Abundance of Boredom (in Eucalyptuguay) I

Longed to be in the Uruguayan spring, I meet with boredom and rain. What I hoped for is not here.

When I ask people where it is beautiful in natural surroundings, they slowly shrug up their shoulders, their eyes start looking into their minds cabinet, and they come up with no real answer. When I trow ‘Tucuarembo’ in, they reply with a lukewarm ‘yeah, it’s hilly there’ or ‘that is the real Uruguay still, with gaucho’s’ or ‘the road to there is 200 kilometer with nothing’.






Gustavo 4 (2)

Tucuarembo is where I want to go to. Because I like the name, and it is in the heartland of Uruguay, and one has to set a goal. This is my goal.




Being in Uruguay, avoiding the main roads and being on secondary roads means still too much traffic, and nature is only about agriculture. Fences are fortified. Forests man-made. Coffee at the gas station awfully bad. Welcome in a new country, Cindy…


Two Chileneans on motorbikes offered to get me a new tire in the nearest town.2018-13-06-08-33-03
Two Chileans on motorbikes offered to get me a new tire in the nearest town.

My first proper day of cycling in Uruguay is anything but cycling. Smeared in glue, black mud up to my elbows and a sole greasy curly strand of hair I trot to the supermercado, my bicycle left at a bicycle shop. I only now notice how Uruguayans are, and I feel it’s my birthday! Much younger guys flirt, I am waved and greeted by almost every single men, and people (men that is) seem all so helpful and forthcoming.





With two new Brazilian tires, an inner tube, brake cable and pads I leave Mercedes. Exhausted from a day of repairing: a puncture in the back (the third in 2 weeks). Literally two minutes later a rip in the back tire, I fix it with an emergency repair patch. To release pressure on the weak back tire I exchange it to the front wheel. But by taking off the front wheel two, apparently already existing, punctures in the inner tube get a free current of air. I ignore this by cycling on and pumping air every 3 kilometer, until this start to annoy me. I repair the two punctures in the front, and am able to cycle problem-free to Mercedes, straight to a bicycle shop.







The fact that everywhere I am exist of fenced agricultural land start to work on my nerves. The only place where very little was fenced was Atacama, and I start to long for this desert again. To think of the Earth as one big grazing pasture for cows is insane, but that is what most of it is. I long for a natural nature without fences! And no, that is definitely not in Patagonia!

I trespass into pastures, just to get my fix on photographs 2018-13-06-17-34-04





Speaking of Patagonia, it feels I am launched back in the midst of its rainy season.

done DSC_0732

done 2018-13-06-08-41-04



done DSC_0854

The clouds are of a gray yellow color, as if an old wound filled with puss is going to burst. And when ruptures it does so with thick crystal drops, hard wind in an open most boring landscape, void of trees. The locals speak of horrible weather and the rivers carry more than they are able to. This isn’t normal weather for the time of year, end of winter. And again I need to seek shelter in an abandoned house, as outside the ground’s saturated with water.





done DSC_0760


The only good thing about rain is that I have enough water!

The night has a storm brewing. Unswerving thunder and bullet-hard drops of water hit the corrugated roof hard. The ground I am sleeping on may be even and dry, the fact that it is made from stone, means painfully positions throughout the night. My 3 layers of mattress are simply not sufficient, and the tent zipper derails again.

Read here how to repair zippers2018-13-06-13-26-15






In avoiding the main routes throughout Uruguay, I cycle on the provincial route. It has less traffic, mainly trucks with eucalyptus transport, which has me wonder towards which ‘natural abundance’ I am heading.






A week into Uruguay, with a lot of clouds, rain and smaller agricultural land means difficulty in finding camp spots. The spots I find are boring. Waking up makes me wonder how I am able to lighten my day, as there is not much which is appealing to me.





I start to realize that I have looked forward to Uruguay too much, having it idealized into something it could not be, and now I need to focus on the very small things. In doing so, the bigger boring picture vanishes somewhat.




DSC_0589 (2)


The traffic becomes less and less.


The road carries more and more potholes.


