‘One photo please!’

‘Dit zag ik’

De vormgever van een fiets tijdschrift De Wereldfietser vraagt om een foto met daarbij een héél korte toelichting voor de rubriek ‘Dit zag ik’.

Dit is wat vooraf ging aan één foto. Welke denk jij dat het geworden is?

‘This is what I saw’

Someone of cycling magazine ‘The World Cycler’ asked for a photo along with a very brief explanation.

This is what preceded for that one photo. Which photo has been chosen you think?

Guinea Bissau

Guinea Bissau

Fietsend door Guinea Bissau was ik afhankelijk van de gastvrijheid van onbekenden. Zo sliep ik een nacht bij Amerikaanse missionarissen. Na een klein ontbijt ga ik meteen op zoek naar brood en eet dat zodra ik een mooi rustig plekje heb gevonden. Aantrekkelijk is het wel, maar rustig toch nooit echt. Er is altijd wel iemand die me gespot heeft en komt kijken. Terwijl ik wit brood met pindkaas eet, draai ik me om en zie deze jongeman!

Cycling through Guinea Bissau I was dependent on the hospitality of strangers. One of those nights I stayed with an American missionary couple. As soon as I was outside, after having had a small breakfast I immediately start searching for more bread. I ate it once I’d found a nice quiet spot. Attractive the spot was indeed, but not really that quiet. There is often someone who spot me and come watching me. While I eat white bread with peanut butter, I turn around to see this young man!

Liberia

Liberia

Fietsen in West Afrika is bijna constant op en neer. Hier fiets ik tijdelijk met twee Ierse jongens en een Fransman. We vormen een ideaal klein groepje waarbij ik de sportieve thriatlonner vast heb gelegd op een enorme heuvel. De jongens hun tempo is hoog, de aarde is rood en de hellingen diep… zo gaat het dag in, dag uit.

Cycling in West Africa is almost a constant up and down. Here I temporarily cycle with two Irish brothers and a Frenchman. We are an ideal little group of cyclers where I photographed the sporty triathlon-brother on a huge hill. The guys their pace is high, the earth is red and slopes deep … and so it goes, day in and day out.

Ivoorkust Ivory Coast

Ivoorkust

In Ivoorkust fiets ik een route die (nog) niet in kaart is gebracht. Deze is zo hobbelig, zanderig, modderig en zwaar dat er eigenlijk geen doorkomen aan is voor mij. Zodra ik de weg op kan, doe ik dat. Hier zie ik ineens twee fietsers aankomen, zij zien er eentje. En wel een heel bijzonder exemplaar! Zij vinden het zó interessant dat ze stoppen om mij te bekijken, en ik… ik vind hen zo mooi met hun witte bedrading aan koptelefoontjes, hun rode stoffige T-shirts. Hun onbedwingbare onbescheidenheid wordt in Nederland vaak gezien als onbehoorlijk gedrag, maar ik verkies de eerlijkheid ervan. En zo kijken we gewoon naar elkaar en maken we foto’s, zij op hun mobiele telefoon en ik met mijn Nikon camera.

In Ivory Coast I cycle a route that has not (yet) been mapped. The route is so bumpy, sandy, muddy and hard that there really is no way to get through for me. As soon as I can get back on the paved road, I do. Here I suddenly see two cyclists arrive, while they see one coming their direction: a very special one. They find it so interesting that they stop to look at me, and I … I find them so beautiful with their white ear bud wiring, their dusty red T-shirts and bare bicycles. Their uncontrollable immodesty is often seen as ill fitting behavior in the Netherlands, but I prefer the honesty of it. We just admire each other and we take pictures, they on their mobile phone and I with my Nikon.

Ghana

Ghana

Het plaatje is geheimzinnig rustgevend, in tegenstelling tot de werkelijkheid. De grens van Ivoorkust naar Ghana is lastig. Allereerst schiet een grenswacht met zijn geweer in de lucht om ons te waarschuwen dat we een grens oversteken. Daarna ontdekken we dat deze grenswacht geen stempel heeft voor onze paspoorten; de zilte lucht heeft zijn stempel uiteen doen vallen. Vervolgens duwen we onze fietsen voort tussen Ghana en Ivoorkust en terug naar Ghana over een rul strand. Enkel om te ontdekken dat de Ghana grenswacht extra geld wilt omdat we ook op onze tweede poging geen stempel in onze paspoort hebben van Ivoorkust. Hem overbluffen is nu wat rest!

The image is mysteriously peaceful, in contrast to the reality. The border from Ivory Coast to Ghana is tricky. First, a border guard shoots with his rifle in the air to warn us that we are crossing a border. Then we discover that the guards can not stamp our passports; the salty air has affected the stamp. Then we push our bikes forth between Ghana and Ivory Coast and back to Ghana. Meanwhile the tide has made the beach become a loose sandy one. Only to discover that the guard in Ghana wants extra money because we, on our second attempt, still have no Ivory Coast stamp in our passports. All we are left with is to outdo him with sheer bluff!

