The Netherlands, Germany & Denmark

Cycling Cindy in her very own wonderland vs. the rough India-mode

‘Are you on a trip around the world?’ asks an eighty year aged man who’d come sit next to me on a wooden bench. Not so difficult to answer but without trying to form an extended answer I reply ‘yes’. I am on a trip around the world, even though that is cycling over destined cycle paths to Germany and a little into Denmark.

I am back in the Netherlands for about 5 weeks now and need to get out. Desperately. I have plenty of energy after the North Indian amoeba parasite is out of my system but my sudden come back to the Netherlands is one of complete uncertainty, so I decide to cycle in order to have the mind settled.

I am like a holy cow

My mind is still very much in in the India-mode, I miss the variety of chai stalls yet notice how my adaptivity is swiftly and smooth: odors are at times exactly the same, like the smell of bats. There are other things that confuse me, like a swastika sign, or whirling leaves that I mistake for a lizard, while branches on the cycle path are seen as snakes. In my observance I see even elephants and monkeys, perhaps the two weeks heavy dose of antibiotics has left traces. I forget to cycle on cycle paths, instead peddling along the road where cars honk at me. I forget our Dutch kindly towards pedestrians and I whiz, barely a meter between us, past them over the zebra. I doubt whether I am appreciated? My eyes shoot all directions, intersections, exits and crossroads are all possibilities for collisions. I register the surrounding I am in fully and with complete Indian observance, ridiculously unnecessary in the Netherlands. In the Netherlands bicyclers are like the holy cow in India, they won’t hit you. Later on the leaves and twigs change for mushrooms and beer cans and acorns and grassy grounds.

And I am full in the woods.

Forests are naturals not seen for a very long time, and I feel a strong desire to be in Mother’s abundance. I was planning on cycling to Australia when the turning wheel of events changed and being in a Dutch national park where wild camping can costs me as much as €300 fine -I am told by three kids- I take the risk.

Risks? Stress is everywhere! In cycling most definitely too…

Talking about risks, cycling is not without stress. I have come to definite conclusion that stress is about to be everywhere. Stating I have a stress free life is non-sense: I need to find the correct route (ridiculous in the Netherlands), I need to find a supermarket in time (even more ridiculous), I keep looking out for camp-spots, long before I start camping and I get stressful when I do not approach a forest around 17.30 PM. I even get stressed about the dead slow continuation in the Netherlands (because we have too many cycle paths and too many directions, too many roads, too many red lights, too many crossroads, too many of too much). Yet cycling frees the mind, even on a pathetic stretch of 10 kilometers.

My mother finds it scary that I am camping in the woods, but it is far from. Stealth camping is safe: who knows I am there? Will a rapist really start searching his victim in the dense forest? I choose tracks grown with grass and moss, I leave the fresh trotted tracks behind me and am only half a kilometer away from the road yet far into the woods. People walking with their dog think they’re into Nature but hardly ever leave the beaten track.

The simplicity is bliss. Stay with me.

To hear the wind shifting over the leaves above me, to hear the church clock through the buzz of silence, a mother ant carrying her baby over the handmade paper where I write upon. The endless purple fluctuation of the moorlands into the distance, until the green woods keep her from doing so. As if the woods say ‘stay with me’. While I listen to the crashing of acorns underneath my wheels many tiny a flashbacks to other parts of the world flow through: Benin, Nigeria and, no wonder, India. I start to wonder whether it matters where I cycle? Of course it does, but it occurs once more that cycling is reliving and reviving, besides a perfect quietening of the mind, easing of the senses, stabilizing of being, an ultimate meditation.

‘Where do you sleep?’ ask a lovely enthusiastic child when I have lunch at the purple moorland.

‘Here, outside,’ I answer

‘But, that is not allowed,’ he fills in.

‘There’s so much not allowed,’ I trow in.

The kid thinks about it, hold it in his mind and nod in recognition…

Do I need to ask? ‘Why am I cycling?’ No!