Nature start to become familiar, or less boring indeed.

done 2018-18-06-14-48-21




DSC_0601 (2)

I pass Porvenir, a nondescript village which far-off stall-like church I will visit a few weeks later. I will do this with the mom of a new friend, and it then occurs to me how incredible the world is, especially, in boring Uruguay. I seem to get what I wish for.




A reason might be because I start to socialize more. I meet with Washington, who’s celebrating the morning at an antique cafe, where I fill up my water bottles.

2017-15-09-20-28-20 d (2)

Daniel I

I meet policeman Daniel and his colleague Christian, when I just finished, with great difficulty, squeezing the bicycle through the non-bendable 7 wired fence. They think I am brave, asking me whether I am not afraid. Asking, too, whether I carry a gun. If I did I would not tell them.





Often, people who work for the government and show authority while there’s no immediate reason to, evoke slight convulsion, resistance. Not this time as these two guys are just curious.

done Daniel Police

While Christian notes down the particulars as printed in my passport, I notice how tranquil Daniel’s presence feels, also that he has some left-over’s stuck between his teeth. They invite me to their station for a shower, but I don’t feel the need, though I go by for a Nescafe. They serve in Piedras Coloradas, a tiny town along the pothole, heavily patched up route 90, in the middle of the eucalyptus forests. I nearly want to stop the search to their station until I remember how much I need social contact. Once there, Christian asks me why I am not married nor having a boyfriend? I explain I dislike the grip which often comes with a relationship. ‘Oh, not here in Uruguay, our women leave us totally free’, he explains. I don’t believe him a bit.

2017-22-09-20-59-15 (2)

Daniel Police 1

I could stay all day, talk with Daniel who doesn’t seem to talk much, instead he seem to focuses on his own calm, Buddha-alike appearance which strikes me as the sort of expected lightning on a humid, heavy overcast sky does. But since no one offers me more Nescafe nor yerba mate, I set off again.


Ten minutes later I meet with a second Daniel, from Argentina, he is pushing his bicycle up the hill while carrying a big backpack. Daniel’s seeking work all over South America and now with a run-down bicycle among his few treasures. ‘It’s easy for me, I have no restrictions’ when I ask whether his life-style is difficult. I suppose he has grown into being a homeless, the collar of his white shirt colored with a greasy brown shade. I guess his life-style focuses on finding work, keeping the tummy filled while his shoes fall apart, the hairs of his eyebrows grow long, a bewildered look in his eyes, a skin with patches of a scaly nature.



As is my case, he seems to be in need for social contact too. After an hour talking I speed ahead of him, if I want to make a few kilometers this day.

Follow up is a continuing of the boredom in Uruguay, yet I had to split this post in two as it had become too lengthy.

2017-15-09-19-42-17 (2)


August/September 2017

By Cindy

Years of traveling brought me many different insights, philosophies and countries I needed to be (over 90 in total). I lived in Pakistan, went over 15 times to India and when I stopped cycling the world, that was after 50.000 kilometer through 45 countries, I met Geo. Together we now try to be more self-sustainable, grow our own food and live off-grid. I now juggle with the logistics of being an old-fashioned housewife, cook and creative artist loving the outdoors. The pouches I create are for sale on

10 replies on “Abundance of Boredom (in Eucalyptuguay) I”

Hoi Cinderella Dank voor  de foto’s en je mooie verhalen. De Urugayaanse VVV zal er minder blij mee zijn. Maar alles. Dan moeten ze de wegen maar beter maken, minder hekken plaatsen en hier en daar een refugio zou ook niet gek zijn. Je stipt nu gedachten aan die Ineke en mij ook wel eens bezig hielden: ben je nooit bang en hoe hou je die begerige macho’s van het lijf? De reden waarom je single bent en blijft (?) is ons nu ook duidelijk. Een te respecteren keuze, veel beter dan een hopeloze relatie. Wens je nog veel mooie ervaringen en veel fietsvreugde. Buen camino!Groet van Jan

Verzonden vanaf mijn Samsung Galaxy-smartphone.