Iran

Iran

Iran is een land waar je als fietser nog meer verwelkomt en gevierd word dan wanneer je er zonder fiets doorheen trekt. Dit betekend als vrouw alleen ook dat je meer bejubelt wordt door Iraanse mannen. Dat is jammer maar ook een extra uitdaging waarvan je alleen maar sterker wordt. Ik ontmoet hier een reiziger die het land ook wel per fiets zou willen ontdekken. Hij koopt een fiets en rijdt twee weken met me mee. Niet alleen blijf ik lastig gevallen worden, ook blijken onze fiets overeenkomsten ver uit elkaar te liggen. Toch, wanneer ik stop en kijk zie ik een mooi plaatje. Alleen fietsend ‘zie’ je jezelf nooit voort bewegen, met zijn tweeën wel. Plots word je fietspartner een weerspiegeling van jezelf en dat is een prachtig uitzicht.

Iran is a country where a cyclist is even more welcomed and celebrated then when you get there without your bicycle. This also means that you, as a woman alone, are more renowned by Iranian men. That is unfortunate but also an additional challenge that makes you stronger. I met a traveler here who wanted to explore the country by bicycle too. He bought a simple bicycle and rode with me for two weeks. Not only I continued to be harassed, our bike agreements appeared to be far apart. Yet, when I stop and look I see a nice picture. Cycling alone you never ‘see’ yourself propelled, but being with two you do. Suddenly your cycling friend becomes a reflection of yourself, and that is a beautiful view.

India

India

In India terecht gekomen fiets ik van het zuiden naar het noorden. Het is zomer, de temperaturen lopen op tot 50 graden. Ik stop regelmatig voor een handgeschrapen ijsje, romig kulfi ijs, ijsschilfers met een fel gekleurd mengsel of gewoon water uit kruiken. Hier sta ik stil voor dit laatste, ik heb zelf limoen en zout bij om ter plekke een nimbu pani te produceren. En zie wat er voorbij komt, terwijl ik eigenlijk gefocussed was op de wagen getrokken door twee runderen erachter!

In India I cycled up from the South to the North. It’s summer, temperatures can rise to 50 degrees. I stop regularly for a hand-scraped ice, creamy kulfi ice, crushed ice with a bright colored mixture or I stop for simple earthen water jugs. Here I stop for the latter, I carry lime and salt myself to produce a nimbu pani on the spot. And see what comes along, while I was focused on the cart pulled by two oxen behind the man on the photo.

India (Himalaya gebergte) Indian Himalaya

Himalaya

Ik kan het geen fietsen meer noemen, je bewegen naar de top van Kunzam La, 4550 meter hoog in het gebergte van Spiti en Lahaul in het Himalaya gebergte van India. Het is een dramatisch mooie ervaring om te ‘fietsen’ tussen rotsblokken zo groot als halve balen hooi die naar beneden vallen. Het is spannend als je op een haar na fijngedrukt word door vrachtwagens die jou niet zien in hun concentratie over modderige berghellingen. Zo is het ook zeker een enorme uitdaging om met amoeba in je systeem koude overstromingen te moeten oversteken daar waar bussen dagenlang vast zitten. En dan toch, je fiets partner, waar je niet zo goed mee op kan schieten als je gehoopt had, zo voor je te zien is onbetaalbaar mooi.

I can not call it cycling anymore, moving yourself to the top of Kunzam La, 4550 meters high in the mountains of Lahaul and Spiti in the Himalayas of India. It is a dramatically beautiful experience to “cycle” between boulders as big as half a bale of hay falling down. It’s exciting when you almost get crushed by trucks who do not see you in their concentration on muddy hillsides. It is definitely a huge challenge to cross cold floods where buses are trapped for days while an amoeba parasite got stuck in your system. Yet, still, your bicycle friend, with whom you are not such friends as you’d thought, to see cycling in front of you is pretty priceless

India, Lahaul & Spiti

Himalaya

Ik ben gaan leren om fatsoenlijke ‘selfies’ te maken. Met de camera vast gewrikt tussen stenen of op takken balancerend maak ik eerst een foto zonder mijzelf en als de compositie goed is, zet ik de camera op de zelfontspanner waar hij dan 9 foto’s maakt. Hier fiets ik in Spiti en Lahaul naar de Kunzum La pas. Op een hoogte van 4550 meter is dit geen makkelijke opgave. Fietsen kan ik het niet meer noemen, het is meer een soort van voortbewegen waarbij je probeert te fietsen. Eigenlijk is het gekkenwerk!

Gradually I learned to make decent ‘selfies’. With the camera pried between stones or balancing on branches I first make a picture without me. Then, when the composition is good, I set the camera on timer, where it makes nine photos. Here I am cycling in Lahaul and Spiti to the Kunzum La pass. At an altitude of 4550 meters, this is not an easy task. I can not call it cycling anymore, it’s more a kind of motion where you try to push the peddles now and then.