Dreaming one night about the decry of my arm, the other night about breastfeeding makes all sense in the world. First stand for limitations in my actions, loss or troubles while the breastfeeding stand for the bounding with mother, maternal, preservation of life and nutrition. I need cycling to deal with the enormous changes in happening: from being at high altitude in India to a sudden come back to the Netherlands to an aversion against the abrupt shutdown of a nomad. Not to speak about the perhaps undeniable reintegration into a life I don’t want to be… cycling is my only refuge.

Seeing wooden clogs, herons and storks I am mostly surrounded by quietness. Children smiling at me ferociously, I feel a traveler once again. I sleep in the woods each night, my hair greasy of Nivea cream, smelling of exercise, a wonderful sweaty smell. I go 9 days without shower and I notice the facial expression of well dressed soapy people in the supermarket, a look that makes me feel a weird, funny dressed other human being. That’s what it is precisely…

Hip beautiful Hamburg shocks me

Having no map with me, nor being prepared in terms of knowing which cities and towns to follow, being without a charged smart-phone nor having sun to charge the solar panel, I am hopelessly pedaling around in Hamburg to find my way out. I didn’t have to come through Hamburg at all, but that’s where I end up after taking a few ferry’s, who miraculously set me off at the right side of the river. In my huge disorientation I cycle past business man in meticulously suits eating fish at the fish market, past alcoholic men knocked out in the sun, barely having food in their stomachs to make it comfortable to the next day. I am shocked to see these big groups of homeless people, so open and visible I haven’t even seen this in India. Not to such an extend.

The Magic of a Home

Sneaking into the woods gives me a feeling of safety, a sense of interacting with Nature. Being able to make your temporarily home anywhere feels magic. To sleep with an underground of insects and moss, to be quiet and hear the rodents run around the tent sheet, to have grunting swines sniffing at my tent and deer jumping over the pegs.

The roads in Germany are annoying me at times, they are -not so logically- placed away from the highway while in Denmark I can finally again cycle on the highway. Denmark has long, straight roads, wavy landscapes where farmers harvest in circles to avoid the dips and depressions in their fields. In Germany the woods are magnificent, it cost me no effort at all to find a hidden spot. Passing Maria statues and hairdressers a lot more, avoiding to be misled by the diversity of integrated cycle paths and opposite directions to cycle in, I like cycling in Germany, exactly for this reason: more diversity. It’s really more playful and easier due to lack of the many rules, as the Dutch like to imply.

The homeless-effect in a supermarket

Cycling in these parts of the world can not be called adventurous, neither is it about meeting people. The Netherlands are just packed with cycle paths so it takes me hours to do a stretch which would costs me half the time and no effort in finding the correct direction in comparison to Africa. My co-supermarket fellows are watching me, trying hard to hide their oversuspicious-looks, like people often do when they are eye to eye with a homeless person. Being different often is viewed as worrisome. Not as if I were a drunkard or a drug-addict but as in a dirty farmer or an ethnic minority (I recognize it from when I was living among indigenous people). When I fill up my water bottles, usually in a bakery, they are handled as if they were covered in shit.

Disliking the lofty ways of European drivers

I miss rivers to wash myself and my clothes in, like I did in Africa. I miss sunlight to dry my stuff would I have been able to wash things in a river. See, there are many things different about cycling in Europe, though I am annoyed about the hordes of mosquito’s, slimy slug-corpses dangling on my racks, and the rodents biting holes in my Ortliebs. What I really dislike is the gallantry of car people when they think they do me a favor in car ruled traffic, while all I do is trying to maneuver through the cars. I pass cars exactly like I do in India, passing from behind while both being in motion. Except I am not in India, thus my cycling technique is heavily dishonored. I feel like a clown in a normal world. Especially when cyclists and people on a bicycle stop for red lights when there’s literally NO ONE in a car approaching from afar nor from visible distance. Just everybody stops. They stop for nothing. They stop for a pole with a red light while there’s no one else on any of the roads connecting the one where they are waiting. Waiting for a red light to turn green. Ridiculous, isn’t it? I find it puzzling and since I am an Indian by-cyclist, a clown in European traffic, I bang right through them all.

Germany is wide open. The farmers are blessed to be able to be a farmer. Their fields are never ending, their cows deliver tasty milk, the people might not be able to speak English, some things are clear from a distance, like the caravans with a fluffy, heart-shaped red pillow in front of one of the filthy looking windows. People point me the correct direction and an elderly woman who apparently pities me comes over and embrace me.

