camping in Ste. Maure-des-Touraine ruikt net als de ‘gletsjers in Karakoram’. Of de mooi gekleurde bloemen, als een wildboeket. Je ziet alle details als je fietst. De vele lege pakjes sigaretten en ook de minder aangename. Zoals een perfect zijnde Duitse Herder, liggend langs de kant van de weg met een ijzeren ketting, van een paar meter lang, om zijn hals. Dood. Geitjes, fris en nog wat onwennig om buiten te zijn op de boerderij waar fromage chevre gemaakt wordt. Honden die als waakhond dienen en met  kwispelende staart vanaf hun erf met me meehollen. Een Nederlander op klompen die zijn indrukwekkende pitbull in bedwang moet houden omdat deze anders me enthousiast wil bespringen. Heel wat Nederlanders komen nu belangstellend naar me toe, geïnteresseerd, verbaasd dat ik helemaal uit Nederland kom gefietst, vragen mijn weblogadres. En terwijl ik met een vrouw uit Bavel praat ‘oh, ben je al veertig, je lijkt jonger, je bent ook zo slank,’ kabbelt mijn lunch langzaam voort. Ik bepaal mijn ritme en sta versteld hoe ik de weg kan vinden. Het is stoer om in een stad naast de auto’s voor het zelfde stoplicht te staan.

Een aantal dagen rijdt ik op de route national en die golft rustig op en neer via Saintes en nog steeds ben ik op de Santiago de Compostella route. Ik probeer de grote D-wegen te vermijden maar dit lukt niet altijd. Gemiddeld mag hier 90 km per uur gereden worden, en is er een strookje teer voor mij over. Niet meer dan 30 centimeter. Genoeg als ik me concentreer op fietsen en niets meer dan dat.  Zondagen zijn rustiger en wanneer ik de wind mee heb vlieg ik naar Dissay met een gemiddelde snelheid van 17.5 kilometer per uur. En zo leg ik meer dan 60 kilometer af in 3.5 uur (met snelheden van 44 km per uur, en altijd met helm op) om op een camping te komen waar geen receptie –accueil–  is. Ik ben er helemaal alleen, een hete douche en de eerste hurktoilet tot mijn beschikking. Ik ben in mijn nopjes. Nog meer wanneer er een ouder echtpaar in camper bij komt staan, nu heb ik de rustgevende bewaking die me in slaap houdt.

Muesli en yoghurt wordt ingevoerd als onderdeel van mijn dagelijkse dieet om mijn aanhoudende opgezwollen buik aan de vlakte terug te brengen. Maximaal één keer per dag brood en minder bladerdeeghapjes. Ondertussen veranderd de omgeving langzaam, hoewel fietspaden nog altijd abrupt eindigen en verrassend beginnen daar waar de gemeente het beste uitkomt. Ik krijg een gevoel van kust en zand. Kleuren veranderen naar bleek en perken zijn meer dor. Het grind dat gebruikt wordt is licht van kleur, de huizen meer Mediterraan. De enorme hypermarche’s hebben al de kleine winkeltjes uit de dorpen geroofd en deze voelen nu levenloos aan als ik er doorheen rijdt. Wijnvelden doen hun intrede en ik smikkel van mijn geitenkaas, door de regen en koelte langer houdbaar op mijn fiets.

Ik begin in een meer geoefend ritme te komen, hoewel het me moeit kost, ik wil nog steeds teveel op één dag. Echt tot rust kom ik pas op een rustdag want de fietsdagen vergen meer dan fietsen alleen: zo moet ik een supermarkt vinden en eten kopen voor lunch en ook voor avondeten. Ik probeer gemiddeld 60 kilometer te fietsen en kook steevast elke avond een goede maaltijd (ananascurry met bos-ui en rijst is er zo een). Daarachteraan heb ik het liefste chai (Indiase thee met melk)en een uurtje om in mijn dagboek te schrijven. En elke avond ben ik mijn knieën, benen en gehele lichaam dankbaar, dat ze het doen en ook nog eens zo goed.

Niet meer de vanzelfsprekendheid ergens te zijn is het sterkste gevoel. Reizen is nu de fijnste factor en de drijvende kracht. Ook wanneer er een sterke zuidwesterwind staat. De richting die ik volg. Ik heb het zwaar en onderweg ga ik even langs een maïsveld liggen om daar een halve zak gefrituurde en gezouten maiskorrels naar binnen te werken. Iets dat ik normaal niet eet, nu heb ik het zout nodig. De route gaat langs mais, tarwe- en zonnebloemvelden en ik passeer dieren als hermelijnen, dood op de weg geplakt. Wilde orchideeën, Unesco kerken en abdijen en trucks vol boomstammen volgen. Net als commentaar op de markt ‘Oh, wat moedig’, ‘Ben je niet bang?’ ‘Helemaal alleen?’ en ‘Succes’, ik versta ze allemaal in het Frans. Net zoals de taal die mijn lichaam spreekt, anders dan voorheen, eet ik nu aardappels, wortelen, veel paprika’s, honing, rijstwafels en haring.

Ik verlaat de Compostella route en rijdt Cozes binnen, een plaats waar ik terecht kom omdat de weg naar Royan, bij de kust, een drukke autobaan is en ik die te riskant vind met zoveel wind. Moe kom ik de camping op waar ik twee dagen rust besluit te houden. Ik wordt uitgenodigd door een Engels/Frans echtpaar dat ook graag fietst en mijn zadel iets naar beneden afstelt nadat ik ze heb verteld van mijn aanhoudende irritaties. Een ander Engels echtpaar, Jan en Keith nodigen me uit bij hun halfjaarlijkse staanplaats en ik word verwelkomt met zelf bereidde chili-jam en toastjes kruidenkaas, champignon en sojasaus, geitenkaas met honing. De typische Engelse humor smaakt ook erg goed. Op deze camping geniet ik van gratis wifi en heb ik direct online contact met Steve, een reisvriend uit Amerika, ontmoet in Damascus. Hij fietst op dit moment in Carcassonne en komt mijn kant op. We gaan elkaar in Frankrijk ontmoeten in plaats van Marokko…

Verder heb ik heb geleerd hoe ik bruin brood kan verkrijgen hier in Frankrijk -complete- en hoe ik aan porridge kan komen -flacons d’avoine-. Ik vind gedroogde bananen als extra aanvulling op de gedroogde vijgen en met de gehele lijn van Gerblé l’Expert Diétetique ben ik ook erg blij.

Amboise tot aan Montalivet: 9 dagen waarvan 3 dagen rust.

Totaal 384 kilometer (dat is gemiddeld 64 km per dag)

Meer foto’s zijn te zien bij de Engelse tekst

2 responses to “Van Amboise tot aan Montalivet

  1. Hey Cindy,
    Wat geniet ik weer van je avonturen! Zo mooi en levendig beschreven! Volgens mij ben je weer helemaal in je element! Heb het voornemen om ooit de Compostella route te lopen, dus geniet van je foto’s en verhalen!

    Geniet van je reis en hopelijk gaat het beter met je lichamelijke ongemakken!

    Liefs,
    Chantal

    Like

    • Hoi Chantal, leuk van je te horen. We (ik heb een vriend uit Amerika ontmoet en we fietsen nu samen) zijn op de Compostella route. De ontsteking is er nog, erger dan voorheen maar beter dan gisteren, dus ja… het gaat vooruit. We zullen niet lang op de Compostella route lopen want we gaan Spanje doorkruisen en waarschijnlijk morgen al. Ik geniet, met volle teugen…

      Liefs Cin xxx

      Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s