Hongarije Hungary

Hongarije

Ik heb altijd gezegd dat fietsen in Europa iets is dat ik zal doen wanneer ik 70 ben. Nu, door bepaalde redenen blijf ik liever even actief in Europa en ik ontdek dat er geen beter moment is dan nu. Juist nú ontdek ik de authenticiteit die er nog steeds is, maar hoe lang nog? Toch, fietsen in Hongarije betekende ook een uitermate saaie omgeving voor mij. In zulke situaties probeer ik mijzelf uit te dagen om toch vooral iets moois te ontdekken. Ik geef mijzelf dan de opdracht om een foto-van-de-dag te maken. Hier trekt het late licht me, waar de schaduw en het grove oppervlak van de weg me het meest treft. Tom fietst even de andere kant op zodat hij als mijn model kan fungeren.

I’ve always said that cycling in Europe is something I will do when I’m 70. Now, due to certain reasons I’m more active in Europe and I discover that there is no better time than now. Precisely nów I discover the authenticity that is still there, but for how long? Nonetheless, cycling in Hungary, for me, meant an extremely boring environment. In such situations I try to challenge myself to discover something beautiful. I give myself the task of making a photo-of-the-day. Here the late light attracts me, where the shadow and the rough surface of the road affects me the most. My lover cycles in the other direction so that he can function as a model.

Servië Serbia

Servië

Ik heb altijd gezegd dat fietsen in Europa iets is dat ik zal doen wanneer ik 70 ben. Nu, door bepaalde redenen blijf ik liever even actief in Europa en ik ontdek dat er geen beter moment is dan nu. Juist nú ontdek ik de authenticiteit die er nog steeds is, maar hoe lang nog? Fietsen van Nederland naar Istanbul doen we via Servië. En hier ontdek ik hoe simpel dit land nog is, hoe echter en levendig nog. Ik zie deze fiets, gewoon een fiets; eentje die je van A naar B brengt, meer hoeft het niet te zijn.

I’ve always said that cycling in Europe is something I will do when I’m 70. Now, due to certain reasons I’m more active in Europe and I discover that there is no better time than now. Precisely nów I discover the authenticity that is still there, but for how long? Cycling from the Netherlands to Istanbul we do through Serbia. And here I see how simple this country is, how real and vivid still. I see this bicycle, just a bicycle; one that takes you from A to B, more it doesn’t have to be.

Turkije Turkey

Turkije

We rijden al een paar dagen op een route naar Istanbul die allesbehalve mooi is. Het fietsen op een drukke weg waar fabrieken en uitlaatgassen heersen laat me nadenken over ‘een foto van de dag’. Ik had het idee om mijn geliefde langs een moskee te laten fietsen waarbij ik mijn lens vlak langs twee tulip glaasjes thee richt. Maar deze compositie biedt zich niet aan. Dan, staande aan de zee, luisterend naar schelle onuitnodigende muziek, terrasjes halfvol verveelde mensen, denk ik: Istanbul spreid zich steeds verder uit, het is een afschuwelijks boulevard waar ik me nooit en te nimmer zou willen begeven. Toch ben ik er. Dat is een foto waard! Het hoeft niet altijd te zijn zoals ik wens… ook dit is Turkije.

For a few days we cycle on a route towards Istanbul which is anything but pretty. Cycling on a busy road where factories and exhaust dominate let me think about ‘a photo of the day’. I had the idea to let my lover cycle past a mosque which I would capture while my lens seized two tulip glasses of tea. But this composition didn’t come along. Then, standing beside the sea, listening to shrill, not very inviting music, terraces half full of bored people, I think: Istanbul spreading further and further, it is a terrible boulevard where I never want to go. Yet here I am. That’s worth a picture! It does not always have to be like I wish … this is also Turkey.

4 responses to “‘One photo please!’

  1. Foto 1    jongen met koe hoorn in de hand in Guinea Bissau .

    MArloes . http://www.vriendenvangambia.nl From: Cycling Cindy To: kokmarloes@yahoo.com Sent: Friday, October 30, 2015 7:09 AM Subject: [New post] ‘One photo please!’ #yiv4981153231 a:hover {color:red;}#yiv4981153231 a {text-decoration:none;color:#0088cc;}#yiv4981153231 a.yiv4981153231primaryactionlink:link, #yiv4981153231 a.yiv4981153231primaryactionlink:visited {background-color:#2585B2;color:#fff;}#yiv4981153231 a.yiv4981153231primaryactionlink:hover, #yiv4981153231 a.yiv4981153231primaryactionlink:active {background-color:#11729E;color:#fff;}#yiv4981153231 WordPress.com | Cinderella Servranckx posted: “‘Dit zag ik’ De vormgever van een fiets tijdschrift De Wereldfietser vraagt om een foto met daarbij een héél korte toelichting voor de rubriek ‘Dit zag ik’. Dit is wat vooraf ging aan één foto. Welke denk jij dat het geworden is?’This is what I saw’So” | |

    Like

I'm curious to your view, leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s