Some people dislike selfie’s, I don’t: it’s just another expression…

I cycle wrong a lot, take immense compulsory detours and make big cities my connecting points while would I have a map or a plan I would cycle much more directly. Cycling back takes me three day less and thus avoiding the complexity of the big cities. The sky above me soon start to become different in appearance, the clouds are shaped non-Dutch and I admire them. I take my lunches in fields, the sun shining on me (the photo’s speak for themselves) where I let my tent dry and I jump around in plain happiness.

Sleeping in the woods is different each time, the sounds differs and the animals present vary too. I am hardly worried about people seeing me although a spot in the middle of a town is not greatly chosen, and I am seen. I love the soothing sound of mice bumping against the tent-cloth, the silence in which I drink chai in the mornings and the knowledge I gain in recognizing sounds.

This is all to give the mind space, eating in fields, camping in woods, cycling, where confined to a house with walls there’s little to no mental space for a nomad forced to be none. All this cycling and camping is so much about releasing the child in yourself, that even I almost feel ashamed for it. Maybe mostly because people react thunderstruck, or in horror, or in disbelief ‘all alone? On a bicycle?’ Yet, being depended on woods can be anxious like an animal would be, or worrisome, or simply simple. In all it forms: to choose this with consciousness, pattering in the woods is something I won’t see many people doing. It’s all much more pleasant when the sun is out, once it start raining the whole story changes.

Greatly appreciated about traveling are the unknowns which I can’t place

Cycling back is ruled upon two norms: I can’t stop before 18.00 PM and I can’t stop before I set a 100 kilometer. This may sound little pleasant yet I am aware what’s happening around me: I spot each single cat wondering in the grassy fields, I notice tiny mice crossing the path, I pass huge moor-fields and see that the harvest is in full swing throughout Germany. Pheasants fly away from my passing bicycle, while airplanes leaves tracks behind like a tractor-tire in a cloudless sky. I pass the Elbe river and my eyes follow a bird flying low in front of the ferry. I notice the simplicity of a bird flying and can’t help thinking this is their purpose. What is mankind purpose?

The most remarkable change is yet about to come, though it starts to set in right here. I am fully aware that I am not going to fit in European society anymore. I don’t want to stand in front of my wardrobe and decide an hour long what to wear. I don’t want to wear high heels anymore. I don’t want to go shopping for more. Sure I keep vain enough but I have enough of all this superficiality and closed surroundings. I need sunlight, open skies and Nature. Where beneath my soles I feel the cracking of decreased wood, the soundless of stepping on moss.

20140915_084804

Cycling a bit of Europe feels like a warm blanket to keep me warm through the uncertainty of life. A brownish masala dodi-pathi color -spiced up tea made with pure milk- made up by oak leaves on a friable Earth. Pure and a little dirty Earth, keeping me warm after an infernal ride through India. Right now I am bending like a river. What comes will be welcomed. And oh boy… what’s about to come I hadn’t imagined in any of my dreams. Unthinkable.

31 responses to “The Netherlands, Germany & Denmark

  1. Hoi Cindy,
    Terug boerenkoolstamppot met kuiltje jus en worst, warm ondergoed en dikke jas? Ik volg al je avonturen met veel plezier, en je oog voor detail in de fotografie zijn pareltjes. Ik zou graag willen weten met welk apparaat ( digitaal of refleks ) je de foto’s maakt. Ik wens je nog een mooi leven vol reisplezier en een goede gezondheid voor al je trips.
    Volgende maand vertrek ik naar Oeganda om te gaan fietsen voor het goede doel. Alles begint al te kriebelen.

    Groetjes,

    Philippe ( Antwerpen-B )

    Like

    • Hoi Phillipe,

      Heb je me deze vraag niet eerder gesteld? Je weet dat een camera niet degene is die de foto’s maakt hè, het is de persoon erachter. Maar dat weet je vast ; )

      Ik heb een Nikon D90 geloof ik. Digitaal.

      Nee, geen boerenkoolstamppot voor mij, wel gefrituurde boerenkool. In hete olie is deze plotseling veel lekkerder, vind ik.