Hoi Jan en Ineke, leuk om van je te horen.
1) Ik ben blij dat er tenminste slechte wegen zijn, want dan is het veel rustiger.
2) refugio’s ken ik alleen van woord, niet van experience, en eerlijk gezegd zou ik me daar niet veilig voelen omdat dan iedereen weet dat dat een refugio is, en er iemand zich kan ophouden. Ik ‘verstop’ me liever, in een verlaten huis of beter, in de natuur. Al is de natuur volledig om zeep in grote delen van Zuid Amerika.3
3) Nee, ik ben niet bang. Bang zijn zijn emoties die nog niet aan de orde zijn, dus het heeft geen zin om bang te worden voor iets dat nog niet is. Bang zijn wanneer er reden toe is, is meestal inspelen op de situatie, en dan is er weinig plaats voor bangigheid.
4) De mannen zijn over het algemeen niet begerig. Of tenminste, als ze dat wel zijn, brengen ze dat zodanig dat het respectvol is en ik er gewoon normaal op kan reageren. Zo kan men zijn begerigheid tonen via een telefoon bericht (als Facebook uitgewisseld is, wat ik vaak doe om fotos die ik maak naar de persoon op te sturen), en kan ik daar op in gaan, of niet. Het gebeurd vrijwel niet dat mannen in het wilde weg grijpen en er vanuit gaan dat wat hij wilt, ik dat automatisch ook.
5) De mannen die ik tegen kom hier in Uruguay zijn respectvol naar mij toe en geen reden at all om een kattenvrouw te worden : )) Ik kom niet erg veel ideale koppels tegen, er lijkt altijd wel wat, als het geen grote compromissen zijn, is het wel zuurheid of ingebonden zijn, en daar heb ik inderdaad geen trek in! Ik zou zeggen, blijf lezen want er staat het een en ander te gebeuren. Leuk om weer van je gehoord te hebben, Jan. groetjes aan Ineke.
Cinderella : )


Mooie, originele fotookes opnieuw Cindy.
Vooral die ene waar je in dat huis je waslijntje met natte kleding ophoudt 🙂
Al was Zuid-Amerika op vele plaatsen spectaculair, de natuur is er op vele plaatsen inderdaad ‘vermassacreerd’ en wildkamperen veel vaker dan je lief is een opgave ipv iets wat zich simpelweg aandient op het einde van een fietsdag.
Benieuwd naar deel 2 Uruguay.
Groeten !


Hoi Koen, ja, ik vind de foto’s ook mooi, en ze worden nog mooier naarmate ik het land saaier ga vinden, wat gaat gebeuren. Ik vind de Andes en Atacama prachtig, ongerept, maar de rest niet! Het is inderdaad een opgave om een plek te vinden, ongelofelijk! Dat verwacht je niet van een continent met ZO ONTZETTEND veel ruimte. Ik vond het vaak hopeloos, en frustrerend om te zien HOEVEEL RUIMTE er om mij heen was, verder dan het oog kan zien, en je er niet kunt komen! Ik kan iedereen aanraden om vooral niet naar Patagonie te gaan, en naar Uruguay enkel voor de mensen, of voor de veelteelt vrijheid, dat dan wel…

Groetjes Cindy : )


Leuk lezen weeral en mooie foto’s!!! Ik heb de indruk dat het er koud was, wanneer ben je in Uruguay aangekomen en hoelang heb je er door gereden? De mensen zijn er leuk , de mannen dan, en de vrouwen had je contact met hen? Misschien vond je het niet zo leuk omdat het weer tegen viel? Veel lieve groetjes, Monique

Liked by 1 person

Hoi Monique,

Ja, het was koud omdat het regende, geen zon te zien. Zodra de regen en wolken verdwenen waren, was het lekker.

Ik heb vrouwen ontmoet, maar in een later stadium. Het lijkt of mannen eerder op me af komen, waarschijnlijk vanwege mijn vrouw zijn… sja….

Ik vond het niet zo leuk omdat er echt niks te zien was. Ik hoef niet perse indrukwekkende natuur maar hier was enkel weilanden. Erger nog, de hele natuur wat ooit woud was, is omgekapt en nu enkel graasvlaktes. ZO SAAI!

Liefs Cin


Don't just stop here, I appreciate your thoughts too : )

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.