      Warm ondergoed en een dikke jas heb ik niet meer. Zal die opnieuw moeten aan gaan schaffen want helaas kom ik weer naar koud Nederland. Opnieuw family matters 😐

      Geniet van Oeganda en weet: schaad niet met goede-doelen-werk! Je weer vast wel wat ik bedoel. Succes.

      Groetjes Cinderella

      Like

  2. Hello Cindy,I feel and hear what you say!I think a lot of long term travellers feel it too.It’s hard to adjust to life back home when we’ve experienced and changed so much through our experiences in far away lands.It’s true to say that a part of us never really fits in and we are always away.Continue…nature is calling.

    Like

    • Hi Ian,

      It seems you speak out of experience, is that right?

      We evolve, especially when you cycle the world or just in general, so why would one go back to that exact same stage? Life on a go brings you somewhere and going back to the same place on the game board is there for a challenge…. I reckon

      Regards Cindy

      Like

  3. When I read your posts Cindy it so sounds like I’m listening to myself. I see so much of you in me.

    I’ve lived abroad and cycle toured for the past 15 years, when though I come back to the UK, every time I feel like a foreigner in my own land. I so then want to get on my bike and find some woods to camp in!

    The country has not changed, just me! Money has no meaning anymore and I believe if it doesn’t fit in my panniers I’ve no need for it!

    I like your comments about been slightly stressed while touring. At times I would get anxious, am I going to find a good wild-camping spot for the night? I always find one … just sometimes it takes longer than others. And at times hauling a lot of water over distances! I do though spend the day cycling looking at places and thinking, I can camp there, there and there too!

    I wake up anxious, will I find a spot for tonight?

    I did some research on the anxious thing. Not getting enough sugar in my system while out on the road is a big factor. So I’d load up my final night cup of tea, and yes, it makes a big difference.

    Here’s a post I’d written some time back on finding wild camping spots.

    http://wp.me/p1vhfU-1vL

    Like

    • Hi Nigel,

      Thank you for your reply. I recognize a little, just a tiny little, in your reply. Thankfully, I do not wake up anxious about finding a spot for the night when the dawn has just started : ) Maybe that is because I do get enough sugar in my system (and salt too) But I do see everything around me as a possible camp spot, I think it is inevitable to see bushes and trees in such a way, so you recognise a good spot at once.

      Are you a non-stop cycler Nigel? Where do you cycle most?

      Regards Cindy

      Like

  4. Well, seems as we have a bit of a cultural shock here… 😉 Personally I think the shock of coming home is much more severe than anything else. It takes me regularly 2 years to fully adapt to German society when I get back – so the next time I leave I won’t. Hey, and: respect for camping in the forests. It’s so hard to get away from people here and that includes a fairly safe night of camping… Enjoy!

    Like

    • Hi Andy, it’s not soo much a shock, as I come back home to the Netherlands often enough. It’s more that it is an interruption and a huge switch-over. It’s like the nomad being caged in a house suddenly! Also, I do not want to be part of the superficialality, the whole system -a good one, don’t get me wrong- but it comes with a price: ‘freedom’ with strings attached ; )

      A little example: want to wear my sandals year round : ) want to see sunshine and bright open skies! That kind of thing…

      Camping in Germany was easy. The Netherlands require a lot of patience and good skills to find a spot with no people, Germany is easy: just skid of the road, and voila!

      Like

  5. Dag Cindy,
    We kunnen wel praktisch buren zijn, maar via internet heb ik je moeten ontdekken.
    Deze aflevering was weer een pareltje, niet alleen de foto’s maar zeker ook je gedachten weergave. Je weet zeker ook wel dat je in de omgeving van Terheyden verschillende zogenaamde paalkampeer plaatsen vind, deze zijn door Staatsbos beheer aangelegd, hier staat dan een waterpomp op en kan je 72 uur gratis verblijven. Zelf heb ik alleen in West Europa gefietst en zocht meestal een boerderij of afgelegen woonhuis op om mijn tent neer te zetten. Het voordeel vond ik dat je gelijk wat aanspraak had en iets hoorde over de omgeving. Het lijkt me trouwens moeilijk om zonder kaart te fietsen. Ook hiervoor heb je in het overgeorganiseerde Nederland weer overal plattegrond-borden met knooppunten staan.
    Ben benieuwd waar je volgende reis heen gaat,
    Groeten,
    WIM.

    Like

    • Beste Wim,

      Ik heb gehoord van de paalkampeer plekken en zelfs op deze trip ernaar gezocht, tenminste… niet echt, maar ik wist dat er eentje was ergens op de route maar weet je, ik heb een hekel om te zoeken naar dat ene paalkampeerplekje terwijl ik óveral kan staan. Dus ben ik gewoon telkens gaan staan waar het me het beste uitkwam, wel zo makkelijk.

      Zonder kaart fietsen is niet aan te raden nee… stom van me.

      De volgende rit is in USA! Net weer terug van 3 maanden heerlijk vrij kamperen : )

      Ik heb in Armenië en Georgië en vooral Kurdistan (Iran, Turkije en Iraq) genoetn van slapen bij de mensen thuis! West Europa, zeg je, bedoel je Engeland enzo? Of gewoon Nederland ; )

      Groetjes Cinderella

      Like

      • Dag Cindy,
        Dank je voor je snelle antwoord, ik snap niet waar je de tijd vandaan haal, je blog bijhouden ,fietsen en je mail, dat is nog hard werken!! Je hebt gelijk als je tegen de avond niet naar een vaste plak moet zoeken, vrijheid om te gaan waar je wilt is veel leuker, bovendien sta je op zo’n paalplaats vaak niet alleen. Max 3 tentjes. In de linies van Den Hout en van de Munnickenhof staan de dichts bij-zijnde, zijn wel mooie locaties, ook in België en Duitsland zie je ze ontstaan.
        Mijn fietservaringen omvatten o.a. Engeland (6 maanden) daarna via Noorwegen, Zweden, Denemarken, Duitsland terug naar Holland(Heiloo) Daarna 7 jaar Zuid-Afrika zonder een meter te fietsen.
        Terug in Nederland uitgekomen in Oosterhout, weer later Den Hout.
        Verder vaak naast normaal werk bepaalde routes gefietst door beperkte tijd. Laatste was Duitsland, België, Frankrijk o.a. de Vennbahn en stuk van de Loire tot Tours.(2014)
        Dit is een prachtig fietspad op een oude spoorlijn, dit zie je wel meer toegepast worden, dus allemaal heel bescheiden naast wat jij doet, maar daarom geniet ik zoveel meer van jouw avonturen. Nu zit ik in het bestuur van de Fietsersbond en ben al een aantal jaren lid van het fietsersblad de Wereldfietser.
        Veel plezier in de USA, staat nog op mijn lijstje,
        Groeten,
        Wim.

        Like

      • Hoi Wim,

        De tijd om je zo gauw terug te schrijven zou ik normaal gezien niet hebben inderdaad. Maar ik ben helaas weer terug naar huis moeten komen… en dus nu zit ik weer op mijn knusse zolderkamertje. Ik probeer de verhalen van het fietsen door USA bij te werken en de duizenden foto’s te selecteren. Iets dat ik onderweg ook doe, omdat ik dit een fijne beleving vind, even reflecteren en terug zien: schrijven.

        Ik denk dat er twee fietsbladen zijn, klopt dat? De Wereldfietser en de Vakantiefietser? Of is dat één? Er is me eens gevraagd een verhaal te schrijven over Afrika. Dat is nooit door de algehele goedkeuring gekomen. Zie hier: https://cyclingcindy.wordpress.com/reflections/waarom-niet-nigeria/

        Wat deed je in Zuid Afrika en vooral, waarom fietste je er niet?! Dat moet zo prachtig en wijds zijn daar!

        Europa is ook mooi te fietsen, zeker wel, maar ik verkies de ruigheid en de cultuur en vooral de onbekendheid van landen verder van ons verwijderd. USA is heel mooi (post volgt gauw) toch mis ik de ruigheid en het contact met de locals, maar dat kan ook komen omdat ik nu samen fiets? Mijn voorkeur ligt toch in het Midden Oosten, Midden Azië, en de gebieden rondom India… oh… de wereld! Kan ik er ooit genoeg van krijgen? Voorlopig is het even dromen in Nederland…

        Groeten Cinderella

        Like

      • Dag Cindy,
        Het zijn 2 aparte verenigingen van fiets enthousiasten, een Belgische en een Nederlandse , die samen het tijdschrift ( mooi in kleur tegenwoordig) uitgeven, met een gezamenlijke algemene inhoud en enkele aparte bladen voor hun eigen groepje. Maar als je het blad de laatste tijd niet gezien hebt , kan ik je wel de laatste nummers bezorgen.
        Omdat je nu even? hoelang nog? in Terheyden bent, maar ik wil me echt niet opdringen, alhoewel ik het leuk zou vinden, je een keer te spreken. Maar besef wel dat ik wat ouder ben dan jij, dus, ik kan ze ook opsturen.
        Groeten,
        WIM.

        Like

      • Hoi Wim,

        Het feit dat je ‘wat ouder’ ben dan ik is gewoon een verschil in getallen : )

        Ik heb een aantal balden van de Vakantiefietser en vond die altijd leuk om te lezen. Jij werkt dus voor de Belgische, klopt dat?

        Voor mij komt het wel beter uit om ze op te sturen omdat ik nu hier ben voor (de zorg van) mijn moeder (en het huis) én mijn man hier thuis heb, twee veranderingen die me veel aanpassing/omschakeling vergen. Niet erg, maar ik merk wel dat ik aan sommige dingen niet toekom (mensen/vrienden bezoeken).

        Zou je het een erge teleurstelling vinden om ze op te sturen?

        Zo nee, dan stuur ik je ons adres persoonlijk naar je mail : )

        Groetjes Cinderella

        Like

      • Dag Cindy,
        Mooi gezegd dat leeftijd verschil alleen verschil in getal is.
        Natuurlijk ben ik een pietsie teleurgesteld, maar ik kom er wel overheen, ik begrijp de drukte waarin je terecht bent gekomen volkomen en misschien komt er ooit nog gelegenheid om samen eens een ritje te maken. Stuur jullie adres maar, dan zorg ik dat je een paar bladen krijg, het jubileum boekje vanwege 20 jaar bestaan van het blad doe ik er ook bij. In je stuk ( Hyperlink ) over de gevaren in Afrika las ik de datum, waarin je dat schreef, toen gezocht in de uitgaven van de WERELDFIETSER van rond die tijd (voorjaar 2013) en daar stond je inderdaad bij “fietsers onderweg” een stukje over jou,(die doe ik er ook bij,blz.49 ) ik denk dat ik vanaf toen je bent gaan volgen. Voor het antwoord om je overpeinzing hoelang je nog kan/wil fietsen kan je spiegelen aan mensen zoals Frank van Rijn of de Duitse/Australiër Tilmann Waldthaler, deze zijn beide in of rond de 70 jaar, dus dan kan je voorlopig nog vooruit. Zoals je in de bladen kunt lezen organiseren ze ook groepstochten voor leden/ liefhebbers , zo’n tocht heb ik enkele jaren terug hier georganiseerd (alhoewel ik zelf liever niet in een groep fiets) ,waarbij op de camping De Bergvlietse Bossen werd gekampeerd.
        Veel leesplezier, als de tijd het toelaat en ik kijk uit naar je artikel over je USA tocht.
        Groeten,
        Wim.

        Like

      • Beste Wim,

        Dank je voor de tijdschriften ‘De Vakantiefietser’. Ik ga er eens lekker voor zitten met thee. Heerlijk! Ook aardig dat je dat boekje erbij hebt gedaan. Die verhalen hebben al eens in het blad zelf gestaan… soms vraag ik me af waar ze die keuze vandaan halen om bepaalde fietsers te publiceren?! Er zijn enorm gedreven fietsers in Nederland, en daar lees ik nooit iets over? (Uh… ik bedoel niet mijzelf hoor ; ) of sommige mensen zijn ergens al veel eerder geweest en dan lees je veel later over iemand die daar dan ook geweest is, alsof het heel ‘bijzonder’ is. Ik vraag me dan af waar zoiets uit voorkomt?

        Het lijkt eerder een ‘ons kent ons’ iets.

        Niettemin blijft het genieten! En ik ga er dan ook heerlijk rustig voor zitten : )

        Dank je wel.
        Groeten Cinderella

        Like

      • Komen mijn berichten nu aan of niet??

        Beste Wim,

        Dank je voor de tijdschriften ‘De Vakantiefietser’. Ik ga er eens lekker voor zitten met thee. Heerlijk! Ook aardig dat je dat boekje erbij hebt gedaan. Die verhalen hebben al eens in het blad zelf gestaan… soms vraag ik me af waar ze die keuze vandaan halen om bepaalde fietsers te publiceren?! Er zijn enorm gedreven fietsers in Nederland, en daar lees ik nooit iets over? (Uh… ik bedoel niet mijzelf hoor ; ) of sommige mensen zijn ergens al veel eerder geweest en dan lees je veel later over iemand die daar dan ook geweest is, alsof het heel ‘bijzonder’ is. Ik vraag me dan af waar zoiets uit voorkomt?

        Het lijkt eerder een ‘ons kent ons’ iets.

        Niettemin blijft het genieten! En ik ga er dan ook heerlijk rustig voor zitten : )

        Dank je wel.
        Groeten Cinderella

        Like

      • Hoi Cindy,

        Al je berichten komen zeker goed aan, alleen kijk ik mijn mail meestal alleen ‘s avonds even door. De meeste mensen ontvangen de mail ook nog op hun mobiel, ik niet dus, die staat trouwens geregeld uit, ik blijf graag zelf baas over mijn eigen tijd. Zodoende zie ik nu pas je berichten-en-en, maar ben blij dat je de bladen ontvangen heb, en er toch van geniet kan. Volgens mij zie je de relatie hoe de artikelen in het blad komen redelijk goed, trouwens veel artikelen worden ingekort en in een bepaalde stijl gegoten. Er is ook een gigantisch aanbod van materiaal, iedereen schrijft en denk gelijk dat het publiceer- baar is. Het is wel zo dat je jezelf moet manifesteren, misschien ( als je dan nog in Nederland bent) naar hun beurs in Naarden/Bussum ( ik dacht 15 maart ) te gaan en wat mensen bewerken. Theo Jorna is iemand die veel invloed heeft en je moet natuurlijk weten, wat je uit wil dragen en mensen lezen willen. Ik heb zelf wel eens wat in agrarische bladen geplaatst en betaald gekregen. Dat wil niet zeggen dat ik nu alles weet. Je artikelen en foto’s zijn zeker de moeite waard. Is het misschien een idee, om een soort proef artikel samen te stellen, gebaseerd enigszins op hun manier van werken, op te sturen of mee te nemen. Je zou dat ook naar verschillende andere bladen kunnen sturen,( OP PAD?) zoiets als een open sollicitatie? en wat van je sponsors, die hebben ook meestal een bedrijfsblad. Mijn schoondochter werkt bij Coleman in Breda, die verteld mij, dat het hun veel moeite kost om tussen bestaande relaties in te breken. Groeten en veel succes, je verdient het, WIM. Blijkbaar dit hieronder verkeerd uitgelegd, but no hard feelings. En wanneer ik kan zal ik eens voor een kopje thee komen. Maar geef me tijd want zit in een moeilijk pakket waar ik mijn plaats moet vinden.

        Groetjes Cinderella uit Terheijden

        Like

      • Hoi Wim,

        Je moet er veel werk voor doen om ergens een klein stukje te willen publiceren. Wat betreft ben ik lui, vooral als ik er niets voor krijg ; ) En het wereldje ‘vrienden zijnde’ is ook niet zo mijn ding. Tenzij je er je werk van kunt maken, heft het wel zin om beurzen af te gaan, je er tussen proberen te krijgen enzo. Anders niet, wat mij betreft.

        Ik geniet van de bladen, en probeerde er een foto bij te voegen maar dat lukt niet. Maar goed, je weet zelf hoe de bladen eruit zien ; )
        Bedankt.

        Cinderella

        Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s